Сакинат ва узвфурушон
Қисми 5
Хеле хуб, пас меравем. Бигзор ӯ биёяд, хуб шинос шавем ва худамон ҳам даст ба кор шавем. Дар чунин вақт даст рӯи даст ниҳода нишастан хеле вазнин аст.
Дар дили Фирдавс андаке равшанӣ пайдо шуд. "Насиб бошад, духтаронам пайдо мешаванд. Оилаамон боз ҷамъ меояд", — бо ҳамин хаёлҳо ӯ ба назди Сакина рафт.
💫💫💫💫💫💫💫💫
Туркия. Истанбул.
Фотиҳ фармон дод, ки Имонаро ба наздаш биёранд. Вақте Имонаи гуруснаву беҳолро оварданд, Фотиҳ гап сар кард:
— Ман мехоҳам ба ту як имконият диҳам. Агар аз ин ҳам даст кашӣ, он гоҳ бо ҳар роҳе набошад, хоҳарат ва он духтаронро мекушам. Аз имконияти охирин истифода кун.
Муҳофизон Имонаро ба як ҳуҷраи тозаву зебо бурданд. Имона шароити ҳуҷраро дида, дубора назди Фотиҳ баргашт ва гуфт:
— Агар ҳамон ҳуҷраро ба ман ва он духтарчаҳо диҳӣ ва қавл диҳӣ, ки онҳоро гурусна намегузорӣ ва азият намедиҳӣ, майлаш, ман розиям.
Нияти Имона ин буд, ки Фотиҳро фиреб дода, вақтро дароз кунад ва ягон нақша бикашад.
— Хуб, ба шартат розиям, вале бидон, ки ҳамааш аз ту вобаста аст. Агар маро фиреб диҳӣ ё қасди гурехтан кунӣ, ҳамон замон хоҳарат ва духтарчаҳо мемиранд. Гапам ҳамин: агар ҷони ин се нафар бароят азиз бошад, гуфтаҳоямро иҷро мекунӣ, вагарна дилу гурдаҳои онҳо ба фурӯш мебароянд.
— Хуб, ман розиям. Аввал духтарҳоро биёр, дар ҳуҷра ҷойгир шаванд ва хӯроки гарм хӯранд. Дар таҳхона бечораҳо хеле беҳол шуданд.
— Салим, рафта духтарҳоро ба ҳамон ҳуҷра биёр. Баъд худат доимо онҳоро назорат кун. Аз ҳуҷра берун набароянд. Имона ба ҳамааш розӣ шуд. Пагоҳ ӯро ба лаборатория мебарем. Медонӣ ӯ ба мо чӣ қадар фоида меорад? Дидани матонати ин духтар дар дили ман нисбат ба ӯ чизе бедор карда истодааст. Шояд бо ӯ издивоҷ кунам.
— Ҷанобам, шӯхӣ мекунед? Шумо-ку бо занҳо танҳо муваққатӣ зиндагӣ мекардед. Ба муносибати ҷиддӣ тоқат надоред. Магар се зани аввалатонро чӣ кардед, аз ёдатон рафт? Узвҳои ҳамаи онҳо ҳоло дар бадани касони дигар "зиндагӣ" доранд. Ё инро ҳам ба рӯзи онҳо гирифтор мекунед? — пурсид Салим.
— Онҳо масъалаи дигар буданд, Салим. Барои онҳо ман танҳо манбаи пул будам. Танҳо пули маро мехостанд. Ман онҳоро имтиҳон кардам, вале аз имтиҳон нагузаштанд. Ин духтар бошад, дигар хел аст. Кош падараш душмани ман намебуд. Кош апаамро намекуштанд. Ҳамааш дигар хел мешуд. Чизи ин духтар маро ба сӯи худ мекашад. Вақте ба ӯ наздик мешавам, худро гум мекунам. Баъд тамоми эҳсосотамро дар паси ғазаб пинҳон мекунам. Пас аз марги апаам ва падарам ман ба як инсони беҳисси (бераҳм) табдил ёфта будам. Дарҳои диламро тақа-тақ баста будам. Бовар мекунӣ, Салим, то омадани Имона ба ин ҷо, ман танҳо дар фикри он будам, ки ба номусаш таҷовуз карда, ӯро паст занам ва аз Фирдавс қасос гирам. Аммо ӯро дидаму дигар шудам.
💫💫💫💫💫💫
Ва ниҳоят рӯзи деринтизор фаро расид. Томпсон ба Узбекистон парвоз карда омад. Фарҳод, ки ӯро дар фурудгоҳ пешвоз гирифт, аз хурсандӣ дар куртааш намеғунҷид. Гӯё Томпсон ҳозир мегӯяд, ки "мана Имона". Ӯ Томпсонро ба мошин шинонда, ба хонааш бурд. Дар хона бибияш, Фазилат-хола, онҳоро пешвоз гирифт ва хеле хуб меҳмондорӣ кард. Пас аз зиёфат Томпсон ба Фарҳод гуфт:
— Ин узбекон шояд ягона мардуми меҳмоннавози дунё бошанд. Қоил шудам ба шумо. Дар вақти таҳсил ҳам ту ҷавони дасткушод будӣ. Дар бораи бибиат-ку гап нест, мисли фарзанди худ ба ман хизмат кард.
— Ҳа, бибиям хеле олиҷанобанд. Маро худашон калон кардаанд. Акнун, ки хостам зан гирифта барояшон келин биёрам, духтари дӯстдоштаам бенишон гум шуд. Аз ҳеҷ ҷо даракаш нест.
— Бас кун, Фарҳод, ман омадам ва акнун ба кор шурӯъ мекунем. Кани, ба ман ҳамаашро аз аввал нақл кун.
— Ист, Томпсон. Ҳозир ман туро ба клиника мебарам. Дар он ҷо падари духтарҳо, ки сардори ман аст, мунтазири туст. Гуфта будам, ки бо ҳам кор мекунем. Рафтем.
Фарҳод ва дӯсташ ба клиника рафтанд. Вақте онҳо расиданд, Фирдавс ва Имрон дар назди Сакина буданд. Сакина каме ба худ омада буд ва модараш рӯймоли ӯро дуруст мекард. Фарҳод ва дӯсташ оҳиста дарро кӯбиданд. Фирдавс аз дарун гуфт: "Дароед".
Вақте Фарҳод вориди ҳуҷра шуд ва Сакинаро дид, тарсид. Рӯи зард, бадани лоғар ва чеҳраи паридаи ин зан дили касро об мекард.
— Ассалому алайкум, холаҷон, хуб ҳастед? Каме беҳтар шудед? — аҳволпурсӣ кард Фарҳод.
— Раҳмат, писарам, беҳтарам, — бо овози заиф ва чашмони пур аз ашк ҷавоб дод Сакина. — Ту набераи Фазилат-хола будаӣ-а? Нав фаҳмидам. Бибиат ба ман бисёр кумак кардаанд.
— Ҳа, холаҷон, ҳамин тавр. Бибиям гуфтанд, ки боз меоянд. Насиб бошад, ҳатман шифо меёбед.
Фарҳод гапашро тамом карда, ба Фирдавс рӯ овард: — Метавонед ба мо панҷ дақиқа вақт ҷудо кунед?
— Фирдавс Акбарович, метавонед ба мо панҷ дақиқа ҷудо кунед? — пурсид Фарҳод.
Фирдавс ба Сакина нигоҳ кард: — Малаки ман, агар туро каме танҳо гузорем, хафа намешавӣ?
— Бемалол, равед, — гуфт Сакинаи беҳол.
— Биё, Имрон, — гуфта Фирдавс писарашро гирифта ба берун баромад. Фарҳод ва Томпсон дар долон мунтазир буданд.
— Ба ягон ҳуҷраи холӣ дароем, то муфассал гап занем, — пешниҳод кард Фарҳод.
— Пас ба утоқи ман меравем, — гуфт Фирдавс ва ҳамагӣ ба он ҷо рафтанд.
Фирдавс аз қаҳваҷӯшак ба ҳама қаҳваи гарм рехт.
— Мана, акнун ором гап мезанем, — гуфт Фирдавс ва ба Фарҳод нигоҳ кард.
— Шинос шавед, — гуфт Фарҳод. — Ин Имрон, писари Фирдавс Акбарович. Имрон, ин Фарҳод, шогирди боистеъдод ва ҳамкори падарат.
— Аз шиносоӣ хурсандам, Фарҳод-ака, — гуфт Имрон ва дасти Фарҳодро фишурд.
— Ман ҳам, Имрон.
— Фирдавс Акбарович, ин дӯсти ман Томпсон. Ҳамон дӯстам, ки дар борааш гуфта будам. Изҷӯ (детектив). Хеле кунҷков ва ба бисёр одамон кумак кардааст. "Шерлок Холмси" мо.
— Аз шиносоӣ хурсандам, ҷаноби Томпсон. Дар бораи мусибате, ки ба сари ман омадааст, шояд шунида бошед. Илтимос аз шумо, кумак кунед. Ҳар чӣ лозим бошад, ман тайёрам. Инсон чӣ қадар оҷиз будааст, бубинед — пул дорам, мансаб дорам, шиносони зиёд дорам, вале ҳеҷ кадоме кумак карда наметавонанд. Акнун умед танҳо ба Аллоҳ аст. Шояд Аллоҳ барои ягон амали нохубам маро имтиҳон дорад, ё шояд шуморо барои наҷоти мо фиристодааст. Агар ба сабаби шумо духтаронам пайдо шаванд, як умр дуогӯятон мешавам. Ҳоли модарашонро дидед-ку...
"Ҳатто як соати шикаста ҳам барои ба пеш ҳаракат кардан мубориза мебарад. Чаро шумо дар дарди гузашта ҳастед?"
Фирдавс ба Томпсон ҳар он чизе, ки то ин вақт рух дода буд, нақл карда дод. Аз корҳои гузаштааш то зиндагии Сакина ва тамоми воқеаҳоро. Томпсон пас аз шунидани ин суханон гуфт: "Иҷозат диҳед, каме фикр кунам, маркази воқеаҳоро муайян намоям ва баъд хулоса мебарорем".
Ҳар сеи онҳо дар гирди миз нишаста, хомӯшона ба Томпсон нигоҳ мекарданд. Пас аз ним соат Томпсон ба гап даромад:
— Ҳоло ба фикри ман, мо бояд Туркия ва Олмонро ҳамчун маркази воқеаҳо қабул кунем. Ҷинояткорон ба Олмон рафта натавонистанд, чунки сарҳад мустаҳкам аст ва аз роҳҳои гардишӣ гузаштан душвор аст. Маркази асосӣ Туркия аст. Медонед, ки Туркия ба мо наздиктар аст. Сипас онҳо духтарҳоро ба Туркия бурдаанд. Нақшаи минбаъдаи мо дар бораи сафари Туркия хоҳад буд. Ман бо боварӣ гуфта метавонам, ки духтарҳо дар Туркияанд.
— Рост мегӯед, дада, агар онҳо дар кишвари худамон мебуданд, ягон даракашонро меёфтем, — гуфт Имрон. — Ман ҳам чандин шиносонро ба кор андохтам, вале ҷустуҷӯҳо натиҷа надоданд. Акнун ҷиддӣ даст ба кор шуда, ба Туркия роҳ мегирем. Ман ҳам бо шумо меравам. Натавонистам апаву хоҳарамро ҳимоя кунам, акнун то онҳоро наёбам, ба хона бар намегардам, дада.
Агар барои таҳаммули дубораи мушкилот ва номуайяниҳо қувват надошта бошед, худро аз дарун нахӯред. Нагузоред, ки дардҳо шуморо то беҳол шудан азоб диҳанд. Ба он чизе, ки ҳаст, қаноат кунед.
Имона ва духтарҳо дар ҳуҷра каме истироҳат карда, ба худ омаданд ва тарсашон андаке паст шуд. Хадича пурсид:
— Апа, чаро инҳо якбора дигар шуданд? Ягон сабаб дорад, ҳамин тавр не? Аз ман пинҳон накунед, бигӯед. Ман ба ҳар ҳол мефаҳмам. Дилам ҳис карда истодааст, ки ин ҷо гапе ҳаст.
— Не, Хадича, хиҷолат нашав, ҳамааш хуб аст, гапе нест.
— Ба чашмонам нигоҳ карда гӯед. Ана, ба чашмонам нигоҳ карда наметавонед. Сипас, гапе ҳаст, апа. Охир шумо дурӯғ гуфта наметавонед-ку, ман шуморо медонам.
— Ҳа, хоҳарҷон, ман туро фиреб медодам. Аз фардо ман бо онҳо кор мекунам. Гуфтанд, ки агар шарташонро қабул накунам, ту ва духтарчаҳоро мекушанд. Илоҷи дигар надорам, бояд шуморо сиҳату саломат ба хона баргардонам. Барои ҳамин розӣ шудам. Аз фардо духтарҳоро ба ту ва туро ба Аллоҳ месупорам. Баъд аз ин бояд барои зинда монданамон мубориза барем.
— Апа, хавотир нашавед. Ҷони мо дар дасти Аллоҳ аст ва танҳо Худаш метавонад онро бигирад. Ман бовар дорам, ки мо сиҳату саломат ба хона бар мегардем. Дилам мегӯяд, ки моро наҷот медиҳанд. Ҳанӯз ин рӯзҳоро тамоман фаромӯш мекунем. Рӯзҳои хуши мо дар пешанд.
Апаву хоҳар ба ҳамдигар тасали дода, шабро рӯз карданд. Ба чашми Имона хоб нарафт. Ӯ фикр мекард, ки барояш чӣ гуна вазифа месупорида бошанд. Субҳи барвақт дар тақ-тақ шуд.
Инсон набояд бигӯяд, ки "ман ҳамин ҳастам". Бо онҳое, ки мегӯянд "ман ҳамин ҳастам", дар зиндагӣ монда наметавонед. Рӯҳи ҳар як инсон албатта тағйир меёбад.
Имона аз садои дар давида хест. Барои он ки духтарҳои хоббуда бедор нашаванд, оҳиста рафта дарро кушод. Дар назди дар Салим меистод.
— Субҳи барвақт чӣ лозим шуд? — Имона андаке асабӣ шуд.
— Босс шуморо фарёд дорад. Гапи зарур доштааст.
— Ҳозир мебароям, мунтазир шав, — гуфта Имона баргашт ва Хадичаро оҳиста бедор кард.
— Хадича, хез, маро Фотиҳ фарёд кардааст. Ту ба духтарҳо чашму гӯш шав. Намедонам кай бармегардам. Дар паноҳи Худо бошед, — гуфта пешонаи Хадичаро бӯсид ва берун баромад.
Салим ӯро аз як роҳрави дигар ба тарафи дигар бурд. Ин хонаи аҷиб мисли лабиринт сохта шуда буд. Пас аз роҳи зиёд онҳо ба поён фаромаданд. Дар он ҷо як дари калони оҳанӣ буд. Салим аз механизми дар кодҳоро чид ва дар оҳиста кушода шуд.
Даҳони Имона во монд. Дар он ҷо як лабораторияи мукаммал ҷойгир буд. Дохили он пур аз таҷҳизоти тиббӣ ва асбобҳои навтарини технологӣ буд. Дар наздашон Фотиҳ бо як марди хилъати сафедпӯши айнакдор меистод. Фотиҳ Имонаро дида, бо он мард ба наздаш омад.
— Омадӣ? Мунтазират будам, — гуфт Фотиҳ. — Ин кас профессор Ким Янг мебошанд. Устоди кори худ. Ту бо ин кас кор мекунӣ ва ҳама чизро аз ин кас меомӯзӣ.
— Хӯш, вазифаи ман аз чӣ иборат аст? Ман чӣ кор мекунам? — пурсид Имона.
— Кори ту аз он иборат аст, ки ту...
Чизҳои зиёде ҳастанд, ки вақте дар вазияти душвор мондам, мехостам аз онҳо даст кашам... Вақте ҳолам бад буд, касе набуд, ки аҳволамро пурсад ва ин маро андаке ранҷонд.
(Барои Имона)
— Кори ту дар ин ҷо аз он иборат аст, ки ту ассистенти (ёвари) ин профессор мешавӣ. Аз фардо ба ин ҷо духтаронро меоранд. Профессор онҳоро ҷарроҳӣ мекунад, яъне узвҳои даруниашонро мегирад. Ту ба ӯ кумак мекунӣ. Агар даст кашӣ, хоҳарат ва он ду духтарча қурбони ин ҷарроҳӣ мешаванд. Бо дастони худат онҳоро ҷарроҳӣ мекунонам.
— Нобакори бехудо, ифлос будаӣ! Барои ту ҳам рӯзе меояд ва ҷазоятро мегирӣ. Ман бошам... маҷбурам. Эй Худо, Худ Роҳи ростро нишон деҳ. Чӣ кор кунам? Дуруст аст, ки касбам пизишкӣ (врачӣ) аст, вале мехостам бо ин касб дармони дарди мардум шавам, на ҷаллод!
— Мехоҳӣ бароят як сирро кушоям, духтарча? Мехоҳӣ бидонӣ, ки аз ҳисоби узвҳои инсон чӣ қадар пул ба даст меояд? Пас гӯш кун:
Гурда (2 дона) — 15,000 – 60,000 * Дил — 119,000
Шуш (2 дона) — 200,000 * Як ҷуфт чашм — 1,525
Пӯсти сар — 607 * Ҷигар — 157,000
Пӯст — барои ҳар як сантиметри квадратӣ 10 * Меъда — 607
200 мл хун — 30 – 400 $
Инҳо нархҳои кӯҳнаанд, худат ҳисоб карда зиёд кун. Дидӣ, ки ту ба ман чӣ қадар зарурӣ? Пули ман он қадар зиёд аст, ки ҳатто тасаввур карда наметавонӣ. Акнун ба кор шурӯъ кун.
Чашмони Имона пур аз ашк шуданд. "Ин мумкин нест. Ман наметавонам қотил шавам. Эй Аллоҳ, Худ кумак кун", — илтиҷо мекард ӯ. Дар ин вақт профессор ба Имона рӯ овард:
— Духтарам, медонам, ки туро маҷбур мекунанд. Мехоҳанд кореро кунӣ, ки намехоҳӣ. Медонӣ, ман мехоҳам ба ту кумак кунам.
— Шумо... шумо забони ӯзбекиро медонед? — Имона бо ҳайрат пурсид.
— Ҳа, медонам. Ман дар Ӯзбекистон таваллуд шудаам. Тақдир маро ба ин ҷо овард. Дар пайи илм шуда, ба нафси худ дода шудам ва ба доми инҳо афтодам. Шарики онҳо шудам. Акнун синну солам ҳам ба ҷое расид. На оила дорам, на фарзанд. Дар ин дунё танҳоям. Вақтҳои охир хобҳои тарснок мебинам. Одамоне, ки ҷарроҳӣ карда узвҳояшонро гирифта будам, ба наздам меоянд. Аз сарам хуни сиёҳ мерезад. Онҳо дастҳояшонро ба хун олуда карда, гулӯи маро мефишоранд. Аз хоб тарсида мехезам. Намедонам чӣ қадар умрам мондааст. Вақти тавбаам кам аст, вале мехоҳам тавба кунам. Худо туро ба назди ман фиристод. Ман як одами тамомшуда ҳастам. Ту хавотир нашав, кӯшиш мекунам ба ту зиён нарасад. Ту танҳо дар наздам бошӣ, кифоя аст.
