Yusuf Yusuf

Faniye Annem, canım annem.Gulnoza.

Sana karşı içim saygıyla ve büyük bir mahcubiyetle dolu ama kalbimdeki bu acı artık göğsüme sığıp taşmıyor. Sormadan edemiyorum annem,neden bakamadın Gülnaz’a? Neden onun bu karanlık, çamurlu yollara sapmasına engel olamadın? O uçuruma doğru koşarken neden elinden tutup onu o bataklıktan çekip almadın, neden onu hak yoluna, doğruya döndüremedin? Bir anne olarak onun ruhundaki bu çürümeyi, bu hırsı nasıl görmedin? O nefsinin, paranın ve ucuz zevklerin peşinden gidip hem kendini hem de o masum evladını, senin öz torununu ateşe atarken nasıl dur diyemedin?
Vallahi en çok senin o ak saçlarına, o bükülmüş beline, o temiz ve dertli yüreğine acıyorum Faniye Annem. Sen yemeyip yedirdin, saçını süpürge ettin ama onun bu dünyaya bıraktığı tek şey kirli bir isim ve arkasında gözü yaşlı kalan evladı oldu Melegim oldu. Senin gibi hayırlı, temiz bir anneye böyle bir evlat acısı, böyle bir evlat utancı yaşatmaya ne hakkı vardı? Keşke onu zamanında durdurabilseydin, keşke o kirli yataklara, elin adamlarının koynuna koşarken önüne bir duvar gibi çıksaydın. Şimdi Gülnaz kendi yarattığı o günah ve rezillik çukurunda boğulurken, geriye sadece senin gözyaşların ve bizim darmadağın olmuş hayatımız kaldı. Rabbim senin o yaralı yüreğine sabır versin Faniye Annem, sana çok acıyorum ama benim de artık bu yükü taşıyacak ne gücüm kaldı ne de dermanım.Melegim ver bana.