" Я палюбіў Бацькаўшчыну, вандруючы па ёй"
Сёння Дзень нараджэння Язэпа Нарцызавіча Драздовіча, неардынарнага мастака, этнографа, педагога, астранома-аматара, а перадусім шчырага, адкрытага, своеасаблівага чалавека. Ён абышоў пешшу дзясяткі і сотні кіламетраў па Беларусі. Дзісненшчына, Піншчына, Навагрудчына, Міншчына – кожны куток зямлі станавіўся для яго крыніцай натхнення. Вандруючы, ён не проста назіраў, а літаральна ўрастаў у гэтую прастору, убіраў у сябе яе гісторыю, мову і дух.
Пагадзіцеся, што сапраўдная любоў да Бацькаўшчыны нараджаецца і мацнее тады, калі ты пазнаеш яе праз уласныя вандроўкі, крочыш па яе сцежках і ўзіраешся ў твары яе людзей.
Менавіта ў дарозе нараджаліся яго знакамітыя графічныя працы і маляваныя дываны, якія ён ствараў для вяскоўцаў. На гэтых дыванах ажывалі беларускія лясы, замкі, месячныя ночы і дзівосныя звяры. Драздовіч бачыў прыгажосць там, дзе іншыя праходзілі міма. Звычайная беларуская вёска з яе саламянымі стрэхамі і векавымі дубамі была для яго святыняй, не менш велічнай, чым старажытны Рым ці Парыж.
Гэтыя вандроўкі дапамаглі мастаку зразумець галоўнае: Бацькаўшчына – гэта не проста геаграфічнае паняцце, а жывая душа. Ён запісваў народныя казкі, песні, фіксаваў у дзённіках асаблівасці мясцовых гаворак і археалагічныя помнікі і хацеў бачыць свой край велічным.
Язэп Драздовіч казаў: «Я палюбіў Бацькаўшчыну, вандруючы па ёй». Гэта была любоў, здабытая ў дарозе, аздобленая птушынымі спевамі, сагрэтая сустрэчамі з вяскоўцамі. Пазнаючы Беларусь праз уласныя падарожжы, ён адкрыў яе сакральную прыгажосць і падарыў яе нам, паказаўшы, што наш край варты таго, каб ім ганарыліся.
Нет комментариев