— Чӣ тақдири ғамангез. Наход маҷбур шуда бошед, ки ин корҳоро кунед?
— Ҳа, ман дар пайи шӯҳрат будам. Мехостам як инсони машҳури ҷаҳонӣ шавам. Афсӯс, ки ҳамаашро ба пул фурӯхтам. Ба ҷои роҳи рост, роҳи нодурустро интихоб кардам. Акнун пушаймонам.
Ман акнун ҳатто ба ақли худ намеғунҷам. Маънои аз дунё нест шуданро то мағзи устухонам ҳис кардам.
— Ҷаноби профессор, медонед, барои тавба ҳеҷ гоҳ дер нест. Аллоҳ таоло тавбакунандагонро дӯст медорад. Ҳатто вақте нафаси марг ба даҳон омада бошад ҳам, инсоне, ки тавба мекунад, албатта аз ҷониби Парвардигор бахшида мешавад.
Профессор суханони Имонаро шунида, чашмонаш пур аз ашк шуданд.
— Раҳмат ба ту, духтарам. Аллоҳ туро беҳикмат ба ин ҷо наовардааст. Фиристодааст, ки як бандаи гунаҳкору осие мисли маро ба роҳи рост ҳидоят кунӣ. Шукри беадад ба Аллоҳ, ки пеш аз он ки дер шавад, чашмони маро кушод ва имкони тавба дод.
Профессор аз таҳти дил тавба карда, ба шукронаи Аллоҳ оғоз намуд.
Фирдавс ва Фарҳод ба тарзи кори Томпсон одат карда, барои ошкор кардани далелҳо ба ӯ шароит фароҳам меоварданд. Томпсон бошад, "чизе намонд, ҳамааш маълум мешавад" гӯён дили онҳоро бардошт мекард.
Фарҳод, Томпсон ва Имрон ба сафари Туркия омодагӣ медиданд. Рӯзҳое, ки Фарҳод корҳои клиникаро ба тартиб меовард, ҳамшираи қабулхона ӯро садо кард:
— Фарҳодбек, илтимос, як дақиқа нигоҳ кунед. Хеле зарур буд.
— Лаббай, апа, тинҷист?
— Тинҷӣ не-да, ҳамон духтар боз омадааст. Дирӯз ҷавобаш дода будам, имрӯз боз омада нишастааст. Мегӯяд, ки аз интернет барои гурдааш харидор ёфтааст. Маблағи гуфтаашро медодаанд. Талаби ӯ ин аст, ки ҷарроҳӣ карда, гурдаашро гирифта диҳем.
— Чӣ, вай девона аст? Магар ин ҷо бозор аст, ки омада савдо кунаду фурӯхта равад? Канӣ худаш?
Канӣ он духтар, ман як бинам. Магар ҷонашро аз кӯча ёфтааст? Оё фикр намекунад, ки нимҷон шуда мемонад?"
Ҳамшира духтареро, ки дар толор рӯи диван нишаста буд, садо кард. Фарҳодро аз дидани духтаре, ки бо кафшҳои пошнабаланд ва садои "тақ-тақ" меомад, таъбаш хира шуд. Ба рӯяш чунон пардоз молида буд, ки чеҳраи аслиаш наменамуд.
Дар миёни ин фикрҳо, ёди Имона ба дили Фарҳод омад. Имона табиатан зебо, содда ва бе пардози зиёдатӣ ҳам гул буд. Дар ӯ заррае сохтакорӣ ва худнамоӣ набуд. "Дар куҷоӣ, Имона? Туро ёд кардам, заҳархандаи ман..." — аз дил гузаронд ӯ.
Духтар ба назди ӯ омада салом дод, аммо Фарҳод дар ғарқи хаёл сокит монд. Духтар лаб инҷ карда, дубора салом дод:
— Гӯшҳоятон вазнин аст, мегӯям? Салом диҳам, намешунавед.
— Шунидам, ба хаёл рафтаам. Зебоии шумо ҳушу ёдамро бурд, — гуфт Фарҳод бо киноя.
— Раҳмат, — духтар кинояро нафаҳмида, бо ғурур гуфт: — Духтур, мумкин аст бо шумо алоҳида гап занем? Маҳз алоҳида.
— Чаро? Ҳамин ҷо ҳам хуб аст.
— Ман мехостам бо як ҷавони зебо ва "красавчик" мисли шумо танҳо гап занам.
— Майлаш, биёед, дар утоқи кории ман гап мезанем.
Дар утоқ духтар озодона ба курсӣ нишаста, пурсид:
— Шумо оиладоред?
— Не, чаро мепурсед? Магар ба шумо духтури оиладор лозим аст? Агар инчунин бошад, ҳозир ҳамкори оиладорамро ҷеғ занам.
— Не, шумо маро нафаҳмидед. Ман танҳо кунҷковӣ кардам, ки чаро чунин духтури зебо то ҳол зан нагирифтааст. Хуллас, мақсадатон чист? Гӯед, мешунавам.
— Номи ман Наргис. Дар донишгоҳи бонуфуз мехонам. Ҳамаи дугонаҳоям аз оилаҳои бой ҳастанд. Ман ҳам мехоҳам мисли онҳо бошам, лекин як духтари оддии деҳотиам. Онҳо либосҳои охирин мода мепӯшанд, телефонҳои гаронбаҳо доранд. Ман ҳам мехоҳам "Айфон" харам, лекин пул надорам. Барои ҳамин мехоҳам гурдаамро фурӯшам. Харидор ҳам ёфтам, пули ҷарроҳиро ҳам ӯ медиҳад.
Фарҳод дигар тоқат накард:
— Шумо ақл доред? Боз мегӯед, ки донишҷӯ ҳастам. Магар ин кор ҷиноят аст, намедонед? Шумо аз ман чизи номумкинро хоҳиш доред. Барои ин кор маро ҳам ба ҷавобгарии ҷиноӣ мекашанд. Шумо танҳо худро фикр мекунед, барои як матои ночиз ҷони худро дар хатар мемонед. Дар оила чанд нафаред?
— Ман фарзанди ягонаам. Падарам вафот кардаанд, модарам бо танҳоӣ маро мехононанд.
— Наход ҳамон модаратонро фикр накунед? Ҷавоби он ҳама заҳматҳои модар ҳамин аст? Айб аст!
Наргис суханони Фарҳодро шунида, сар бардошта натавонист ва ба гиря даромад:
— Илтимос, духтур, маро бубахшед. Хуб шуд, ки шумо будаед, роҳи дурустро ба ман нишон додед. Ман духтари хуб нестам, ки ҳатто модарамро фикр накардам.
— Бас кунед. Агар хатоятонро фаҳмида бошед, ман ба шумо кӯмак мекунам. Ба ман қавл диҳед, ки ба роҳи рост бармегардед ва дигар чунин аблаҳӣ намекунед. Ман бароятон як ҷойи кори хуб меёбам. Кор карда, пули хонишатонро меёбед ва ба модаратон ҳам кӯмак мешавад.
Наргис бо миннатдорӣ ва ашк аз утоқ баромад. Фарҳод нафаси сабук кашид.
Дар қабулхона ҳамшира пурсид:
— Фарҳодбек, чӣ шуд? Ҳал кардед?
— Бале, апа, хавотир нашавед. Ҳамааш ба хайр шуд. Дигар хато намекунад.
— Рости гап, шумо ҷавони хеле хубед. Агар духтар медоштам, шуморо ҳатман домод мекардам, — гуфт ҳамшира бо табассум.
Фарҳод ба берун баромад, ки Томпсон ӯро мунтазир буд. Онҳо дар як қаҳвахонаи шинам вохӯрданд.
— Дӯстам, — гуфт Томпсон, — ман ҳамаашро омӯхтам. Онҳо бо пули калон аз сарҳад гузаштаанд. Бо роҳҳои пинҳонӣ рафтаанд, барои ҳамин касе онҳоро намеёбад. Сипас бозиро сар мекунем. Бинем, онҳое, ки худро зӯр мегирифтанд, дар ин бозӣ ғолиб меоянд ё мо.
— Раҳмат ба ту, дӯстам. Ман ба Фирдавс Акбарович ва Имрон хабар медиҳам. Кай ба роҳ мебароем?
— Пагоҳ, насиб бошад. Танҳо онҳоро огоҳ кун, ки ин кор бояд комилан сиррӣ монад, чунки душман дар ҳама ҷо "гӯш" дорад.
Фарҳод ба назди Фирдавс ва Имрон рафт. Баъд аз сӯҳбат, Имрон ба назди модараш даромад:
— Модарҷон, ман барои хониш ба сафари дур меравам. То омадани ман, илтимос, зудтар шифо ёбед. Шуморо дӯст медорам, — гуфт ӯ ва модарашро ба оғӯш гирифт.
— Ман ҳам туро дӯст медорам, бачаҷонам. Зуд баргард, ман туро ёд мекунам. Тез-тез занг зада ист.
— Хӯб мешавад, модарҷон. Саломат бошед, — гуфт Имрон ва хайрухуш карда баромад.
Рӯзи дигар. Фарҳод, Томпсон ва Имрон ба Туркия чипта гирифтанд. Фирдавс онҳоро дар фурудгоҳ гусел кард.
— Канӣ, Туркия, оғӯшатро боз кун. Ман омада истодаам. Ба шаҳре меравам, ки Имонаамро аз ман рабудааст, — аз дил мегузаронд Фарҳод.
Туркия. Истанбул.
Ва ниҳоят ҷавонони мо дар Туркия ҳастанд. Баъд аз он ки дар меҳмонхона ҷойгир шуданд, Томпсон гуфт: "Шумо ҳамин ҷо монед, ман як шаҳрро тамошо карда биёям" ва берун баромад.
Фарҳод ва Имрон баъд аз истироҳату ба худ омадан, дар бораи нақшаҳои оянда сӯҳбат карда нишастанд. Баъд аз ду соат Томпсон баргашт.
— Хӯш дӯстам, чизе маълум шуд? — пурсид Фарҳод.
— Ҳоло не, лекин бо одамони зарурӣ ба тамос баромадам. Онҳо маълумот ҷамъ карда мегӯянд. Акнун то фардо мунтазир мешавем.
— То фардо? Эҳе... Сабрам намерасад. Имона ва Хадича дар чӣ аҳвол бошанд-а? Бечораҳо... — гуфт Имрон.
— Илоҷ надорем, Имрон. Дар ин кор шитобкорӣ намешавад. Агар шитоб кунем, ба духтарон зарар мерасонанд. Инро намехоҳӣ-ку?
— Албатта намехоҳам. Ба ман ҷигарҳоям сиҳату саломат лозиманд.
— Пас сабр бояд силоҳи қавитарини мо бошад.
Имона бо профессор омӯхтани лабораторияро оғоз кард. Профессор ба ӯ тарзи кори ҳар як таҷҳизотро босаброна ёд медод ва мегуфт: "Ман инро на барои он ёд медиҳам, ки ҳозир туро маҷбуран ба ҷарроҳӣ кашанд, балки барои он ки дар оянда як духтури варзида шавӣ".
Имона тамоми лаёқати худро ба кор бурда, донишҳои профессорро аз худ мекард.
— Дар тиб хато кардан мумкин нест. Хаторо ислоҳ карда наметавонӣ. Агар хато кардӣ — тамом. Як инсон ба сабаби ту аз ҳаёт чашм мепӯшад. Бинобар ин, ҳеҷ гоҳ хато накун, — ҳар рӯз ин суханонро такрор мекард профессор.
Дар яке аз чунин рӯзҳо ногаҳон Фотиҳ ба лаборатория даромада омад. Омадани ногаҳонии ӯ профессор ва Имонаро даступоча кард.
— Хӯш, профессор, чӣ корҳо карда истодаед? Имонаро тайёр кардед? Ҷарроҳиро ёд гирифт? Ман ӯро ба наздикӣ ба Олмон (Германия) мефиристам. То он вақт ҳамин ҷо кор карда истад. Тезтар тайёраш кунед, маро фаҳмидед-а?
Профессор "хӯб мешавад" гӯён, бо нигоҳи пур аз раҳм ба Имона нигарист. Вақте Фотиҳ баромад, профессор пичиррос зад:
— Эҳ духтарам, ҳайф... Ин бадбахт ба ҳар ҳол нияти худро амалӣ мекунад. Ту ягон илоҷ карда, кӯшиш кун, ки ба Олмон нарави. Фотиҳро фиреб медиҳӣ ҳар чӣ ки шавад, ба Олмон нарав.
Нафаҳмидам, чаро чунин мегӯед? Барои чӣ ба Олмон наравам? Аслан ба ин махлуқи одамнамо гап таъсир намекунад. Кош аз дастам чизе меомад... Ин лабораторияашро бо хок яксон мекардам ва худашро якумра ба зиндон мекашидам! Худованд ҷонеро, ки додааст, танҳо худаш мегирад. Инҳо бошад, бо роҳи ҳаром сарват меғундоранд... Чӣ хел одамони ваҳшӣ ҳастанд-а? Кош ҳамааш хоб мебуд... Чашм мекушодаму дар назди модарам мешудам.
— Профессор, чаро намехоҳед ман ба Олмон равам? Сабаб чист? Дар Олмон чӣ ҳаст, ки ин қадар даҳшатнок аст?
Имона бо нигоҳи пур аз савол ба профессор менигарист. Профессор нафаси вазнине кашида, ба гап даромад:
— Лабораторияи Олмон аз ин ҷо ҳазор бор даҳшатноктар аст. Рафтан ба он ҷоро ҳатто ба душманам раво намебинам. Агар дар бораи таҷрибаҳои он ҷо шунавӣ, аз ақл бегона мешавӣ. Ин бандагони нафс, ки думболи пул ҳастанд, дар куҷое даромади калон бошад, ҳамон корро мекунанд. Он лабораторияи махфӣ танҳо се духтур дорад ва таҷрибаҳои онҳо иборат аст аз...
Меҳмонхона дар Туркия. Дили Имрон ва Фарҳод гум мезад, ки кай саҳар мешавад. Ва ниҳоят субҳ дамид.
— Канӣ, ҳамон одаматро гӯй. Гап занем, ягон маълумот гирем. Ӯро ба ин ҷо меорӣ ё мо ба наздаш равем? — пурсид Фарҳод аз Томпсон.
— Майлаш, мебарам, лекин огоҳ мекунам: ягон даҳон гап намезанед! Танҳо ман гап мезанам.
— Хӯб, чизе гӯӣ, ҳамон мешавад. Даҳонамон "қуфл".
Томпсон онҳоро бо мошин ба канори шаҳр, ба назди як партовгоҳи (мусорхона) бузург бурд. Фарҳод ва Имрон аз дидани он ҷо ҳайратзада шуданд. Дар миёни тӯдаҳои партов "хонаҳое" буданд, ки аз масолеҳи партов сохта шудаанд.
Томпсон ба назди яке аз онҳо рафт:
— Сейман, дар ҳамин ҷоӣ?
— Бале, — садое аз дарун омад ва марди ришдоре бо либосҳои дарида берун баромад. — Хуш омадед ба "қасри" мо! Биёед ба дарун, агар табъатон бардорад.
Фарҳод ва Имрон, ки тарбияи хуб дида буданд, бидуни дудилагӣ ба дарун даромаданд. Барои онҳо пулу мол муҳим набуд, муҳим инсоният буд. Дар дарун чизе набуд, танҳо як палоси кӯҳна барои нишастан.
— Хӯш дӯстам, — гап сар кард Томпсон, — ягон маълумот ёфтӣ?
— Ҳоло зиёд не, лекин як чизро фаҳмидам. Он одаме, ки ту мекобӣ, як лабораторияи махфӣ дорад. Дар он ҷо узвҳои инсонро гирифта, ба шарикони хориҷиаш мефиристад. Он ҷо чунон сахт муҳофизат мешавад, ки ҳатто пашша наметавонад дарояд.
— Боз як маълумот ёфтам. Одамони боэътимод гуфтанд, ки ба наздикӣ ба он ҷо се духтарча ва як духтари калонро овардаанд. Фардо боз духтарони навро меоранд...
Давом дорад...
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 6
Имона ба даҳони профессор нигарон буд. "Дар он лаборатория чӣ ҳаст? Чӣ корҳо он ҷо анҷом дода мешаванд?" — ин саволҳо дар майнааш чарх мезаданд, аммо профессор намехост ҷавоб диҳад.
— Илтимос, гӯед, хеле донистан мехоҳам, — бо исрор пурсид Имона, ки кунҷковии ҷавониаш боло гирифта буд.
— Хӯб, модом ки даст намекашӣ, мегӯям. Лекин бидон, ки баъд аз шунидани ин дигар хобат намебарад.
— Майлаш, ман дар ин синни ҷавониам чизҳоеро дидам, ки дигар ҳеҷ чизи даҳшатнок маро наметарсонад, — гуфт Имона.
Профессор нафаси вазнине кашида, гуфт:
— Дар он лаборатория болои моеъи ҳароммағзи кӯдакони семоҳа таҷриба мебаранд. Ин таҷриба ба наздикӣ муваффақ шуд. Мегӯянд, ки он моеъ инсонро ҷавон мегардонад. Инро ба Фотиҳ шарики тиҷоратияш гуфтааст ва ваъда додааст, ки агар онро барояш дастрас кунад, маблағи ҳангуфт мепардозад. Фотиҳ барои пул ба ин кори нангин даст зад. Эҳтимол, туро ҳам барои ҳамин дуздида бошанд... Онҳо мехоҳанд духтароне мисли туро барои парвариши ҷанин (эмбрион) истифода баранд.
Имона кӯшиш мекард худро вазнин нишон диҳад, аммо аз шунидани ин суханон дар ҳолати шок афтод.
"Худоё, наход тақдири он духтарон дар сари ман ҳам бошад? Наход орзуҳои ман ношукуфта хазон шаванд? Падарҷон, дар куҷоед? Моро аз чанголи ин одамони манфур наҷот медиҳед? Фарҳод, шумо дар куҷоед?.." — ашк дар чашмони Имона ҳалқа зад. Ӯ акнун ҳис мекард, ки Фарҳодро дӯст медорад.
— Барои ҳамин мегӯям, ки ба Олмон наравед, — идома дод профессор. — Нақшаҳои Фотиҳро тағйир деҳ. Агар ба он ҷо равӣ, ҳаётат якумра барбод меравад. Раҳоӣ аз чанголи инҳо мушкил аст. Умри ман ҳамин ҷо гузашт, ҳадди ақал туро раҳм мекунам.
— Дуруст мегӯед. Ман бо Фотиҳ хуб гап мезанам, то маро ба Олмон нафиристонад. Лекин чӣ тавр? Мо бояд нақша кашем. Профессор, шумо ба ман кӯмак мекунед?
— Албатта, кӯмак мекунам. Ту духтари хеле хуб ҳастӣ. Ту ба ман умеди дубора бахшидӣ. Агар аз ин ҷо саломат бароям, фақат ба илм ва роҳи рост хидмат мекунам.
— Профессор, агар соқу саломат раҳо шавем, ман шуморо ба кишвар мебарам. Шуморо бо падару модаркалонам ва тамоми оилаамон шинос мекунам. Мебинед, оилаи мо ба шумо писанд меояд. Дар клиникаи мо кор мекунед ва устоди ман мешавед.
