მეც გულმა ვეღარ გამიძლო, მოვზიდე ვადას ხმლისასა, უმალვე იმან დამასწრო, ელვასა ჰგვანდა ცისასა.

მაგრამ დაუცდა მუხანათს, ვენაცვლე მადლსა ღვთისასა, ახლა მე შემოუქნივე, ვენდე მადლს ლაშრის ჯვრისასა. გავჭერი ცხენი და კაცი, წვერიც მომიხვდა ქვიშასა, არ იყო ღირსი,მოშორდა ცქერას ნათელის მზისასა, ცოლი სიდედრსა მივგვარე, ის კი იქა სჭამს ქვიშასა.