Олами дигари Томпсон
Дар ин миён, Фарҳод, Томпсон ва Имрон ба меҳмонхона баргаштанд. Ҳама хомӯш буданд ва дар баҳри фикр ғарқ. Вақте вориди меҳмонхона шуданд, Фарҳод ба Томпсон гуфт:
— Раҳмат ба ту, дӯстам. Дилпур шудам. Ростӣ, ту ин одамро (Сейманро) аз куҷо ёфтӣ? Бисёриҳо гумон мекунанд, ки ту аз олами дигар ҳастӣ, вале ту тамоман дигар хел будаӣ.
— Медонӣ, дӯстам, — ҷавоб дод Томпсон, — ман ба давраи ашрофон не, балки ба сӯҳбати чунин одамони оддӣ шавқ дорам. Онҳо чизҳоеро мебинанд ва медонанд, ки мо намебинем. Онҳо мисли хазинаи маълумотанд. Сейман дӯсти қадимии ман аст. Ӯ қаблан дар Амрико зиндагӣ мекард, вале бинобар сабабҳои шахсӣ тарки амрико кард. Ун дар байни муҳофизони Фотиҳ бародар дорад ва мехоҳад ӯро аз роҳи бад баргардонад. Барои ҳамин ба мо кӯмак мекунад.
Муроқабаи Хадича
Хадича ва духтарон хеле вақт шуд, ки Имонаро надида буданд. Имона дар лаборатория маҳбус буд. Хадича шаб бедор шуд ва боз ҳамон эҳсоси сабукиро ҳис кард. Ӯ боз ба ҳолати муроқаба (медитатсия) гузашта, ба олами рӯъё парвоз кард.
Ӯ боз миёни абрҳои сафед парвоз карда, ба назди тахти тиллоӣ расид, ки он ҷо мӯсафеди нуронӣ нишаста буд.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу! — салом дод Хадича.
— Ваалайкум ассалом, духтарам. Хуш омадӣ. Оё озмоишҳо ба ту вазнинӣ намекунанд?
— Не, бобоҷон. Ҳар чӣ бошад, тоқат мекунам, вале ба азоби наздиконам тоқат карда наметавонам.
— Сабр кун, духтарам, чизе намонд. Туро барои он хондам, ки ба корҳои хайр оғоз кунӣ. Кӯшиш кун, ки ин одамони бадро ба роҳи тавба биёварӣ. Агар дар қалбашон заррае нури имон бошад, Аллоҳ онҳоро мебахшад.
Хадича якбора ба худ омад. Дар гӯшаш садои бобои нуронӣ садо медод. Ӯ "Ояталкурси"-ро хонда, аз ҷой бархост.
"Худоё, худат кӯмак кун, ки сабабгори ҳидояти ин одамон шавам," — гӯён Хадича "Бисмиллоҳ" гуфт ва аз хона баромад. Ӯ ба сӯи утоқи Фотиҳ равон шуд.
Аҷибаш ин буд, ки муҳофизон дар ҷояшон мисли ҳайкал хоб буданд. Хадича бе ягон садо аз наздашон гузашта, ба дари утоқи Фотиҳ расид ва оҳиста дарро кӯфт...
Хадича, ки дарро кӯфт, дар дилаш заррае тарс надошт. Зеро ӯ тавассути эҳсосоти илоҳӣ медонист, ки ба ӯ зараре намерасад. Аз паси дар садои "Кӣ?" омад.
— Манам, — ҷавоб дод Хадича.
Қулфи дар "шарақ" карда кушода шуд. Фотиҳ бо дидани Хадича дар остонаи дар, лолу ҳайрон монд.
— Ту... ту... ин мумкин нест! Чӣ тавр? Чӣ гуна омадӣ? — Фотиҳ даступоча шуда пай дар пай савол медод.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу, шаб ба хайр.
— Ва... ва... — забони Фотиҳ намегашт. Баъд аз чанд лаҳза худро ба даст гирифту пурсид: — Ба ту чӣ лозим? Чӣ хел ин ҷо омадӣ? Магар муҳофизон туро надиданд?
— Диданд. Вале ҳатто дида бошанд ҳам, ба ман коре карда наметавонанд. Медонед чаро?
Фотиҳ кунҷков шуд: — Чаро? Сабабаш чист?
— Худованд бо ман аст. Ӯ маро дар ҳимояи худ гирифтааст. Ман ихтиёри худро ба изни Парвардигорам супурдаам. Зеро Аллоҳ таоло Зотест, ки ҳеҷ гоҳ ба амонат хиёнат намекунад.
— Ист, агар ҳамин тавр бошад, ба як саволи ман ҷавоб деҳ, — гуфт Фотиҳ.
— Кадом савол? То ҷое қодир бошам, ҷавоб медиҳам. Пурсед.
— Канӣ бигӯ, агар Худо ба амонат хиёнат накунад, чаро хоҳари ман дар ҷавонӣ мурд? Чаро ӯро куштанд? Чаро ман бе падару модар калон шудам? Чаро касе ба ман раҳм накард? Ҷонам дар азоб аст, ашкҳои ман барои хомӯш кардани оташи дарунам кифоя намекунанд... Чаро, чаро, чаро?
Фотиҳ пай дар пай "чаро" мегуфт.
— Медонӣ, ман он рӯзро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунам. Кӯдак будам. Ҳанӯз аз касофатҳои ин дунё хабар надоштам. Тасаввур кун, қуттиеро бо умеди "тӯҳфа" мекушоӣ ва аз дарунаш дилу гурда ва дигар узвҳои хунолуди инсон мебарояд! Ман баъд аз он як сол дар ҳолати кома будам. Вақте ба ҳуш омадам, дар дарунам чизе нест шуд. Аз ҳамон вақт инҷониб дар дарунам як одами бадхоҳ зиндагӣ мекунад.
Хадича баъд аз шунидани дарди дили ӯ гуфт:
— Аслан, айб дар шумо нест. Медонед гап дар чист? Дар нашинохтани Худо. Падару модари шумо Ӯро нашинохтанд, шумо аз куҷо медонистед? Яке аз вазифаҳои падару модар ин тарбияи зебо ва шиносонидани Холиқ ба фарзанд аст. Мутаассифона, шумо ҷабру хатои падаратонро кашида истодаед. Агар хоҳед, метавонед ба инсони хуб табдил ёбед. Барои ин чизи зиёд лозим нест: танҳо тавба кардан ва дигар ба ин корҳо барнагаштан.
— Боз як чизи дигар: хоҳарам (Имона), ман ва духтарони дигарро ҷавоб диҳед. Агар розӣ шавед, худам ба шумо кӯмак мекунам. Тавба кунед ва чунон сабукиеро дар ҷисму рӯҳатон ҳис хоҳед кард, ки тасаввураш номумкин аст.
Фотиҳ бо истеҳзо хандид:
— Бубинед-а, ин духтар чӣ қадар доно будааст? Бо ин қадди кӯчакаш ба ман ақл ёд медиҳад?
Мутаассифона, қалби Фотиҳ мисли санг сахт шуда буд. Шайтон дар дарунаш лона гузошта буд. Хадича ба чеҳраи ӯ нигариста, ҳайрон шуд: наход инсон дар як дақиқа ҳазор дараҷа тағйир ёбад?
— Чаро якбора дигар шудед? — пурсид Хадича. — Ҳозир аз таҳти дил гап мезадед, акнун одами дигар шудед. Сабаб чист?
— Ба ман нигаҳ кун, духтарча! Аз ҳад нагузарон. Фикр накун, ки ба ман ҳар коре карда метавонӣ. Он суханоне, ки гуфтам, танҳо гап буданд. Ман аллакай шакл гирифтаам. Ҳатто ба гӯшаи хаёлат наор, ки ман бо хости ту кор мекунам. Акнун, ки бо пои худат омадӣ, туро ба таҳхонаи ҷазо мефиристам!
Фотиҳ ба сӯи Хадича қадам монд ва даст дароз кард, то ӯро бигирад. Ҳамон лаҳза дар дастҳояш дарди сахте пайдо шуд ва садои шикастани устухонҳояш ба гӯш расид.
— Ааааа! — Фотиҳ аз дард фарёд зад ва нафаҳмид, ки чӣ шуд.
— Як чизро бидонед, — гуфт Хадича бо оромиш. — Инсони номаҳрам наметавонад ба ман даст расонад. Зеро ман Хадича ҳастам. Падарам ба ман номи аввалин ҳамсари Пайғамбарамонро (с) гузоштаанд. Соҳибони ин ном ҳамеша покдоман мемонанд. Барои дастҳоятон духтур фарёд кунед, фикр мекунам, устухонаш аз ҷояш баромад. Дигар кӯшиши даст расондан ба маро накунед. Сӯҳбати мо ҳанӯз давом мекунад. То тавба накунед, ман аз роҳам намегардам.
Хадича инро гуфту аз утоқ баромад. Фотиҳ бошад, аз дард мепечид ва ҳатто дасташро бардошта наметавонист, ки дарро кушояд.
Нақшаи наҷот
Дар меҳмонхона Фарҳод, Имрон ва Томпсон мунтазири хабари Сейман буданд. Дар ин миён, Сейман бо бародараш Сейҳон пинҳонӣ вохӯрд.
— Сейҳон, илтимос, аз ин роҳ баргард, — зора мекард Сейман. — Биё ба Амрико баргардем. Магар он пулҳои ҳаром ба ту ин қадар лозиманд?
— Ака, дар ёд доред, ки барои нон пул надоштем? Ман медонам, ки чӣ рӯзҳоро аз сар гузаронидам. Акнун, ки боварии Фотиҳбейро ба даст овардам, пул дорам.
— Пул дорӣ, вале оромӣ надорӣ, ҳамин тавр не? — пурсид Сейман.
Сейҳон каме хомӯш монду гуфт:
— Медонед ака, кор дар он ҷо азоб аст. Шабҳо хобам намебарад. Фарёди духтарон пеш аз ҷарроҳӣ дар гӯшҳоям садо медиҳад. Мо танҳо роботҳои иҷрокунандаи фармонем. Наздикӣ як духтарро оварданд, ки бо фиреби "кор медиҳем" омада буд. Бечора чӣ қадар гиря кард... Ӯ ягона нонрасони модараш будааст. Фотиҳи ваҳшӣ ба ӯ раҳм накард.
— Бубин! Ту ба мо кӯмак кун. Вақте асиронро наҷот додем, туро ба Амрико мебарам ва ҳаёти навро сар мекунӣ.
— Хӯб, ака. Агар маълумоте ёбам, мегӯям. Дар омади гап, Фотиҳбой мехоҳад хоҳари калонии онҳоро (Имонаро) ба Олмон фиристад.
— Кай мефиристад? Фаҳмида метавонӣ?
— Кӯшиш мекунам, ака.
Сейман аз қаҳвахона баромада, ба Томпсон занг зад. Онҳо дар меҳмонхона вохӯрданд.
— Фотиҳ духтари калониро ба Олмон мефиристад, — хабар дод Сейман.
— Чӣ?! — садо бароварданд ҷавонон.
Чи-и-и?! — якҷоя фарёд заданд Имрон ва Фарҳод. — Мо бояд нақша кашем. Чӣ тавр ба он қалъаи ӯ дароем?
— Томпсон, бигзор бародарат роҳҳои даромаду баромадро омӯхта, ба мо гӯяд, — гуфт Фарҳод. — Боз кай бо ӯ гап мезанӣ?
— Фардо бо ӯ ҷиддӣ гап мезанам, то розӣ шавад ва маълумоти заруриро диҳад.
— Боз як рӯзи дигар?! Сабрам тамом шуд, духтарони бечора... Кош илоҷ мешуд, ки он иблисро бо дастҳои худам буғӣ карда мекуштам! — Фарҳод аз хашм худ ба худ намеғунҷид.
— Сабр кун, дӯстам. Ҳамааш хуб мешавад.
Рӯзи дигар. Лаборатория.
Субҳи барвақт Фотиҳ бо ду дасти гачбандӣ (гипс) вориди лаборатория шуд. Имона ва профессор аз дидани ӯ ҳайрон шуданд.
— Ба шумо чӣ шуд, тинҷист? — пурсид профессор.
— Ҳамааш айби хоҳари ин духтар! Ба хотири ӯ ман ба ин аҳвол афтодам!
— Чӣ мегӯӣ?! — Имона аз шунидани номи хоҳараш ба ҳарос афтод. — Бо хоҳари ман чӣ кор кардӣ? Агар ба ӯ зараре расонда бошӣ, туро нест мекунам! Фикр накун, ки занҳо заифанд. Агар лозим шавад, зан аз шер ҳам қавитар мешавад! Гап зан, хоҳари ман дар куҷост? Аҳволаш хуб аст? Чӣ кор кардӣ, ифлос?!
— Даҳонатро пӯш! Ҳозир забонатро мебурам! — Фотиҳ як қадам ба сӯи Имона монд. — Хоҳарат сиҳату саломат аст. Маҳз ба хотири ӯ ман ба ин рӯз афтодам. Акнун тамошо кун, барои хоҳарат шуда аз ту қасос мегирам. Ҳанӯз дар зери пойи ман барои раҳм хӯрдан зорӣ хоҳӣ кард!
Фотиҳ аз ғазаб фарёд мезад, аммо Имона якбора ором шуд.
— Ҳар чӣ аз дастат меояд, бикун. Ман аз ту наметарсам. Танҳо як чизро бидон: ин дунё ҳисобу китоб дорад. Вақте барои ҳамаи корҳоят ҷавоб медиҳӣ, пушаймон мешавӣ, вале он вақт дер хоҳад буд.
— Офарин! Ҳардуи хоҳарон дар дарсу насиҳат доно будаед-а? Хоҳарат ҳам ба ман насиҳат мехонд, акнун ту. Хеле хуб, имрӯз чор духтарро ҷарроҳӣ мекунӣ. Узвҳои даруниашонро худат мегирӣ ва ман дар наздат истода тамошо мекунам. Агар "не" гӯӣ, он ду духтарчаро дар пеши чашмат кушта, узвҳои онҳоро ҳам мефурӯшам. Бо ман бозӣ накун! Профессор, ба ҷарроҳӣ тайёр шавед!
Фотиҳ бо табассуми маккорона идома дод:
— Ва боз як "сюрприз" барои ту, зебосанам. Ҳамин ҳафта ман бо ту издивоҷ мекунам. Ту аз они ман мешавӣ. Сабрам барои висоли ту тамом шуд.
Сейҳон, ки дар назди дар посбонӣ мекард, ин суханонро шунида, ба худ гуфт: "Инро бояд тезтар ба акаам гӯям. Духтари бечора нобуд нашавад. Ҳанӯз хеле ҷавон аст..."
Хабари изтирорӣ
Баъд аз анҷоми навбатдорӣ, Сейҳон ба берун баромад ва ба акааш занг зад:
— Ака, гапи хеле муҳим дорам. Бояд ҳатман вохӯрем.
— Тинҷист, додар? Чӣ шуд?
— Вақт кам аст, ака. Тезтар дӯстонатро огоҳ кун, дар як ҷои бехатар вохӯрем. Шояд маро таъқиб кунанд, бояд эҳтиёт шавам.
— Пас ба кулбаи ман биё, он ҷо бехатар аст. Ман дӯстонро ҳам ҷеғ мезанам.
Сейман ба Томпсон занг зад:
— Алло, дӯстам, кори таъҷилӣ баромад.
— Чӣ гап, тинҷист?
— Не, додарам мегӯяд, ки зуд вохӯрем. Тез ба кулбаи ман биёед.
Томпсон гӯшаки телефонро гузошту ба Фарҳод ва Имрон нигарист. Онҳо ҳарду якбора пурсиданд:
— Чӣ гап? Ягон навигари ҳаст?
Дар кулбаи Сейман
Ҷавонон зуд либос пӯшида, ба сӯи партовгоҳ, ба кулбаи Сейман рафтанд. Вақте расиданд, Сейҳон аллакай он ҷо буд.
— Бинишинед, — таклиф кард Сейман. Ӯ ба ҳама дар пиёлаҳои хурд чойи талхи туркӣ бо қанд овард. Ҷавонон бо шитоб як қанд партофта, чой нӯшиданд ва ба даҳони Сейҳон нигаристанд. Ҳама мунтазири маълумоти нав буданд.
— Хулласи калом, — гап сар кард Сейҳон, — агар тезтар ҳаракат накунед, Фотиҳ мехоҳад бо духтари калонӣ (Имона) издивоҷ кунад. Оқибати ин кор бад аст. Ӯ қаблан бо се зан издивоҷ карда буд, вале вақте аз онҳо дилгир шуд, ҳамаро кушта, узвҳояшонро фурӯхт. Агар тез наҷоташ надиҳед, ин духтар ҳам ба сарнавишти он се зан гирифтор мешавад.
— Чи-и-и?! — Имрон ва Фарҳод якбора фарёд заданд.
— Ин мумкин нест! Ман ба он аблаҳ нишон медиҳам, ки бо хоҳари ман издивоҷ кардан чӣ маъно дорад! — Имрон аз ғазаб худро гум карда, ба дод задан даромад.
Фарҳод аз асабият сарашро миёни дастҳояш гирифта буд ва гӯё мехост мӯйҳояшро канад.
— Хӯш ҷавонон, акнун чӣ кор мекунем?
— Бо доду фарёд кор буд намешавад, бояд хуб нишаста фикр кунем, — гуфт Сейман.
Фирдавс дар назди Сакина нишаста буд ва забонаш аз дуо намемонд. Сакина аз хоб бедор шуд ва ба Фирдавс нигоҳ карда гуфт:
— Бегим, як хоби аҷибе дидам. Дар лаби як дарёи мусаффо будам. Дар соҳил сайр мекардам. Ногоҳ аз дур шумо намудор шудед. Назди ман омада гуфтед: "Гули ман, бубин, чӣ оилаи зебое дорам. Аз ту миннатдорам, ки ба ман чунин фарзандон ҳадя кардӣ".
— Ман гуфтам: "Кани фарзандонамон? Яке ҳам дар наздам нест, онҳоро дузида бурданд, ман ёдашон кардам". Дар он вақт шумо гуфтед: "Ба қафоят нигоҳ кун, гули ман".
Ман бо ҳаяҷон ба қафо нигоҳ кардам. Дар зери нури сафед Хадичаро ба мобайн гирифта, Имрон ва Имона ба ман нигоҳ карда табассум мекарданд.
— Фарзандони ман! Шумо ҳастед? Ман шуморо хеле ёд кардам! — гӯён дастҳоямро ба сӯи онҳо дароз кардам. Онҳо ба сӯи ман меомаданд. Хадича гуфт: "модарҷон, ман аз ҳама бештар шуморо ёд кардам" ва худро ба оғӯши ман партофт. Атри хушаш маро маст кард... Вақте мехостам дугоникҳоямро ба оғӯш гирам, бедор шудам.
— Эй Худоё, наход дидор насиб кунад? Фарзандонамро хеле ёд кардам.Кош ҳозир дар наздам мешуданд. Оғӯшашон мекардам ва пай дар пай мегуфтам, ки чӣ қадар дӯсташон медорам.
— Гули ман, хоби хайр дидаӣ, иншоаллоҳ ҳамааш хуб мешавад. Оилаи мо боз ҷамъ мешавад, фақат ба ман бовар кун.
— (Дар омади гап) бегим, аз рафтани Имрон хеле вақт гузашт, ягон бор занг назад, тинҷӣ бошад?
Сакина дар дил чизеро ҳис мекард, вале кӯшиш мекард худро алда кунад ва фикрҳои бадро аз худ дур созад. Ӯ ҳис мекард, ки Имрон барои ҷустуҷӯи хоҳаронаш рафтааст, вале инро ба Фирдавс нишон надод.
— Хавотир нашав, очаш, ҳамааш хуб аст. Ӯ барои иҷрои вазифааш рафт-ку. Хеле нагузашта хизматаш тамом мешавад ва бармегардад, — Фирдавс мехост ба ин дурӯғи бофтаи худ худаш ҳам бовар кунад.
Туркия. Истанбул
Сейман, Сейҳон, Томпсон, Фарҳод ва Имрон — ҳама машғули кашидани нақшаи ҷиддӣ буданд. Сейман ба Сейҳон нигоҳ карда пурсид:
— Метавонӣ аниқ фаҳмӣ, ки никоҳ кай аст?
— Барои чӣ, ака?
— Ман муллоеро, ки никоҳ мехонад, хуб мешиносам. Ба ҷои ӯ ман медароям. Табиист, ки ман сураҳоро намехонам, ба ҷояш чизе гуфта, "никоҳи дурӯғин" мехонам ва мебароям. Намуди зоҳирии ман ҳам ба он домло хеле монанд аст, ришам ҳам чеҳраамро пурра нишон намедиҳад.
Томпсон ба Сейман нигоҳ карда гуфт:
— Офарин дӯстам, нақшаи хуб аст. Акнун масъалаи ба дарун даромадани мо монд.
— Хавотир нашав, ин корро ба Сейҳон месупорем. Ӯ бо дигар муҳофизон гап мезанад.
Ҷавонон ба хулосае омаданд, ки ин нақша кор медиҳад. Сейҳон ба ҷои кораш баргашт, то шубҳае пайдо нашавад. Томпсон ва ҷавонон ба меҳмонхона баргаштанд. Фарҳод ба гап даромад:
— Дӯстон, акнун рӯзҳои имтиҳонӣ оғоз мешаванд. Мо бозии хатарнокеро сар кардем. Оқибаташ чӣ мешавад, касе намедонад. Бинобар ин, аз Худо талаб мекунем, ки корҳоямонро ба хайр гардонад.
— Имрон, як хоҳиш дорам. Агар ба ман чизе шавад, ба хоҳарат бигӯ, ки ӯро сахт дӯст медоштам.
— Ака, тинҷист? Мисли одаме, ки васият мекунад, гап мезанед-ку! — гуфт Имрон.
— Медонӣ Имрон, ман ҳамчун духтур дар давоми рӯз чандин нафарро ҷарроҳӣ мекардам. Аммо танҳо вақте ба сари худат кор меафтад, мефаҳмӣ, ки ҷон чӣ қадар ширин ва зиндагӣ чӣ бахти бузург аст. Илоҳо, хоҳару хоҳарзодаатро сиҳату саломат ба назди падару модарат барем.
Гунеш панҷ духтарро ба хонаи Фотиҳ овард ва ба онҳо гуфт:
— Шумо имшаб ҳамин ҷо мемонед, фардо шуморо ба ҷои коратон мебарам. Фаҳмидед?
Духтарон "фаҳмидем" гуфтанд ва Гунеш онҳоро дар як хона ҷой карда, ба назди Фотиҳ даромад.
— Хӯш, чӣ гапҳо, Гунеш?
— Бегим, ҳамон тавре ки гуфта будед, панҷ духтар тайёранд. Дар хона нишастаанд. Пагоҳӣ вояи баланди наркоз медиҳем ва ҳамааш зӯр мешавад. Ба назди мо боз миллионҳо пул ҷорӣ мешавад.
Гунеш ба гапи худаш хандид.
— Ту хеле пулпараст шудаӣ, Гунеш. Аз ҳеҷ чиз наметарсӣ-а? Барои пул ба ҳама кор тайёрӣ.
— Албатта, бегим. Охир ин пул аст. Медонед-ку, чаро ман ин қадар ба пул дил бастам. Кӯдакии ман дар нодорӣ гузашт. Падарам ҳамеша маст, модарам бошад, ба ӯ кор надошт... Баъд аз он қасам хӯрдам, ки бойтарин одам мешавам. Мана, пул дорам, вале бахт надорам. Аз он ифлосе, ки номуси маро доғдор карда буд, интиқомамро гирифтам. Духтари ӯро аввал фиреб дода, баъд ба шумо "тӯҳфа" кардам. Вақте узвҳои даруниаш фурӯхта шуданд, ман сабукӣ ҳис кардам. Барои ҳамин дигар аз ягон роҳи бад намегардам.
— Медонам Гунеш, барои ҳамин ба ту ҳамеша бовар мекунам. Рафта ба духтарон хуб нигоҳ кун. Имрӯз рӯзи охирини онҳост. Фардо онҳо барои ман манбаи даромад мешаванд.
Фотиҳ чунон инсони разил буд, ки ҳатто агар ҳазор роҳи ростро нишон диҳанд ҳам, барнамегашт. Гунеш ба хонаи духтарон рафт.
— Духтарон, ҳозир хӯроки шом мехӯрем, тайёр шавед.
Духтарон ба Гунеш нигоҳ карда гуфтанд: — Шумо зани хеле хуб будаед. Ба мо ин қадар некӣ мекунед, раҳмат.
Гунеш дар дил хандида фикр кард: "Шумо ҳанӯз як умр ба ман раҳмат мегӯед, вақте узвҳоятон дар бадани ягон бемор зиндагӣ мекунанд". Вале дар зоҳир табассум мекард.
Рӯзи дигар. Субҳ дамид. Гунеш духтаронро ба лаборатория овард.
— Ҳелло, ҷаноби профессор! Барои шумо боз "мизоҷ" овардам. Марҳамат карда, инҳоро тафтиш кунед ва "ваксина" гузоред.
Гунеш ба профессор чашмак зад. Профессор илоҷ надошта, сар ҷунбонд. Имона, ки ба профессор нигарист, чашмонаш пур аз ашк шуданд.
— Илоҷ надорем духтарам, худро ба даст гир. Маҷбурем, — сухан гуфт профессор.
Дар ҳамин вақт Фотиҳ вориди лаборатория шуд.
— Канӣ, имрӯз ман ҳам бо шумо ҳамин ҷо мебошам. Тез сар кунед!
Профессор ба духтарон наркоз доданро сар кард. Духтарон ҳайрон шуда пурсиданд:
— Ин барои чист?
— Ин ваксина аст. Барои саломатии шумо зарур аст.
Духтарон бовар карда, хомӯшона наркозро қабул карданд. Баъд аз 15 дақиқа ҳамаашон ба хоби гарон рафтанд.
— Канӣ профессор, сар кунед. Яке паси дигар. Имона бошад, узвҳоеро, ки шумо мегиред, дар яхдон ҷойгир мекунад...
Мегӯянд, вақте Худованд инсонро офарид, ба ҳамаи фариштагон амр кард, ки ба ӯ саҷда кунанд. Ҳама саҷда карданд, ба ҷуз шайтон, ки бо такаббур гуфт: «Ту маро аз оташ офаридӣ ва ӯро аз хоки оддӣ. Чаро ман ба ӯ саҷда кунам?». Ин саркашӣ ва якравӣ дар табиати баъзе инсонҳо низ реша давондааст. Фотиҳ бо нигоҳи санҷанда ба Имона менигарист; ӯ дар дил ҳис мекард, ки ин духтар ба осонӣ фармонбардорӣ намекунад.
Муҳофизон духтаронро яке паси дигар бардошта, болои мизи ҷарроҳӣ хобонданд. Дили Имона ба шиддат мезад.
— Илтимос, даст кашед аз ин кор! — зорӣ кард ӯ. — Охир шумо ҳам инсонед. Ин духтарон ҳам мисли шумо фарзандони бегуноҳи як оила ҳастанд.
— Ба ман мавъиза нахон! Аз ин кўдакият гузар ва ба профессор ёрӣ деҳ. Бо чунин дили нарм чӣ хел духтур мешавӣ? Духтур бояд бераҳм бошад.
— Духтурие, ки ман мехонам, барои бахшидани ҳаёт аст, на барои гирифтани он! Тез ин корро қать кунед!
— Дасту пойи инро ба курсӣ бандед ва даҳонашро бо скоч маҳкам кунед, — фармон дод Фотиҳ. — Бигзор гап зада натавонад ҳам, бо чашмонаш тамошо кунад.
Профессор ҷарроҳиро сар кард. Ашк аз чашмони Имона мисли дарё ҷорӣ буд. Оқибат тоқати дилаш намонд ва аз ҳуш рафт. Курсӣ аз вазни бадани ӯ афтиданӣ шуд, ки Фотиҳ ва профессор ҳарду давида ӯро доштанд. Фотиҳ Имонаро бардошта болои кат хобонд.
Вақте Имона ба ҳуш омад, бо нафрат ба Фотиҳ нигарист:
— Боз як бори дигар илтимос мекунам, бас кунед. Магар пуле, ки аз ҳисоби ҷони инҳо мегиред, ҳалол аст? Ҳаромхорӣ чашмони шуморо кӯр кардааст.
— Дар ҳақиқат мехоҳӣ, ки ман ин корро бас кунам? — пурсид Фотиҳ ба чашмони ӯ нигариста.
— Бале, мехоҳам.
— (Пас) як шарт дорам. Агар розӣ шавӣ, духтаронро озод мекунам. Вақтат кам аст, тез ҷавоб деҳ: ҳа ё не? Тақдири онҳо аз ҷавоби ту вобаста аст.
Имона бо ҷуръат ба рӯйи Фотиҳ нигоҳ кард:
— Шартатро бигӯ, розиям, — гуфт ӯ ва ҳатто пай набурд, ки Фотиҳро "ту" хитоб кард.
— Хеле хуб, медонистам, ки ту духтари оқил ҳастӣ. Шарти ман ин аст: пас аз се рӯз мо никоҳ мекунем. Ту ҳамсари ман мешавӣ. Духтароне мисли ту ба ман хеле маъқуланд. Ба тӯй тайёрӣ бин.
Имона дар дил ӯро ҳазор бор лаънат хонд, вале дар зоҳир табассуми талхе кард:
— Майлаш, гуфтаи ту шавад. Аммо муҳофизонат ин чор духтарро ба ҳуҷраашон баранд ва вақте ба ҳуш омаданд, ҳуҷҷатҳояшонро дода, ҷавобашон диҳӣ. Ин аҳди мост.
— Розиям. Сейҳон, духтаронро ба ҳуҷраашон бар. Профессор, кори он якеро, ки мурд, ба охир расонед.
Имона аз бӯйи хун ва манзараи даҳшатнок ҳолаш бад мешуд. Ӯ иҷозат гирифт, ки ба назди хоҳаронаш равад. Вақте ба ҳуҷра даромад, худро болои диван партофт. Хадича хавотир шуда, ба назди опааш давид:
— Апаҷон, ба шумо чӣ шуд? Тинҷист?
— Хубам, хоҳарҷон, фақат ба ман чойи гарм деҳ.
Пас аз нӯшидани чой ва хӯрдани доруи оромбахш, Имона ба хоби гарон рафт.
Нақшаи охирин
Сейҳон, ки шоҳиди ҳамаи ин воқеаҳо буд, пас аз кор зуд ба назди акааш Сейман шитофт.
— Ака, корҳо тез шуданд! Фотиҳ мехоҳад пас аз се рӯз никоҳ кунад. Бояд тезтар нақшаро амалӣ кунем.
Сейман фавран ба Томпсон занг зад. Томпсон, Фарҳод ва Имрон зуд ба кулбаи Сейман расиданд.
— Дӯстон, вазият ҷиддӣ аст, — гуфт Сейман. — Никоҳ пас аз се рӯз аст. Ман бо домуло гап мезанам, Сейҳон ӯро меорад ва мо дар роҳ ҷоямонро иваз мекунем. Ман бо қиёфаи домло вориди хона мешавам.
— То он даме, ки шумо никоҳ мехонед, мо бо муҳофизон ҷойҳоямонро иваз мекунем, — илова кард Фарҳод.
— Сейҳон, харитаи хонаро барои мо кашида деҳ. Мо бояд ҳар як гӯшаву канори онро донем.
Иқрори Имона
Вақте Имона аз хоб бедор шуд, Хадичаро дар болои сараш дид.
— Апаҷон, ба ман рост гӯед, он нокас ба шумо коре накард? Ман дурӯғро зуд ҳис мекунам.
Имона оҳе кашида, ба чашмони хоҳараш нигарист:
— Эҳ хоҳарҷони ман... дилат дуруст ҳис кардааст. Ман розӣ шудам, ки бо Фотиҳ издивоҷ кунам.
Чаро опа, барои чӣ? Ӯ одами хуб нест-ку! Чаро розӣ шудед? — бо изтироб пурсид Хадича.
— Эҳ хоҳарҷон, ман бо баҳои ҷони худам ҷони чор духтарро харидам. Барои ҳамин розӣ шудам.
— Дар ин сурат, ман шуморо дастгирӣ мекунам, апаҷон. Шумо кори дуруст кардед. Ҳатман мукофоти ин амалатон зебо хоҳад буд, — тасаллӣ дод Хадича.
Хоҳарон дар давоми се рӯз ба ибодат ва дуо машғул шуданд. Имона, ки ҷойнамоз надошт, чодар (чойшаб)-и сафедро ба замин партофта, аз таҳти дил аз Худованд кушоиш ва наҷот металабид. Зеро Худованд ба бандагонаш имтиҳонеро намедиҳад, ки таҳаммулаш аз тавони онҳо берун бошад.
Нақшаи полис
Дар ин миён, Сейҳон муҳофизони дигарро розӣ кард:
— Ҷавонон, биёед ба ин ҳама хунрезиҳо нуқта гузорем. Агар лозим шавад, ҷазои қонунӣ мегирем, вале ақаллан аз азоби виҷдон халос мешавем.
Муҳофизон розӣ шуданд. Сейман ба назди домулои масҷид рафта, воқеаро нақл кард ва ӯ низ барои наҷоти бегуноҳон розӣ шуд, ки дар нақша кӯмак кунад.
Фарҳод, Томпсон ва Имрон ба идораи полиси Туркия рафта, ҳамаи далилҳоро супурданд. Нозири полис гуфт:
— Мо кайҳо боз аз паи ин одам будем, вале уро дастгир карда натонитем. Акнун бо кӯмаки шумо ӯро дар хонааш дастгир мекунем.
Никоҳи сохта ва лаҳзаи ҳассос
Рӯзи никоҳ фаро расид. Фотиҳ вориди ҳуҷраи Имона шуд:
— Тайёрӣ? Ҳозир домуло меояд, тез ба берун баро.
Имона бо Хадича хайрухуш карда, бо сари хамида назди Фотиҳ рафт. Сейман, ки қиёфаашро ба домуло монанд карда буд, ба ҳуҷра ворид шуд.
— Имона, духтари Фирдавс, оё розӣ ҳастӣ, ки ба никоҳи Фотиҳ, писари Пӯлод дароӣ?
Имона хомӯш буд. Фотиҳ фарёд зад: — Ман розӣ, тезтар никоҳро хонед!
Сейман бо овози паст чизҳоеро мисли дуо хонд ва зуд аз ҳуҷра баромад. Фотиҳ, ки фикр мекард акнун Имона ҳамсари ҳуқуқии ӯст, бо ваҳшоният ба сӯи ӯ ҳамла кард. Имона дар як лаҳза корди мевабуриро аз болои миз гирифта, ба зери гулӯи Фотиҳ монд.
Дар ҳамин сония дар боз шуд Фарҳод ва Имрон вориди ҳуҷра шуданд.
— Ист, Имона! Эҳтиёт шав! — фарёд зад Фарҳод.
— Апа! — Имрон давида омада, бо як лагат Фотиҳро ба замин афтонд. Фотиҳ, ки даҳону биниаш пур аз хун шуда буд, муҳофизонашро ҷеғ мезад.
— Овора нашав, касе ба кӯмакат намеояд! — гуфт Имрон бо нафрат. — Ҳамаи гумоштаҳоят дастгир шуданд. Навбати туст!
Фотиҳ бо заҳрханда гуфт: — Ҳар чӣ гӯед, гӯед, вале ман акнун шавҳари апаи ту ҳастам. Мо никоҳ кардем!
— Хаёли хом накун, ваҳшӣ! — ҷавоб дод Имрон. — Он никоҳ сохта буд. Он "домуло" дӯсти мо буд. Апаи ман ҳеҷ гоҳ зани ту нест ва нахоҳад буд.
Полис Фотиҳро дастгир карда, бо худ бурд. Фарҳод Имонаро, ки дар ҳолати стресси шадид буд, ба берун, ба ҳавои тоза баровард. Имрон бошад, бо тамоми қувват ба дарун давида, фарёд мезад:
— Хадича! Хадичаҷон, дар куҷоӣ?!
Ӯ дарҳои ҳуҷраҳоро яке паси дигар мекушод. Ногоҳ Хадичаро дид, ки болои чодари сафед нишаста, дуо мекард.
— Акаҷон! Акаҷони ман! Омадед! — Хадича худро ба оғӯши бародараш партофт.
— Апаам куҷост? Аҳволаш хуб аст? — пурсид Хадича бо ашк.
— Имона хуб аст, ҳамааш тамом шуд.
Имрон ду духтари дигарро ҳам дид:
— Шумо он духтарони дузидашуда ҳастед? Тарс надошта бошед, акнун шумо озодед. Мо ба ватан бармегардем!
Духтарон аз шодӣ гиря мекарданд. Дар ин вақт полис профессорро низ аз лаборатория берун овард. Профессор сарашро хам карда мегуфт: — Ман ба ҳар ҷазое розиям, гуноҳи ман калон аст...
Фарҳод аз канори Имона як қадам дур намешуд ва аз саломатии ӯ хавотир буд. Томпсон ба сардори полис гуфт:
— Мо метавонем ба меҳмонхона равем? Агар чизе лозим шавад, мо ҳамон ҷо хоҳем буд.
Пас аз ҳар шаби тор, албатта, субҳи рӯшан меояд. Пас аз ҳар рӯзи ғам, албатта, шодӣ фаро мерасад. Мегӯянд, ки агар понздаҳ рӯзи моҳ торик бошад, понздаҳ рӯзи дигараш нуронӣ аст.
Ва ниҳоят барои қаҳрамонҳои мо рӯзҳои рӯшан оғоз шуданд. Онҳо муддате дар Туркия монданд, то дар мурофиаи судӣ ҳамчун шоҳид иштирок кунанд. Фотиҳ ва шарикони ӯ барои одамфурӯшӣ ва тиҷорати ғайриқонунии узвҳои инсон айбдор шуда, ба ҳабси абад маҳкум шуданд. Профессор Ким Янг ба гуноҳаш иқрор шуд ва ин ҳукми ӯро сабуктар кард. Сейҳон ва муҳофизони дигар низ ҷазои сабук гирифтанд, зеро дар дастгир кардани ҷинояткорон кӯмак намуданд.
Қаҳрамонҳои мо акнун озод буданд, вале Имона ҳанӯз дар ҳолати стресси шадид қарор дошт ва бисёр камгап шуда буд. Фарҳод ба Имрон гуфт:
— Мо бояд тезтар ба ватан баргардем. Дар он ҷо ман худам Имонаро табобат мекунам. Ба ӯ ҳозир меҳри оила ва муҳити хона лозим аст.
Дӯстон дар фурудгоҳ бо ҳам хайрбод карданд. Томпсон ба Амрико, назди бибиаш баргашт ва ваъда дод, ки ҳатман ба тӯи Фарҳод ва Имона меояд. Сейман бошад, дар Туркия монд, то озод шудани додараш Сейҳонро интизор шавад.
Дар Узбекистон, Сакина субҳи барвақт бо як эҳсоси аҷиб аз хоб бедор шуд. Дили ӯ гувоҳӣ медод, ки имрӯз ҳодисаи хубе рӯй медиҳад. Ӯ Фирдавсро бедор кард:
— Бегим, хезед, намози бомдод қазо нашавад. Имрӯз дилам хеле рӯшан аст, гӯё хушхабаре мешунавем.
Пас аз нонушта, телефони Фирдавс занг зад. Ӯ ба берун баромада, чанд дақиқа гап зад ва баргашта гуфт:
— Сакина, ҷамъ шав, меравем. Барои ту як сюрпризи калон дорам, фақат ваъда деҳ, ки худро ба даст мегирӣ ва бисёр ҳаяҷон намехӯрӣ.
Фирдавс мошинро на ба сӯи хона, балки ба сӯи фурудгоҳ ронд. Сакина ҳайрон буд, вале чизе намепурсид. Онҳо дар толори интизорӣ нишастанд. Вақте тайёра нишаст ва мусофирон баромаданд, Сакина аз дур Имрон, Имона, Хадича ва он ду духтари хурдсолро дид.
Сакина аввал бовараш наомад: "Ин хоб аст ё бедорӣ?". Ӯ ба сӯи фарзандонаш давид. Роҳи фурудгоҳ ба назараш беохир менамуд. Ва ниҳоят, ӯ ба онҳо расид.
— Фарзандони ман! Нури дидагони ман! Мукофоти Худованд ба ман! — гӯён Сакина онҳоро ба оғӯш гирифт. Ашкҳои шодӣ рӯи фарзандонашро мешустанд.
— Модариҷон! Биҳишти мо дар рӯи замин! — Хадича ва Имона аз ду тараф модарро мебӯсиданд.
Имрон бо шӯхӣ гуфт: — Шумо, гирёкҳо, ҷой диҳед, ки ман ҳам ҷаннатамро ба оғӯш гирам!
Сакина Имронро маҳкам бағал кард:
— Писари марди ман! Дилгири (интуитсия)-и модаронаам гуфта буд, ки ту барои наҷоти хоҳаронат рафтаӣ. Бо ту фахр мекунам!
Имрон фаҳмонд, ки ҳамаи ин кор бо кӯмаки Фарҳод ва падараш сурат гирифтааст. Сакина ба Фарҳод нигоҳ карда гуфт:
— Раҳмат ба ту, писарам. Ту воқеан набераи ҳамон зани наҷиб ҳастӣ. Бибиат вақте ба ман кӯмак карда буд, имрӯз ту фарзандони маро наҷот додӣ. Худо аз ту розӣ бошад.
Фирдавс ҳам наздик омада, духтаронашро ба оғӯш гирифт:
— Шукр, ки Худо моро боз ба дидори ҳам расонд. Канӣ, ба хона равем, ки бибиатон ҳам дар интизори шумо адо шуд.
Фирдавс ба Фарҳод рӯ овард:
— Фарҳод, имшаб бо бибиат ба хонаи мо биёед. Ман худам бо дастҳои худ барои шумо оши палов мепазам. Мо то қиёмат аз ту қарздорем.
— Албатта меоем, Фирдавс Акбарович, — ҷавоб дод Фарҳод бо табассум.
Дадаҷон, каме сабр кунед, — гуфт Имона. — Аввал ин ду духтарро ба падару модарашон супорем. Бечораҳо бисёр азоб кашиданд.
— Албатта, духтарам, ҳатман месупорем, — ҷавоб дод Фирдавс.
Онҳо аввал ба хонаи Зебо рафтанд. Модари Зебо духтарашро дида, бо пои бараҳна ба берун давид ва ҷигарбандашро ба оғӯш гирифт. Зебо гирякунон гуфт: «Модарҷон, Имона-апа маро наҷот дода, соқу саломат овард». Модари Зебо бо ашки шодӣ Фирдавсу фарзандонашро дуои хайр кард.
Пеш аз рафтан, Имона модари Зеборо ба як сӯ кашида, чизе ба гӯшаш пичиррос зад. Ранги модар парид, вале бо нишони тасдиқ сар ҷунбонд. Сипас онҳо Ойдинро ҳам ба хонаашон бурданд. Падару модари ӯ, ки аллакай аз ёфтани духтарашон умед канда буданд, аз хурсандӣ лол монданд. Имона ба модари Ойдин низ ҳамон гапҳои махфиро гуфт.
Вақте ба хонаи худ расиданд, Руқия-апа ва бибии Имона бо дидани набераҳо аз шодӣ гиря мекарданд. Бибӣ даст ба дуо бардошт:
— Худоё, ҳазорон шукр, ки ин гавҳарҳои маро соқу саломат баргардондӣ. Набераҳоямро аз чашми бад ва назари бад дар паноҳат нигоҳ дор. Илоҳо, бахту тахти тиллоӣ насибашон гардон... Омин!
Фирдавс тасмим гирифт, ки барои меҳмонон — Фарҳод ва бибиаш — оши палов пазад. Имона, ки аз фишорҳои рӯҳии Туркия ҳанӯз хаста буд, барои истироҳат ба ҳуҷрааш рафт. Имрон ба падараш гуфт: «Дада, Имонаро бояд ҷиддӣ табобат кунем, ӯ зарбаи сахти рӯҳӣ гирифтааст».
Бегоҳӣ Фарҳод бо бибиаш, Фазилат-хола, ба меҳмонӣ омаданд. Фазилат-хола бо дидани Имона дар замон ба ӯ меҳр баст ва ба гӯши наберааш гуфт: «Бачам, интихобат бисёр олӣ аст, духтар ба ман маъқул шуд».
Пас аз зиёфат, Фазилат-хола мақсади асосиро баён кард:
— Мо барои хостгории Имонахон омадем. Агар насиб бошад, мехоҳам ин духтари боақлро келин кунам.
Фирдавс ҷавоб дод: — Холаҷон, мо розӣ ҳастем, вале бигзор Имона каме ба худ ояд ва саломатиашро барқарор кунад, баъд тӯйро оғоз мекунем.
Ишқи Имрон ва Ифора
Рӯзи дигар Фирдавс Имонаро ба клиника бурд. Ҳамон лаҳза мошини ёрии таъҷилӣ як занро овард, ки вазъияти дилаш вазнин буд. Духтари он зан бо гиря аз Фирдавс хоҳиш кард, ки модарашро наҷот диҳад. Ин духтар Ифора буд — ҳамон духтаре, ки Имрон наҷоташ дода буд.
Имрон ба клиника омада, Ифораро дид ва ҳайратзада шуд. Пас аз ҷарроҳии муваффақ, Фирдавс фаҳмид, ки Ифора ятим аст ва танҳо бо модараш зиндагӣ мекунад. Ӯ эълон кард, ки тамоми хароҷоти ҷарроҳӣ ва табобатро ҳамчун «тӯҳфаи падарӣ» ба дӯш мегирад.
Дар давоми як моҳ, вақте модари Ифора табобат мегирифт, Имрон ба ӯ дил баст. Ӯ бо ҷуръат ба Ифора гуфт: «Илтимос, ба ман ба шавҳар бароед». Сакина ва Фирдавс низ аз ин интихоби писарашон шод шуданд ва хостгории Ифораро низ анҷом доданд.
Тӯи бошукӯҳ ва сафари Ҳаҷ
Пас аз як моҳ тӯи дугона баргузор шуд:
ФАРҲОД & ИМОНА
ИМРОН & ИФОРА
Томпсон ва Сейман низ аз Туркияву Амрико ба тӯй омаданд ва аз меҳмоннавозии ва оши палов лаззат бурданд. Фирдавс ба ҳарду ҷуфт туҳфаи олиҷаноб — роҳхат ба сафари Ҳаҷ ва зиёрати Маккаву Мадинаро тақдим кард.
Пас аз як сол, дар хонадони Фирдавс ва Сакина дугоникҳо Ҳасан ва Ҳусейн (фарзандони Имрон) ва дар хонаи Фазилат-хола дугоникҳо Фотима ва Зуҳро (фарзандони Имона) ба дунё омаданд.
Хабари охирин аз Туркия
Рӯзе Фарҳод ба Имона гуфт:
— Сейман занг зад. Додараш аз маҳбас баромадааст ва онҳо ба Амрико мекӯчанд. Боз як хабар: Фотиҳ ва Салимро дар маҳбас дигар маҳбусон зада куштаанд.
Имона оҳе кашида гуфт: — Ҳар кас ҷазои амалашро гирифт. Ӯ хуни чандин духтаронро рехта буд ва мисли саг хору зор мурд.
Парвози рӯҳии Хадича
Хадича пас аз баргаштан аз Туркия дигар ба ҳолати муроқаба (транс) наафтода буд. Аммо рӯзе дар дарс ногаҳон рӯҳаш боз ба осмонҳо парвоз кард ва он мӯсафеди нурониро дид.
Мӯсафед гуфт: — Духтарам, вазифаи ту дар ин ҷо тамом шуд. Ту дар олами ҳақиқӣ лозим ҳастӣ. Агар хоҳӣ моро бубинӣ, ҳангоми намозу дуо чашмонатро пӯш, мо ҳамеша бо туем.
Хадича бо ашки шодӣ ба ҳуш омад ва шукри Худованд кард.
ПОЁН
Дӯстони азиз, ҳолатҳои рӯҳии Хадича ва парвозҳои ӯ ба олами дигар, ки дар қисса омадаанд, рамзӣ мебошанд. Муаллиф бо ин роҳ мехоҳад покӣ ва маъсумияти кӯдаконро нишон диҳад ва таъкид кунад, ки дар баробари зулм ҳамеша паноҳи илоҳӣ вуҷуд дорад. Ин қисматҳо бештар ҷанбаи бадеӣ ва рамзӣ доранд, на воқеӣ.
Муаллиф: Zebommm
Тарҷума ва таҳрир: Mahadsharif
Таҳия ва Тарҷумон- Mahadsharif
Дӯстони азиз ва хонандагони пурмеҳр!
Тарҷума ва таҳияи ин асар вақту заҳмати зиёдеро талаб кард. Агар ин қисса ба дили шумо роҳ ёфта бошад ва хоҳед, ки барои давом додани чунин корҳои эҷодӣ ва харҷи интернети тарҷумон саҳм гузоред, метавонед дилхоҳ маблағро (ҳатто 1 сомонӣ ҳам саҳми бузург аст) тавассути ҳамёнҳои зерин дастгирӣ кунед:
Рақами корт дар коментария
Дастгирии шумо барои мо эътибор ва илҳоми нав мебахшад. Беҳад миннатдорам! 🙏✨
Хона
Қисми охирон
Дар бӯстонсаро ҳама ашки шодӣ мерехт, посбон низ хурсанд буд, Юркаро бардошта бо ӯ ҳазл мекард. Баробари ворид шудани Ғайюр Аня ва Мижгона сӯяш шитофтанд. Ҳардуро як бӯсагӣ гирифт ва дар канораш гирифта, худ дар байн назди кӯдакон омад.
- Канӣ қаҳрамонҳо? Як шуморо танбеҳ диҳам, - гуфта Ғайратҷонро бардошт, - шери падар, маро пазмон шудӣ?
Ғайратҷон падарро сахт ба оғӯш гирифт.
- Дигар бе иҷозати модарат ба кӯча набаро, хуб?
Ғайратҷон бо аломати тасдиқ сар ҷумбонд.
Ғайюр Юркаро низ аз дасти посбон гирифта бӯсид.
- Мардакчаҳои худам, - гуфт ӯ, - меросхӯракони худам.
Сипас ба занҳо муроҷиат кард.
- Ягон чӣ дорем хӯрданӣ? Омода кунед, имрӯз ид, дастурхони идонаро боз кунед! Ману амак панҷоҳтагӣ мекунем.
Ба нӯшидани Ғайюр касе монеъ нашуд. Ӯ бо ҳамроҳии посбон дар кунҷи миз ҷо гирифт. Сала ва ду шиша шаробро ба дасти посбон дод.
- Оҳо, - гуфт посбон саларо бӯ кашида, - аз Лида гирифтӣ?
- Лидаро мешиносӣ?
- Чаро не?
- Игорро чӣ?
- Игор? Не, намешиносам.
- Лида фарзанд дошт?
- Не, фарзанд надошт. Боз намедонам, шояд дошт. А, ту ҷавонеро, ки хукбонӣ мекунад, мепурсӣ? Вай як ятим аст, маъюб. Ба Лида кӯмак мекунад, зиндагиаш аз паси хукҳост.
- Аз паси хукҳо буд... Имрӯз ӯро ба қатл расониданд.
- Кӣ?
- Муҳит. Ӯ қурбони ноадолатиҳо гашт.
Посбон андешамандона дар қадаҳҳо шароб рехт.
- Ман наменӯшам, - гуфт Ғайюр, - хоҳиш надорам.
- Ту хурсанд нестӣ?
- Хурсандам. Ман бояд аз даргоҳи Худованд шукргузорӣ кунам, на шаробнӯшӣ.
Посбон қадаҳи дар даст доштаашро рӯи миз гузошт.
- Ман ҳам нанӯшам?
- Ихтиёрат.
Посбон лаҳзае фикр карда истод ва ниҳоят:
- Не, ман менӯшам, - гуфт ва қадаҳро дар як нафас холӣ кард.
Мизро бо ҳар гуна хӯрока оро доданд, "қаҳрамонҳо" дастобадаст, танҳо дар бағали модарону бибиҳо буданд. Ҳама аз "ганҷ"-и баргаштаи оила хушҳол, танҳо Ғайюр каме ошуфтаҳол буд. Инро пеш аз ҳама Аня дарк кард магар, ки ӯро "як лаҳза ба утоқаш" даъват кард.
- Бо чунин сурат нишастанат маро писанд наомад, - гуфт ӯ.
- Бо кадом сурат?
- Монда шудӣ?
- Бале монда шудам. Шояд аз рӯи гуфтаи ту амал кунем? Шояд аз баҳри ҳама бароему ба деҳа баргардем? Ду хонаи иловагӣ сохта Машаву модарамро дар ҳамон ҷо ҷо диҳем? Маоши ман ба таъмини ҳамаамон мерасад. Орому осуда зиндагӣ мекунем.
- Нутқатро ба охир расондӣ?
- Ба охир расондам.
- Акнун ман аз роҳам намегардам! Вақте ҳама монеаҳо паси сар шуданд, вақте ҳамаи имкониятҳо даст медиҳанд, бояд танҳо ба пеш равем. Аз худи пагоҳ дар ҷустуҷӯйи ятимон мешавем, волонтёр меҷӯем.
- Кори худам дар канор мемонад?
- Ман тариқи интернет-сайтҳо ҷустуҷӯ мекунам.
- Ман ба Аня занг мезанам, вай барномасози моҳир аст, ба ту сайти махсус мекушояд. Аз компютер васеътар истифода кун.
- Маслиҳат пухт, рафтем сари миз.
- Не, ман камтар истироҳат мекунам, посбонро гуселонида дарро маҳкам кунед. Телефонамро хомӯш мекунам, ба зангҳо худат ҷавоб медиҳӣ.
Ғайюр бархоста ба ошёнаи сеюм баромад, ҳуҷраеро интихоб кард ва дар ҷогаҳ ёзид. Аммо аз чӣ бошад, ки худро дар назди Игор гунаҳкор меҳисобид, дар марги ӯ худро сабабгор мешумурд. Худ низ чунин ранг гирифтани ҳолро интизор набуд, шояд дуои модар, шояд тасодуф ё чизи дигар. Аммо ҷавони маъюбро парронданашон ӯро ба ҳар гуна андешаҳо мебурд.
Аз шуои баланди офтоб, ки ба рухсораҳои дар як рӯз ожангпайдокардааш мезад, Ғайюр бедор шуд. Бархоста назди тиреза рафт ва онро кушод. Ҳавои тозаи бешаро ҳарисона нафас гирифт ва гӯё ҳаловат мебурда бошад, чашмонашро пӯшида, аз нури офтоби оламафрӯз нашъа мегирифт. Аняву Мижгона паиҳам вориди утоқ гаштанд, ҳарду дар ду канори Ғайюр истода ӯро ба оғӯш гирифтанд.
- Хеле хобидӣ, - гуфт Аня.
- Бале, бисту ҳафт сол дар хоб будам, нав бедор шудам.
- Не, - гуфт Мижгона, - бисту ҳафт сол шуморо ҳаёт ҳамчу пӯлод гудохт, нав пухта расидед.
- Ташаккур, - гуфт Ғайюр ва аз рухсораи ҳарду як-як бӯса гирифт.
- Ту дар хоб будӣ, ману Маша маслиҳат кардем, - гуфт Аня.
- Чӣ гуна маслиҳат?
- Бинои парастишгоҳро ба мувозинаи давлат мегузаронем. Ман ҳамчун муассис ва Маша директор мешавад.
- Маша наметавонад директор буда, ӯ шаҳрванди Русия нест.
Мижгона аз зери болини Ғайюрхобида паспорти сурхро бароварда дар дасти Ғайюр дод.
- Инро аз куҷо гирифтӣ? - Ғайюр саҳифаи аввали шиносномаро кушода ба сурати Мижгона нигарист.
- Настя кӯмак кард.
- Чӣ тавр аз хона набаромада?
- Баромадам ва на як бор. Ҳар гоҳ Настя меомад, маро ба идораҳои дахлдор мебурд ва ниҳоят чанд рӯз пеш рафта гирифтем. Чунон ба кору вазифа дода шудаед, ки аз ҳамсаратон хабар надоред.
Ғайюр як ба симои Мижгона нигаристу ҳарфе назад.
- Настя гуфт, ки минбаъд шумо ҳам метавонед шаҳрвандиро қабул карда.
- Зарурат надорад, - гуфт Ғайюр.
- Чаро? - пурсид Аня.
- Ман як Ватан дорам, Тоҷикистон ном дорад. Шаҳрванди рус будан бароям ифтихор нест, аммо ду шаҳрванди русро дар бағал доштанам бароям шараф аст, - Ғайюр ҳардуро баробар ба ҷогаҳ тела дод. Духтарон паҳлӯ ба паҳлӯ ба ҷогаҳ афтоданд.
- Азми шумо дар масъалаи парастишгоҳ қатъист?
- Мо танҳо маслиҳат кардем, - гуфт Аня нимхез шуда.
- Ман ҳам ҷонибдори назарҳои шумо ҳастам, бигузор парастишгоҳ давлатӣ бошад.
Тартиб додани ҳуҷҷатгузорӣ қариб як ҳафта тӯл кашид, парастишгоҳ "Муассисаи давлатии кӯдакони бесаробонмондаи "Ягодка" ном гирифт. Ғайюр роҳбарии сохтмони мактаби бепарасторонро ба ӯҳда гирифт. Саша директори генералии фирмаи "Фломастер" таъйин шуд. Денисро ба ҳукумати Маскав ба кор даъват карданд, дар интихоботи навбатӣ бо бештари овозҳо депутати Думаи Маскав шуд. Модар ҳам шаҳрвандии Русияро қабул кард, сармураббии парастишгоҳро ба дӯш гирифт. Дар парастишгоҳ бештар аз ҳаштод нафар ятимон аз ҳар гӯшаву канори Русия ҷамъ омаданд. Аня бо дувоздаҳ гурӯҳи волонтёрҳо шартномаи ҳамкорӣ баст. Минбаъд парастишгоҳро фирмаи "Ҳимоя" посбонӣ мекард. Посбон аз чанголи бемории илтиҳоби шуш раҳоӣ наёфт, ӯро дар зодгоҳаш - вилояти Твер ба хок супориданд.
Тётя Валя ба деҳа баргашт, то фарзанди Сашаро бонӣ кунад, чун Таня ҳомиладор буд.
Настя сардори шӯъбаи корҳои дохилии яке аз ноҳияҳои Маскав гардид ва назар ба гуфтаи ӯ лейтенант Витя - корманди ДПС, пас аз "корнамоӣ" бо фарзандони Ғайюр рутбаи нав гирифт.
Женя, ки ҳамчун меросхури Макс шинохта мешуд, пас аз ба даст афтоданаш дар фурудгоҳ ба гуноҳаш иқрор шуд ва чор сол ҳукм гирифт. Череп, ки то ба даст афтодани Женя муфаттишонро гӯл мегирифт ва бовар кунониданӣ мешуд, ки кӯдаконро дар кӯча бесоҳиб ёфта, мехост ба волидонаш баргардонад, пас аз рӯ ба рӯ шудан бо Женя нақшаи фирорро кашид ва аз тири пулис "безарар" гардонида шуд.
Сарҳадҳои ҳавоӣ кушода шуданд, Сарвинозро гӯё барои табобат Амон наздаш хонд, вале Сарвиноз корро дар парастишгоҳ ба сифати фаррош напазируфт. Қарор доданд, то супоридани бино дар яке аз хонаҳои сохташуда истиқомат мекунанд ва сипас ба Маскав бармегарданд. Аз оилаи Ғайюр ва Амон танҳо ду нафар дар ватан монданд: волидони Мижгона. Онҳо ду ҳавлиро бонӣ мекарданд, ҳосилашро ҷамъ меоварданд вале таи қариб ду соли охир бо Ғайюру модараш ҳарф намезаданд, то ҳол гумон доранд, ки Ғайюр бо роҳҳои ғайриқонунӣ маблағҳои "ҳаром" ба даст меорад. Муроҷиати онҳо ба суд оиди бекор кардани ақди никоҳи Мижгонаву Ғайюр натиҷа надод.
Павел компанияи букмекерии худро боз кард, аз фурӯши ҳар як хона фоидаи хуб ба даст меовард, бо чанде аз бонкҳо шартномаҳо баста кори худро ривоҷ медод.
Муҳоҷирони мо минбаъд дар ҷустуҷӯйи кор набуданд, ҳарчанд корашон вазнин буд, маоши хуб доштанд. Касе аз касе шикоят надошт, ҳама бародарвор аз дасти ҳамдигар мегирифтанд.
Зиндагӣ новобаста аз монеаҳои табиат, таҳдидҳои пайдарпайи намудҳои гуногуни вирус, ҷараён дошт...
Поёни қисса.
Муаллиф: Юлчи Ашуров
Таҳияи: Murodjon Usupov
БА ҶОИ ОХИРСУХАН
Инак, қиссаи "Хона" ба анҷом расид. Дар қисса аз рӯзгори ҷавони тоҷик нақл кардем, ки ба шарофати кордонӣ ва меҳнатдӯстиаш, донишу ахлоқи хуб доштанаш тавонист то зинаҳои баланд расад. Аз мушкилиҳои пешомада ҳарос надоштанаш, роҳҳои ҳалли ҳама гуна муаммоҳоро ҷустанаш ва кӯшиданаш боис шуд, ки ҳатто аз чанголи марг раҳоӣ ёбад.
Бисёриҳо дар он ақидаанд, ки шаҳрванди Русия будан аллакай роҳи ҳалли муаммост. Шаҳрванд будан боз масъулиятҳо дорад, талаботҳо дорад. Аммо қаҳрамони қисса нахост шаҳрванди дигар кишвар бошад, ҳарчанд ҳангоми ба доми муҳаббати дуввум афтоданаш омода буд.
Муҳоҷират муаммоҳои бисёр дорад, яке аз онҳо дур аз ватан ва ёри дӯстдошта, волидон, пайвандон аст. Муаммои дигар дар қайд будан ва дастрас кардани ҷои кори мӯътадил мебошад. Ман ҳамчун муҳоҷире, ки таи чанд соли охир дар ватан набудам ва аз ранҷу азобҳои ҳамватанон воқифам, натавонистам хомӯш нишаста ва танҳо ҳиссаеро аз қиссаи як ҳамватан овардам. Аммо аксари ҳамватанони мо рӯзгори Ғайюрро надоранд, солҳо дар таҳхонаҳо мехобанд, бемор мешаванд. Набояд муҳоҷиратро орзу кард, имкониятро ҷустуҷӯ бояд кард ва ватанро обод бояд намуд. Ягон кишвар дар ғами мо набуд ва нахоҳад шуд. Ҳар кишвар танҳо ба манфиати хеш амал мекунад.
Қисса албатта тахайюлист, ҳодисаҳо аз нақлҳои ёру дӯстон ҷамъоварӣ карда шудаанд ва дар баъзе ҳолатҳо аз рӯзгори худ низ иловаҳо кардам ва умед дорам хонандаи закӣ аллакай инро дарк кардааст.
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 4
Овозатонро гиред! Агар боз ягонтоатон гиря кунед, он гоҳ чораи дигар мебинам! — гуфт Демир бо ваҳшоният.
Ҳа, ӯ мисли як махлуқи беҳисси "манқурт" буд. Роботе, ки ҳеҷ эҳсос надошт ва танҳо фармонро иҷро мекард.
— Хомӯш, духтарҳо, дигар гиря накунед, — Имона онҳоро ором кардан гирифт. — Натарсед, ҳамааш хуб мешавад. Биёед, шинос шавем. Номи шумо чист?
— Номи ман Зебо.
— Ман Ойдин, — гуфт духтари дигар бо гиряву ҳиқ-ҳиқ.
— Хеле хуб, номи ман Имона. Ин бошад хоҳарам Хадича. Натарсед, ман шуморо ҳатман ҳимоя мекунам. Шумо ҳам мисли хоҳари ман ҳастед. Ҳамааш хуб мешавад.
— Апаҷон, ман очаамро пазмон шудам, назди очаам меравам, — Зебо дубора ба гиря даромад.
— Ман ҳам пазмон шудам, — Ойдин ба ӯ ҳамроҳ шуд. — Очаҷон, шумо дар куҷоед? Моро аз ин азобҳо халос кунед!
Духтарҳо зор-зор гиря мекарданд ва Имона наметавонист онҳоро ором кунад. Дар ин вақт Гӯнеш ба мошин савор шуд.
— Овозатонро гиред! Агар садоятон барояд, боз ба дастатон укол (сӯзандору) мезанам!
Вақте духтарҳо дар таҳхона буданд, Демир ба таври ваҳшиёна ба раги дасти онҳо укол мезад, то хоб кунанд ва ором бошанд. Духтарҳо ин гапро шунида, аз тарс нафасашон дар дарун афтод.
— Илтимос, ба мо укол назанед, майлаш, мо хомӯш мешавем, — гуфтанд онҳо ва дигар садо набароварданд.
Дар ин вақт Имона оҳиста остини духтарҳоро боло карда нигоҳ карду аз тарс шах шуд. Дастони ҳарду духтарча аз зарби сӯзан кабуду сиёҳ шуда буданд.
— Шумо ифлосед! Оё шумо ҳам одамед? Ҳайвон ҳам ин қадар ваҳшӣ нест! Худо ҳаст, барои ҳамааш ҷавоб медиҳед! — Имона беист онҳоро дашном медод. — Ин кӯдакон чӣ гуноҳ доранд, ки ин қадар бераҳм ҳастед? Вақте мерасад, ки ман худам аз шумо қасос мегирам!
Имона аз ғазаб ва аз дидани ҳоли духтарҳо меларзид.
— Даҳонатро пӯш, ту ҳоло дар дасти моӣ, — гуфт Гӯнеш. — Оё аз дасти мо зинда мебароӣ ё не, инро худат фикр кун. Мо нақшаҳои зиёд дорем, барои падарат аз ту ва хоҳарат "сюрпризи" аҷоиб тайёр кардаем.
Гӯнеш инро гуфту фармон дод: "Ҳай кун, Демир, рафтем! Дар сарҳад одамони мо мунтазиранд. Бояд зудтар расем".
Фирдавс ба тамоми шиносони Имона занг зад, вале ҳеҷ кас ӯро надида буд. Сар ба миён гирифта фикр мекард: "Духтарам ба куҷо рафта бошад?". Дар ҳамин вақт омӯзгори Хадича занг зад. Фирдавс бошитоб гӯширо бардошт.
— Ассалому алайкум, Фирдавс Акбарович. Ҳоли ҳамсаратон хуб шуд?
— Ваалайкум ассалом, раҳмат. Нафаҳмидам, чаро ин тавр мегӯед? Ҳамсарам сиҳату саломат аст.
— Чӣ хел? Охир шумо худатон одам фиристодед-ку, ки модараш бемор шудааст, Хадичаро баред.
— Чӣ... чӣ?... — Фирдавс дигар гапашро гум кард.
— Шумо чӣ мегӯед? Ҳамсарам дар хона, ӯ бемор нест ва ман ба мактаб касеро нафиристодаам! Духтарам Хадича дар куҷост? Тезтар ёбед ӯро! — Фирдавс бо тамоми овоз фарёд мезад. — Эй Худо, ин чӣ гап аст? Духтарони ман дар куҷоянд? Ба куҷо рафтанд?
Омӯзгоре, ки занг зада буд, вақте ҳақиқатро фаҳмид, дар ҷояш аз ҳуш рафт. Шогирдон доду фарёд карда директорро оварданд. Вақте омӯзгор ба ҳуш омад, зор-зор гиря мекард:
— Ман гунаҳкорам, ҳамааш айби ман!
Директор ӯро ба утоқи омӯзгорон бурд: "Аз аввал нақл кунед, чӣ шуд?"
Пас аз он ки омӯзгор воқеаро гуфт, директор фавран ба мақомоти корҳои дохилӣ хабар дод. Кормандони милитсия омаданд ва майор Пӯлодов ба утоқ ворид шуд.
— Медонед, ҷаноби директор, ин рӯзҳо хариду фурӯши одам хеле зиёд шудааст. Шумораи кӯдаконе, ки бо фиреб ё зӯрӣ дуздида мешаванд, рӯз ба рӯз меафзояд. Мо чораҳо мебинем, вале шумо ҳам бояд кумак кунед. Ҳушёрӣ талаби замон аст. Ду ҳафта пеш аз мактаби ҳамсоя ҳам ду духтар гум шуда буданд. Шунида будед?
— Ҳа, шунида будам. Акнун дар мактаби ман ҳам ҳамин аҳвол. Шогирди беҳтарини маро дуздидаанд. Мақсадашон чист?
— Мақсадашон пул аст. Бандаҳои нафс. Онҳо маҳз кӯдакони то 12-соларо медузданд, чунки дар ин синну сол кӯдакон зудбоваранд ва неку бадро фарқ намекунанд.
Фирдавс дар ҳуҷрааш бо ҳоли хароб нишаста буд, ки Фарҳод даромад.
— Фирдавс Акбарович, чӣ шуд? Имона пайдо шуд?
— Афсӯс, ки Имона нест... ӯро ҳам, Хадичаро ҳам дуздидаанд. Чаро? Барои чӣ? — Фирдавс дар ҳолати ноумедӣ худ ба худ гап мезад.
— Чӣ? Киҳо дуздиданд? — Акнун навбати Фарҳод буд, ки ба шок афтад. Духтаре, ки дирӯз бо ӯ шӯхӣ мекард, имрӯз мармуз гум шудааст. "Имона, Имона дар куҷоӣ? Кӣ туро дуздид?" — дар мағзи Фарҳод саволҳо чарх мезаданд.
"Эҳ, чаро субҳ худам рафта ӯро наовардам? Агар мерафтам, ҳоло ин хел намешуд", — Фарҳод худро сарзаниш мекард ва аз дарун месӯхт.
Ҳар қадар бегоҳ мешуд, Фирдавс ҳамон қадар бештар худро аз дарун мехӯрд. "Ба Сакина чӣ мегӯям? Чӣ хел ба рӯяш нигоҳ мекунам? Чӣ гуна гӯям, ки духтаронамонро дуздидаанд?" — фикр мекард ӯ.
Дар хона бошад, Сакина бо дили беқарор гаштугузор мекард. Беҳуда нагуфтаанд, ки дили модар ҳассос аст. Дилаш худ аз худ сиёҳ мешуд ва гӯё чизи бадеро ҳис карда, мунтазири омадани Фирдавс буд.
Вақте Фирдавс бегоҳӣ ба хона даромад, Сакина давида ба наздаш омад:
— Фирдавс-ака, духтаронамон куҷоянд? Хадича то ҳол наомадааст. Фикр кардам, ки шояд бо апааш бошад. Кани духтарҳо? Аз паси шумо меоянд? — Сакина ба ҳавлӣ нигоҳ кард.
— Илтимос, Сакина, ором шав. Худро ба даст гир. Духтаронамон... духтаронамон нестанд. Касе онҳоро дуздидааст. Имона имрӯз ба кор нарафтааст, Хадичаро бошад аз мактаб бо фиреби он ки "модарат бемор шудааст", бурдаанд. Мақомоти корҳои дохилӣ хабардор шудаанд, ҷустуҷӯро сар карданд.
Ҳамин ки Фирдавс гапашро тамом кард, чашмони Сакина сиёҳ заданд ва ӯ аз ҳуш рафт. Фирдавс ӯро ҳангоми афтидан дошта гирифт ва фарёд зад: «Оча! Руқия-апа! Дар куҷоед?!»
Ба хизматгоре, ки давида омад, фармон дод: «Тез ба ёрии таъҷилӣ занг зан, зуд бош!»
То омадани мошини ёрии таъҷилӣ, Фирдавс Сакинаро бардошта ба мошини худ савор кард ва ба клиника бурд.
Дар ин миён Имрон низ аз хониш баргашта, зуд ба назди падараш ба клиника рафт. Вақте расид, модараш ҳанӯз беҳуш буд.
— Дада, ҳоли очаам хуб аст? — пурсид Имрон.
— Очаат ба ҳуш намеояд, бар замми ин дилаш боз беқарорӣ мекунад.
— Дада, дили очаам вақтҳои охир бисёр азият медод.
— Чӣ?! Чаро ман хабар надорам? Аз кай боз?!
Фирдавс Имронро ба пурсиш гирифт.
— Хеле шуд, дада. Очаам гуфта буданд, ки ба касе нагӯям. Мегуфтанд, ки агар шумо ва бибиам фаҳмед, бисёр зиқ мешавед. Намехостанд шуморо хавотир кунанд.
Фирдавс дар канори кати Сакина ба зону нишаст. "Эҳ, малаки зебои ман, ҳатто вақте ҷонат дард мекард, боз маро фикр мекардӣ-а? Охир то ба ин рӯзҳо расидан мо чӣ қадар азобҳо кашидем. Наход ба ман бовар накардӣ? Мо ҳамеша бо ҳам будем, наход пай набурдам? Магар беэътиборӣ кардам? Бо ин ҳама дард боз ба рӯи ман табассум мекардӣ..."
Ҳангоме ки Фирдавс ин суханони дарди дилашро мегуфт, Сакина ба ҳуш омад. Аз чашмонаш қатра-қатра ашк мерехт.
— Духтаронам... духтарчаҳои ман куҷоянд? Ёбед онҳоро, духтаронамро ёбед! — Сакина гирякунон зорӣ мекард.
— Меёбем, Сакина, фақат ту гиря накун. Худо хоҳад, ҳардуро меёбем, — гуфт Фирдавс.
— Дада, ба берун бароем, бо шумо гап дорам, — гуфт Имрон. Вақте ба берун баромаданд, Имрон гап сар кард:
— Дада, ман мехоҳам худам апаам ва хоҳарамро ҷустуҷӯ кунам. Шумо ба очаам нигоҳ кунед.
— Не, Имрон, шитоб накун, писарам. Ман ҳам бо ту меравам. Медонам, ки дар паси ин корҳо кӣ истодааст.
— Кӣ, дада? Шумо медонед? Илтимос, бигӯед!
— Ин корҳо бо гузаштаи ман вобастагӣ доранд, писарам. То модарат каме истироҳат мекунад, ман ба ту кӯтоҳакак нақл мекунам. Хулоса, ман ва бародарам Рауф будем. Мо волидонамонро барвақт гум кардем. Онҳоро ваҳшиёна куштанд ва бародарам ба роҳи қасос даромад. Ӯ маро дар соҳаи тиб хононд ва баъд ба тиҷорати узвҳои инсон машғул шуд. Ин корро ба қасди Пӯлод Қашқа, ки яке аз калонтарин тоҷирони узв буд, мекард. Духтари ӯро дуздида , баъд узвҳояшро ба ӯ "тӯҳфа" фиристод. Бародарам се бор хонадор шуд, вале касе ба хислати ӯ тоқат намекард. Ӯ қиморбози ашаддӣ буд. Як рӯз падари модарат аз бародарам дар қимор қарздор шуд ва модаратро ба ивази қарзаш ба қимор гузошт. Ман модаратро дӯст медоштам. Мехостам ӯро аз бародарам харида гирам, вале пул надоштам. Бародарам бо модарат издивоҷ кард ва мо ба Олмон рафтем. Дар он ҷо дар як тирпарронӣ бо одамони Пӯлод Қашқа бародарам кушта шуд. Ман модаратро наҷот додам, дили беморашро табобат кардам ва бо ӯ издивоҷ кардам. Мана акнун, ҷазои корҳоеро, ки мо дар гузашта бо духтарони мардум карда будем, апа ва хоҳарати ту мекашанд. Вале мо фақат узвҳои фоҳишаҳоро мефурӯхтем, чунки онҳо ба роҳи рост барнамегаштанд...
Имрон аз шунидани ин воқеаҳо дар ҳолати шок буд.
— Дада, магар ин хел шуданаш мумкин? Очаи бечораи ман ин қадар азобҳоро дида будаанд? Дили очаҷонам беҳуда дард намекардааст-да... Эҳ, очаҷони ман...
— Мана акнун фаҳмидӣ, ки чаро модаратро ин қадар қадр мекунам? Ӯ барои ман ягона аст. Биё, ба наздаш дароем. Фикр мекунам, касе аз одамони ҳамон Пӯлод корашро давом дода истодааст. Имрӯзҳо одамрабоӣ зиёд шудааст. Очаат ҳам мегуфт. Илоҳо духтарон ба дасти онҳо наафтанд, онҳо одамони бераҳманд.
— Барои ҳамин, дада, бояд зудтар даст ба кор шавем!
Вақте Демир ва Гӯнеш ба сарҳад расиданд, Салим онҳоро пешвоз гирифт.
— Хӯш, фармоиши мо тайёр шуд?
— Албатта, — гуфт Гӯнеш. — Барои Фотиҳ-бей тӯҳфаҳои беҳтаринро омода кардем.
Салим ба мошин нигоҳ карду Имонаро дид: — Эҳе, агар босс инро бинад, аз ҳуш меравад! Як ҷанони зебое будааст, ки бо як қошуқ об фурӯ барияш мешавад. Шояд босс дилтанг шавад ва ӯро ба ман тӯҳфа кунад, — фикр кард Салим дар дилаш.
— Рафтем, босс мунтазир аст. Имрӯз барои мо рӯзи хос аст!
Туркия. Истанбул.
Гӯнеш ва Демир бо Имона ва дигар духтарҳо ба хонаи Фотиҳ расиданд. Вақте Имона ба дохили хона даромад, аз ин ҳама дабдаба ҳайрон шуд. Хона бисёр боҳашамат, вале сард ва беҳаёт буд. Хадича эҳсос кард, ки хонаро нурҳои сиёҳ ва сояҳо фаро гирифтаанд. Ӯ дар дил "Оятулкурси"-ро мехонд.
Вақте онҳо ба ҳуҷраи дохилӣ даромаданд, манзараи нохушеро диданд: хона дарҳам-барҳам, бӯи машрубот ҳама ҷоро гирифта буд. Фотиҳ нимбараҳна дар курсӣ менишаст.
— Ва ниҳоят, ба ин рӯзҳо расидам! — Фотиҳ хунук хандид. — Духтарони Фирдавс дар дасти мананд. Акнун онҳоро ба ҳар ҳоле ки хоҳам, медарорам. Барои қасоси апаам навбати ман ҳам омад!
Фотиҳ аз ҷояш хеста ба Имона наздик шуд ва хост рӯяшро сила кунад, вале Имона ногаҳон ба рӯи Фотиҳ туф кард. Фотиҳ, ки чунин муомиларо интизор набуд, ба рӯи Имона як торсакии сахт зад. Имона аз зарби сахт ба замин афтод. Инро дида, ду духтарчаи дигар бо доду фарёд ба гиря даромаданд.
— Овозатонро гиред! — дрд зад Фотиҳ. Вале чун гапаш таъсир накард, ба Салим фармон дод: «Салим, инҳоро гиру гум кун!»
Салим ва муҳофизон хостанд духтарҳоро баранд, вале касе натавонист ба Хадича даст расонад.
— Чӣ гап? Чаро ӯро бурда наметавонед?! — фарёд зад Фотиҳ.
— Наздик шуда наметавонем, гӯё кадом қуввае моро ба қафо тела медиҳад, — гуфтанд муҳофизон.
Фотиҳ бовар накард ва худаш ба сӯи Хадича рафт. Хост дасти ӯро гирад, вале қувваи мармузе ӯро ба ақиб ҳаво дод. Фотиҳ ғазабнок шуда боз даст дароз кард, вале якбора баданаш ба сӯхтан даромад.
— Ааа! Об! Об биёред, ҳозир месӯзам! — дод мезад ӯ. Муҳофизон як сатил об оварда ба сараш рехтанд, вале об таъсир накард. Танҳо вақте аз Хадича дур шуд, баданаш хунук шуд.
— Ин духтар одам нест! Дар вуҷудаш чизе дорад. Наздик шуда намешавад. Сипас ба воситаи апааш ба ӯ фишор меорем. Апааш барои ҳарду ҷавоб медиҳад!
— Салим, ҳамаро бароварда бар. Ба он духтар (Хадича) даст нарасонед. Ба ҷои ӯ апаашро шиканҷа кунед. Аввал каме "мулоим" кунем, баъд ба худ тобеъ карда, истифода мебарем. Вақте кор тамом шуд, ба Фирдавс хабар медиҳем ва барояш "сюрприз" мекунем. Бинем, дилаш ба ин тӯҳфаи мо тоқат мекунад ё не!
Идома дорад...
«Бо гузоштани вокунишҳо (реаксияҳо) маро рӯҳбаланд кунед 😊👍»
Касе хоҳад то охир як бора хонад мунтазири қисмҳо нашавад марҳамат бо мо муроҷиат кунед. Бо нархи хеле арзон
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 3
Рӯзи дигар Сакина ҳамаро ба кору хониш гусел карда, ҳамроҳи модараш ба маҳаллаи ҳамсоя рафт, то аз оилаҳое, ки фарзандонашон гум шудаанд, хабар гирад. Вақте пурсон-пурсон мерафт, фаҳмид, ки ин оилаҳо девордармиён ҳамсоя будаанд ва аз ин бисёр андӯҳгин шуд. Аввал дари як хонаро тақ-тақ заданд. Пас аз чанде зани нисбатан солхӯрдае дарро кушод.
— Биёед, кӣ лозим? — пурсид зан.
Сакина ба зан нигоҳ карда, дилаш сӯхт. Мӯйҳои зан парешон, рӯймолашро бепарвоёна баста, ранги рӯяш канда ва чашмонаш аз гиряи зиёд варам карда буданд.
— Ассалому алайкум, апаҷон. Ман бо модарам барои хабаргирии шумо омадем. Мусибати ба саратон омадаро шунида, хеле ғамгин шудем. Гуфтем, шояд ягон ёриамон расад.
— Хуш омадед, дароед, — гӯён зан онҳоро ба дарун таклиф кард.
— Апаҷон, хуб ҳастед? Бисёр зиқ нашавед, — гап сар кард Сакина.
Зан, ки худро базӯр дошта мегашт, якбора кафида, бо овози баланд гиря сар кард:
— Кӣ бо мо қасд дошта бошад-а? Духтари ягонаам, ки пас аз 10 сол ёфта будам, ҳоло дар куҷо бошад?
Илоҳо, ҳеҷ модаре дар фироқи фарзанд насӯзад. Зан нола мекарду дили Сакина ва модараш пора-пора мешуд. Сакина ба ёди духтари фавтидааш афтода, ӯ ҳам гиря кард.
— Апаҷон, илтимос, гиря накунед, — гуфт Сакина пас аз каме ором шудан. — Духтаратон албатта ёфт мешавад, мана мегӯед. Ман бо шавҳарам гап задам, ӯ ҳатман ёрӣ медиҳад. Аз як тараф мақомот ҳам ҷустуҷӯ доранд. Иншоаллоҳ ёфт мешавад.
— Раҳмат ба шумо, каме ҳам бошад, диламро бардоштед, — миннатдорӣ кард модари духтар.
— Одамро одам ором мекунад, духтарам, — гуфт модари Сакина. — Ҳамааш хуб мешавад. Акнун мо равем.
Сакина ва модараш ба кӯча баромаданд.
— Ба хонаи дигар ҳам медароем? — пурсид модар аз Сакина.
— Не, очаҷон, дилам дигар тоқат намекунад. Биёед, ба хона равем.
— Майлаш, духтарам, ҳар чӣ ту гӯӣ, — гуфт модар.
Ҳарду ба хона баргаштанд. Руқия-апа дарро кушода, онҳоро пешвоз гирифт. Сакина беҳолона ба ошхона гузашта, ба курсӣ нишаст:
— Оча, бинед-а, чӣ қадар ваҳшигарӣ! Он тифли бечора фарзанди бо орзуву ниёз ёфтаи он зан будааст. Дили модар хун шудааст.
— Ҳа, духтарам, чӣ ҳам мегуфтӣ. Дили модар адо шудааст-да. Боре бибии раҳматиам мегуфтанд: "Худованд пеш аз он ки модарро офарад, як бех шӯра (алафи бекорхоба) меофарид, беҳтар буд" (ки ин қадар дард накашад).
Субҳи барвақт.
Пас аз намози бомдод ҳама дар гирди дастурхони нонушта ҷамъ шуданд. Имона дар байни чойхӯрӣ ба Фирдавс гап сар кард:
— Дадаҷон, аз имрӯз таҷрибаомӯзии мо сар мешавад. Ман рост ба клиника меравам. Бояд таҷрибаамро зиёд кунам. Барои он ки фардо як духтури моҳир шавам, бояд бисёр омӯзам.
— Хуб мешавад, духтарам, — гуфт Фирдавс. — Бо Фарҳод якҷоя кор карда, таҷриба меомӯзед.
— Чӣ?! Дадаҷон, илтимос, ӯро аз ман дур нигоҳ доред. Ӯ ба ман умуман маъқул нашуд. Махсусан мӯйҳои ҷингилааш! Мехоҳам бо дастҳоям он мӯйҳояшро як-як канда гирам!
Ҳама ба ин гапи Имона хандиданд, махсусан Хадича ва Имрон.
— Вой, апаи шӯхи ман, ба он бачаи бечора чӣ кор доред, мӯйҳояшро ором гузоред, — хандида гуфт Хадича.
— Рост мегӯям, шумо як бор мӯйҳои ӯро бинед! — Имона ҳанӯз бо қаҳр гап мезад. — Боз мӯйҳои дароз-дароз дорад!
— Дадаш, кист ин Фарҳод, ки духтари маро хафа кардааст? Имона ба осонӣ касеро бад намедид. Ин бача кист, ки духтарам номашро шунавад, мӯи баданаш рост мешавад?
— Ӯ як духтури дараҷаи олӣ, кардиолог ва ҷарроҳ аст. Нав дар хориҷа таҳсил карда омад. Мӯйҳояш таъсири ҳамон хориҷа аст, вале худаш бачаи бисёр хуб. Кошки домодам мисли Фарҳод мешуд, — гуфт Фирдавс.
— Дадаҷон, чӣ мегӯед? — Имона аз шарму қаҳр суп-сурх шуд. — Он "барача" ба шумо чӣ хел маъқул шуд? Ӯ мисли кундаи тар аст-ку! Майлаш, бибиҷон, маро дуо кунед, вагарна агар каме дигар шинам, дадаам маро ба дасти Фарҳод месупоранд. Тезтар ба кор равам. Имрӯз корам бисёр аст.
— Хуб мешавад, илоҳо омин, — гуфта Омина-хола даст ба дуо бардошт.
Имона ба мошинаш нишаста, сӯи клиника рафт. Вақте мошинашро дар таваққуфгоҳи клиника гузошт, кайфияти субҳиш боз ҳам бадтар шуд. "Магар имрӯз аз тарафи чапам хестаам? Чаро рӯзам ин хел сар шуд?" — гуфт ӯ ба худ. Чунки дар рӯ ба рӯи ӯ...
Пас аз рафтани Имона, Сакина ва Омина-хола Фирдавсро ба "бозпурсӣ" гирифтанд:
— Кист он ҷавон? Оилааш чӣ хел? Падару модараш кист? Чандсола аст?
Фирдавс, ки гӯшҳояш аз саволҳои ҳарду тараф пур шуда буд, хандида гуфт:
— Тинҷӣ аст? Чаро ин қадар ҷустуҷу доред? Пештар духтарҳоро ҷустуҷу мекарданд, шумо бошад бачаро. Ҳамаи маълумотро намедонам. Акнун мепурсам. Фақат медонам, ки 25-сола аст. Дар бораи оилааш напурсидаам. Худамон нав шинос шудем.
— Барои мо дар бораи ин ҷавон маълумот ҷамъ кунед, дадаш. Ба назарам бачаи хуб менамояд. Хеле мехоҳам, ки барои Имона маҳз ҳамин хел ҳамкасби худаш ҳамсафар шавад, — гуфт Сакина.
— Иншоаллоҳ, духтари ман лоиқи беҳтаринҳост, — илова кард Омина-хола.
— Худо хоҳад, насиб бошад, Имонаро ҳам ба шавҳар медиҳему барои Имрон ҳам як келини боимону боэътиқод меёбем. Ҳамааш вақту соат дорад, — гуфт Фирдавс. — Майлаш, ман ҳам ба кор равам. Тезтар наравам, боз Имона бо Фарҳод ба "ринг" набарояд, — хандида гуфт ӯ. — Феъли духтарам ба худамон маълум, боз субҳ дар бораи Фарҳод гап задем. Илоҳо то рафтани ман тинҷӣ бошад.
Фирдавс инро гуфта, бошитоб баромад.
Имона аз мошин фаромад ва Фарҳодро дид, ки ба наздаш меояд. Эҳсос кард, ки асабҳояш аз дидани ӯ ба шиддат меларзанд.
— Субҳ ба хайр, Имона, хуб ҳастӣ? — гуфт Фарҳод.
— Агар саҳарӣ шуморо намедидам, субҳам ба хайр мешуд, — гуфт Имона аз қаҳр суп-сурх шуда.
— Оҳ-оҳ, Фирдавс Акбарович ба нонушта чошнии қаламфури тунди сурх додаанд-чӣ, заҳрхонум? Аз забонатон ба ҷои асал заҳри чили чак-чак мечакад.
— Ба шумо чӣ фарқ дорад, заҳр мечакад ё асал? Ин кори ман аст! — гуфту Имона бо қадамҳои тез ба ҳуҷраи либосивазкунӣ даромад.
— Ин заҳрхандаҳояш ҳам ба худаш зебидаан-да. Боре ба бибиҷонам нишон диҳам, ҳатман ба он кас маъқул мешавад. Аз баски бибиам ҳамеша "кай зан мегирӣ?" гуфта, аз ман хафа мешаванд.
Фарҳод зери лаб хандида ба дарун даромад. Дид, ки Имона аз куллер оби ҷӯш гирифта, қаҳва тайёр карда истодааст.
— Илтимос, ба ман ҳам як қаҳва дам кунед, — гуфт Фарҳод.
— Боз дилатон чӣ мехоҳад? — гуфт Имона. — Шояд худам ба даҳонатон рехта монам?
— Не намегуфтам, — Фарҳод қасдан боз ба асаби Имона расид. Чунки хислати ҷиддӣ ва ҷозибаи, у рафтори қатъӣ ва ҷасурии Имона рӯз то рӯз ба ӯ бештар маъқул мешуд.
— Чаро ба ман ин хел нигоҳ мекунед? Хаёлатон дар куҷост? — Саволи Имона Фарҳодро, ки ба хаёл рафта буд, ба худ овард. — Гиред қаҳваро, майлаш, дилам ба шумо сӯхт. Фақат ҳамин як бор барои савоб дам кардам. Дигар намекунам, — гуфт Имона.
— Ҳоло мебинем. Чунон мекунам, ки тамоми умр бароям қаҳва дам кунӣ ва танҳо аз они ман бошӣ. — Фарҳод дар оғӯши хаёлҳои ширин буд ва пай набурд, ки ҳангоми гирифтани қаҳва, истакон аз дасташ лағжид.
— А-а-ай, поям! — фарёд зад Имона. Қаҳваи гарм ба пояш рехт. Фарҳод инро дида тарсид. Зуд ба назди қуттии ёрии аввалия давид. Марҳами зидди сӯхтагиро оварда, ба пои Имона молидан гирифт. Маҳз дар ҳамин вақт Фирдавс аз дар даромад.
— Дар ин ҷо чӣ гап? Тинҷӣ аст?
Имона, ки пушташ ба дар буд, падарашро дида, гиря сар кард.
— Дадаҷон, поям... поям. Қаҳва рехт.
Фирдавс бошитоб марҳамро аз дасти Фарҳод гирифту гуфт: "Зуд рафта ях биёр!"
Фарҳод давида рафт. Фирдавс Имонаро бардошта, ба диван шинонд.
— Хубӣ, духтарам? Акнун беҳтар шуд?
— Ҳа, вале каме месӯзад. Роҳ гашта наметавонам, дадаҷон, — мегирист Имона.
— Ҳеҷ гап не, ҳоло туро ба ҳуҷраи муолиҷа мебарем. Як сӯзандоруи мекунем ва поятро мебандем. То бегоҳ хуб мешавӣ.
— Майлаш, дадаҷон. То бегоҳ тезтар хуб шавад, вагарна очаам ва бибиам метарсанд.
Дар ин вақт Фарҳод бо ях омад ва бо ҳисси гунаҳкорӣ гуфт: "Илтимос, Фирдавс Акбарович, маро бубахшед, ҳамааш айби ман шуд. Истакон аз дастам лағжид."
— Ҳеҷ гап не, Фарҳод, хиҷолат накаш, ту қасдан накардӣ, — ӯро ором кард Фирдавс ва ҳамшираҳои навбатдорро ҷеғ зад. Имонаро ба ҳуҷраи муолиҷа бурданд ва дар он ҷо пас аз сӯзандоруи оромбахш, ӯ хобаш бурд. Баъди чанд вақт, вақте чашмонашро кушод, дид, ки дар ҳуҷраи истироҳат аст. Дар назди канори диван, болои стол як гули садбарги сурх, як қуттӣ шоколад ва як бозичаи гурбачаи мулоим меистод. Дар болои туҳфаҳо коғазе буд, ки дар он "Маро бубахш" навишта шуда буд.
Имона каме ба худ омад ва роҳ гашта дид. Дард кам шуда буд. Дар ҳамин вақт Фирдавс ва Фарҳод вориди ҳуҷра шуданд.
— Духтарам, беҳтар шудӣ? Поят чӣ хел? — пурсид Фирдавс.
— Имона, илтимос маро бубахш, — гуфт Фарҳод.
— Майлаш, хиҷолат накашед, ман хубам, — гуфт ӯ ба Фарҳод ва баъд ба падараш рӯ овард: — Дадаҷон, илтимос ба хона равем. Дар хона дам мегирам.
— Майлаш, духтарам, ҳоло мошинро тайёр мекунам, — гуфт Фирдавс ва баромад.
— Имона, маро бахшидӣ-а? — пурсид Фарҳод.
— Ҳа, бахшидам. Барои гулу шириниҳо раҳмат. Аз куҷо донистед, ки ман шоколад ва садбаргро дӯст медорам? Ва бозичаи гурбаро ҳам? Ё дадаам гуфтанд?
— Не, худам ҳис кардам. Чунки дилам ҳис кард, ки ба ин "заҳрхандаи" ман чӣ маъқул аст, — хандид Фарҳод.
— Дуруст ҳис кардаед, — гуфт Имона. Сипас Фирдавс омада, Имонаро аз китфаш дошта ба мошин бурд.
Вақте ба хона расиданд, Сакина аз дидани онҳо ҳуш аз сараш парид.
— Тинҷӣ аст? Ба Имона чӣ шуд? Чаро барвақт омадед? — бо хавотир атрофи Имона чарх мезад ӯ.
— Хавотир нашав, Имона хуб аст, танҳо ба пояш қаҳваи гарм рехтааст.
Сакина Имонаро ба дарун бурд. Омина-хола низ тарсид. Имона ба ҳуҷрааш рафту гуфт: "Ман хубам, хавотир нашавед, каме дам мегирам."
Вақте волидонаш ба поён фаромаданд, телефони Имона занг зад. Рақам ношинос буд.
— Алло, мешунавам. Кист ин?
— Алло, "заҳрханда", хуб ҳастӣ?
— Нафаҳмидам... шумо?! Рақами маро аз куҷо ёфтед?
— Чаро ҳайрон мешавӣ? Ёфтани он душвор нест. Хостам ҳолатро пурсам.
— Раҳмат, хубам.
— Пас, то фардо, — гуфт Фарҳод ва гӯширо гузошт. Имона табассум карду гуфт: "Тавба, ин бачаи хуб будааст-ку."
Субҳи барвақт.
Имона ба Фирдавс гуфт: "Дадаҷон, маро ҳам ба кор баред, дар хона истода наметавонам, беҳтар шудам."
Дар клиника, вақте аз мошин фаромад, Фарҳодро дид.
— Ассалому алайкум, Фирдавс Акбарович. Имона, ту ҳам хуб ҳастӣ?
— Ваалайкум ассалом, раҳмат, — гуфт Фирдавс. — Шумо омадед, ман ба дарун меравам, шумо бо Имона оҳиста дароед.
Имона ва Фарҳод ба ҳамдигар нигоҳ карда, хандиданд. Дигар он ҳисси бегонагӣ дар байни онҳо нест шуд. Як истакон қаҳва ба наздик шудани онҳо кӯмак кард.
Имрон бегоҳирӯзӣ аз хониш бармегашт. Дар роҳ дид, ки ду ҷавон дасти як духтарро кашола карда истодаанд. Имрон, ки табиатан дили нарм дошт, бетараф намонд. Мошинро манъ карда, фаромад.
— Дар ин ҷо чӣ гап, ҷавонон? Тинҷӣ аст? — пурсид ӯ. Духтар бо чашмони пур аз ашк кӯшиш мекард дасташро раҳо кунад.
— Ба ту чӣ? Аз роҳат намон! — гуфт яке аз ҷавонон, ки дар рӯяш захми калон дошт. Ман бо ин духтар гап мезанам, ту чаро дахолат мекунӣ?
— Мебинӣ-ку, духтар зид аст ва намехоҳад бо ту гап занад. Ӯро ором гузор! — гуфт Имрон.
— Афсӯс, ки ба коре, ки ба ту дахл надорад, ҳамроҳ шудӣ, — гуфту ҷавони захмдор бо корд ба Имрон ҳамла кард. Имрон, ки дар академия ҳунари размиро хуб омӯхта буд, дасти ӯро гардонд ва рафиқашро, ки ба кӯмак меомад, бо лагад ба шикамаш зад.
Ҷавонон аз тарс ва дард гурехтанд. Имрон ба духтар рӯ овард:
— Ту хубӣ? Дастат дард намекунад?
— Ҳа, — оҳиста гуфт духтар.
— Чаро дар ин вақти дер дар кӯча ҳастед? — пурсид Имрон.
— Модарам бемор аст, барои дору баромадам. Аз кор омадам, ки доруҳояш тамом шудаанд.
— Номатон чист? Дар куҷо зиндагӣ мекунед? Биёед, шуморо бурда мемонам.
— Номам Ифора аст. Дар кӯчаи ҳамсоя зиндагӣ мекунам. Хонаам наздик аст, хиҷолат накашед.
— Ба ҳар ҳол, хуб нест, биёед ба мошин, — Имрон ӯро ба мошин таклиф кард.
Дар мошин Имрон пурсид: "Он ҷавонҳо кӣ буданд?"
— Якеаш ҳамсинфам ва дигаре ҷияни ӯ. Ҳамеша роҳамро мегирад ва мегӯяд, ки бо ту издивоҷ мекунам. Ман метарсам, чунки рафтораш хуб нест. Осори ҷароҳати рӯяш низ маҳсули задухӯрдҳои кӯчагист.
Ифора гапашро тамом карду гуфт: «Мана, расидем, ин хонаи ман. Раҳмат ба шумо!» — ва аз мошин фаромада, сӯи хонааш шитофт. Имрон дар ҷавоб гуфт: «Арзише надорад, агар каси дигар ҳам дар ҷои ман мебуд, ҳамин корро мекард» ва бо духтар хайрухуш намуд. Лекин ӯ намедонист, ки вақте мерасад ва роҳҳои онҳо боз бо ҳам мепайванданд. Имрон мошинро тез ронда, ба хона шитофт. Мошинро дар гараж монда, рост ба ошхона рафт. Вақте даромад, ҳама дар гирди дастурхон мунтазири хӯроки шом буданд.
— Ассалому алайкум ба ҳама! Бибиҷон, очаҷон, хуб ҳастед? Зиқ нашуда нишастаед? Ту чӣ, ту хубӣ, "биннипучуқ"? — гӯён ба Хадича шӯхӣ кард.
— Ман-ку хубам, акоҷон, шумо хубед? Каме дер кардед, — Хадича ҳатто аз Фирдавс пештар бародарашро ба пурсиш гирифт.
— Ассалому алайкум, дада, хуб ҳастед? Аз кор монда нашуда омадед? — Имрон бо Фирдавс салом дод.
— Раҳмат, писарам, худам хубам. Ту чаро дер кардӣ, тинҷӣ буд?
— Ҳа, дада, тинҷӣ. Дар роҳ каме андармон шудам. Роҳи як духтари бечораро ду авбош гирифта будаанд, ёрӣ дода, то хонааш бурда мондам. Барои ҳамин дер шуд.
— Дар вақти шаб ба духтар дар кӯча чӣ кор буд? — Сакина ба гап ҳамроҳ шуд.
— Оча, модараш бемор будааст. Аз кор омада дидааст, ки доруҳояш тамом шудаанд, баъд ба дорухона баромадааст ва дар роҳ бо авбошон рӯ ба рӯ шудааст, — фаҳмонд Имрон.
— Хайр, модоме ки ҳамааш хуб анҷом ёфтааст, марҳамат ба хӯрок. Очаҷон, шумо сар кунед, — гуфт Фирдавс. Пас аз хӯрок ва дуои дастурхон, Имрон барои машғулиятҳои шомгоҳии худ рафт. Омина-хола ба гап даромад:
— Писарам Имрон ҳам ҷавонмарди калон шудааст. Пештар ба духтарҳо аҳамият намедод, вале акнун мебинам, ки як ҷавонмарди асил ва олиҳиммат шуда истодааст. Аз ин бисёр хурсандам. Илоҳо, ба писарам ва духтаронам Аллоҳ ҷуфтҳои солеҳу солеҳа насиб гардонад. Парвардигор худаш аз чашми бад ва назари бад нигоҳ дорад.
Омина-хола дар оғӯши хаёлҳои ширин барои набераҳояш дуо мекард.
Имрон ба ҳуҷрааш даромада, ба диван дароз кашид ва симои Ифора пеши чашмонаш омад. "Яке аз ӯ пурсидам, вале ба рӯям нигоҳ накард. Ба мошин ҳам бо шарму ҳаё ва базӯр нишаст. Одобу ҳаёяш бисёр зебо будааст. Суханонаш, овозаш — ҳамаро бо адаб ва дона-дона баён мекард", — фикр мекард Имрон ва бо умеди он ки боз вомехӯранд, хобаш бурд.
Ифора бошад, аз мошин фаромада, бошитоб ба хона даромад. Модараш аллакай аз ӯ хавотир шуда буд.
— Омадӣ, духтарам? Чаро ин қадар дер кардӣ?
— Омадам, очаҷон. Медонед, боз ҳамон ҳамсинфам бо хешаш роҳамро гирифтанд. Дар ҳолати ногувор монда будам, ки Аллоҳ як ҷавонро расонд. Маро наҷот дод ва то хона овард. Ҷавони боадаб ва мард будааст, — нақл кард Ифора.
— Аллоҳ аз он ҷавон рози бошад, раҳмат ба падару модараш, ки чунин тарбия додаанд, — гӯён модари Ифора, Насима-хола, даст ба дуо бардошт.
— Очаҷон, биёед, акнун доруҳоятонро диҳам, — Ифора бо эҳтиёт ба модараш дору дод.
— Эҳ духтарам, агар падарат зинда мебуд, ман ҳоло бо ин дарди дил овора намешудам, — модараш ашк рехт. — Бепулӣ кушад-а... Агар пул медоштем ва диламро ҷарроҳӣ мекардем, ман ҳам шифо меёфтам ва туро зудтар ба дасти соҳибат (бахтат) месупоридам.
— Очаҷон, зиқ нашавед. Иншоаллоҳ, дилатонро ҷарроҳӣ мекунем. Наҷот танҳо аз Аллоҳ аст. Ман ҳамеша аз Худо хайрашро мепурсам. Пул ҳам ҷамъ карда истодаам. Агар боз бештар кор кунам, ҳамааш хуб мешавад. Биёед, акнун хӯрок мехӯрем, як мастобаи ширин пухтаам. Ҳозир бо ҷурғоту кабудӣ меорам.
— Майлаш, духтарам, биёр. Аллоҳ ба ту бахти сафед диҳад. Дар куҷое бошӣ, ҳамеша азизу мӯътабар гардӣ.
Туркия. Истанбул.
Фотиҳ, ки чанде пеш аз Олмон баргашта буд, бо кайфияти хуб мегашт. "Акнун диққати асосиро ба Фирдавс равона мекунем", — гуфт ӯ ба худ. "Акнун бо ту ҳисобу китоб мекунем". Телефонро гирифта ба Салим занг зад:
— Алло, Салим, (назорат) чӣ шуд? Духтарҳоро таъқиб карда, ҳамаашро аниқ кардӣ?
— Ҳа, (ҷанобам), аниқ кардем. Одамони ман ҳар як қадами онҳоро назорат мекунанд. Фармон диҳед, ба кор шурӯъ мекунем.
— Окей, пас ман мехоҳам дар рӯзҳои наздик ҳарду духтари Фирдавсро дар наздам бинам. Гуфта будӣ, ки духтари калониаш бисёр зебо аст, ҳа? Пас, бо он "докторхонум" каме вақтхушӣ мекунем, — Фотиҳ бо овози баланд хандид. — Гап ҳамин, тезтар духтарҳоро ба назди ман биёред, мунтазирам!
Хадича субҳ аз хоб бедор шуду эҳсос кард, ки имрӯз ҳолаташ дигаргун аст. Ба атроф нигоҳ кард ва дид, ки нури сурхтобе паҳн мешавад. Вақте барои нонушта ба поён фаромад, дид, ки аз тамоми аъзои оилаашон нур менамояд. Ӯ ба касе дар ин бора чизе нагуфт. Пас аз нонушта бо ҳама хайрухуш карда, ба мактаб шитофт.
Дар соати дуюми дарс — адабиёт, ногаҳон ба ӯ "сигнал" омад. Ӯ боз ба ҳолати муроқаба афтод. Рӯҳаш сабук шуда, мисли пари сафед ба осмон баланд шуд. Дар байни абрҳои сафед парвоз карда, орзу мекард, ки кошки ҳамеша дар ҳамин ҳолат бимонад. Хадича боз ба ҳамон манзил расид: тахти тиллоӣ ва мӯйсафеди нуронии ришсафед.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу, бобоҷон, — оҳиста салом дод Хадича.
— Ваалайкум ассалом ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу, духтарам. Хуш омадӣ. Дарсҳоятро хуб мехонӣ? — пурсид бобо.
— Раҳмат, бобоҷон. Оё ин китоби пеши шумо Қуръони Карим аст? — пурсид Хадича.
— Ҳа, духтарам, ин каломи Аллоҳ аст. Кори мо дар ин ҷо мутолиа ва пур кардани олам бо некиву оромиш аст. Мо атрофро назорат мекунем. Туро ба он хотир зуд хондам, ки аз ин пас ба ту вазифаи муҳиме супорида мешавад. Албатта, ин душвор хоҳад буд, вале мо ба ту ақлу заковат ва ҳушмандии зиёд ҳадя кардем. Акнун ту аз дигар инсонҳо фарқ мекунӣ. Ман ҳоло туро бо боз ду бобои дигар шинос мекунам, ки устодони ман ҳастанд. Онҳо низ мисли ман туро ҳимоя мекунанд.
Хадича дид, ки дар болои ду абри калон ду мӯйсафеди дигар омада истодаанд. Рӯи онҳо чунон нуронӣ буд, ки чашмони Хадичаро хира мекард. Вақте абрҳо дар назди тахт қарор гирифтанд, бобои аввал ба устодонаш бо эҳтиром салом дод. Устодон ба Хадича рӯ оварданд:
— Хуш омадӣ, духтарам, ба олами мо. Аллоҳ ҳанӯз пеш аз таваллудат ин тақдирро дар пешониат навишта буд. Мо ба ту вазифаи бузурге месупорем. Мехоҳем тавассути ту баъзе гумроҳонро ба роҳи тавба баргардонем. Оё барои ин ҳадафи бузург омода ҳастӣ? Бидон, ки мо ҳар се ҳамеша дар паҳлӯят ҳастем, вале ин роҳ душвору пурмашаққат аст.
— Албатта омодаам! — бе дудилагӣ ҷавоб дод Хадича. — Агар Аллоҳ маро барои ин мақсад интихоб карда бошад, ман бисёр хурсандам ва ҳатто тайёрам дар ин роҳ ҷонамро фидо кунам.
— Баракалло, духтарам! Пас бишнав: дар рӯзҳои наздик оилаи шумо ба имтиҳон рӯ ба рӯ мешавад ва ин имтиҳон марбут ба ту ва апаат хоҳад буд.
Хадича аз шунидани ин суханон заррае натарсид. Ӯ ба қазову қадари илоҳӣ розӣ буд. Ӯ боз аз байни абрҳо ба поён парвоз кард. Вақте чашм кушод, дарс ҳанӯз давом дошт. Ҳеҷ кас тағйироти ӯро пай набурд. Баъди дарс вақте ба мошин менишаст, эҳсос кард, ки касе ӯро назорат мекунад. Ҳиссиёти ӯ бисёр тез шуда буд. Дар роҳ аз оинаи ақиб дид, ки як мошини сиёҳ онҳоро таъқиб мекунад, вале худро оромона ба даст гирифт. Дар хона аз тиреза нигоҳ карда, дид, ки он мошин дар дурӣ истодааст.
Вақти кор тамом шуд ва Имона мехост ба хона равад, ки телефонаш занг зад.
— Алло, Имона, ман дадаат. Ман каме дер мекунам, туро Фарҳод ба хона мебарад, танҳо нарава, — гуфт Фирдавс.
— Хуб шудааст, дадаҷон, — табассум кард Имона. "Боз як бори дигар ин ҷингиламӯйро ба хашм орам-чӣ", — гуфт ӯ хандида.
Имона ба лифт наздик мешуд, ки Фарҳод давида расид:
— Имона, ист, якҷоя меравем. Фирдавс Акбарович супориш доданд, ки туро ман ба хона барам.
— Барои ҳамин давида омадед, ки аз фурсат истифода баред? Ман худам ҳам рафта метавонам, — гуфт Имона.
— Оббо, ин духтар ин қадар якрав-а! Ман худам мебарам. Раҳмам ба он бачае меояд, ки бо ту издивоҷ мекунад, то туро мулоим кунад, эҳе...
— Хеле хуб, ман ҳамин хел ҳастам. Касе тоқат кунад, кунад, накунад, кори худаш, — ҷавоб дод Имона.
Онҳо ба роҳ баромаданд. Дар роҳи калон Фарҳод пай бурд:
— Имона, нигоҳ кун, он мошини сиёҳ на пеш мегузарад ва на ақиб мемонад. Гӯё моро таъқиб дорад.
Имона ҳам аз оина дид. Оинаҳои он мошин сиёҳ буданд ва касе наменамуд.
— Фарҳод-ака, ист, ҳоло месанҷем. Ба кӯчаи паҳлӯӣ гардед, — гуфт Имона. Фарҳод мошинро гардонд ва диданд, ки он мошин ҳам аз пасашон омад. Фарҳод якбора мошинро манъ кард ва фаромад. Вақте ба он мошин наздик шуд, мошини сиёҳ зуд пас гашт ва ба самти роҳи калон рафт.
— Тинҷӣ аст? Чӣ гап шуд? — пурсид Имона.
— Нафаҳмидам. Шояд ягон ҷавон туро таъқиб мекарда бошад, — шӯхӣ кард Фарҳод.
— Шояд, — хандид Имона.
Вақте ба хона расиданд, Фарҳод ба Имона кӯмак кард, ки аз мошин фарояд. Сакина онҳоро аз тиреза дид. Вақте Имона даромад, Сакина пурсид:
— Бо кӣ омадӣ? Он ҷавон кист?
— Очаҷон, ин Фарҳод, ҳамкорам. Дадаам гуфтанд, ки маро ба хона барад.
— Ҳа, ҳамин тавр... Ҷавони хушрӯй будааст. Падару модарашро мешиносӣ?
— Очаҷон, чӣ хел саволҳо медиҳед! Ман аз куҷо оилаи ӯро медонам?
— Намедонам, вале симояш бароям бисёр шинос менамояд. Гӯё ӯро пештар дида бошам, — гуфт Сакина.
Фарҳод ба хона расид ва ба бибиаш Фазилат-хола занг зад. Фазилат-хола ҳамон зане буд, ки Сакинаро ба роҳи имон ва намоз ҳидоят карда буд.
— Омадӣ, бачаҷон? Хавотир шудам, — гуфт бибиаш.
— Омадам, бибиҷон. Барои шумо як хушхабар дорам. Барои шумо як келини зӯр ёфтам!
— Рост мегӯӣ? Кист он духтар? Охир туро ба зангирӣ розӣ карда наметавонистам-ку.
— Бибиҷон, ӯ ба ман хеле маъқул аст. Номаш Имона. Дадааш Фирдавс ном дорад, сардори клиникаи мо.
— Ист, ист... Номи падарашро кӣ гуфтӣ? — Фазилат-хола боз пурсид. — Фирдавс Акбарович? Тавба, ин дунё чархи фалак будааст. Номи модараш Сакина нест?
— Ҳа, бибиҷон. Тинҷӣ аст? Шумо онҳоро мешиносед?
— Албатта мешиносам! Сакина духтарихондии ман аст. ӯ дар беморхона маро нигоҳубин карда буд. Бубин-а, акнун ту ба духтари Сакина дил бастӣ. Ман бисёр вақт шуд, ки ӯро надидаам. Ин баҳонаи хуб шуд, ки рафта хабар гирам.
Фарҳод аз хурсандӣ бибиашро ба оғӯш гирифт: "Шумо ганҷи ман ҳастед!"
— Майлаш, бачаҷон, дар як-ду рӯз рафта гап мезанам. Чӣ қадар хуб мешуд, ки бо одамони шинос қудо шавем. Ба ман "не" намегӯянд, — гуфт бибиаш бо умед.
Фарҳод ба ҳуҷрааш рафту ба Имона занг зад:
— Алло, "заҳрханда", хуб ҳастӣ?
— Ассалому алайкум, тинҷӣ аст? Чаро дар ин вақти дер занг мезанед.
Тинҷӣ аст? Чаро дар ин вақти дер занг мезанед? — бо ҳайрат пурсид Имона.
— Барои ту як хушхабари зӯр дорам, мехостам ҳамонро гӯям, — гуфт Фарҳод.
— Чӣ хел хушхабар будааст, бигӯед, шунавам.
— Медонӣ, бибиҷони ман ва падару модари ту шиносони наздик будаанд. Якдигарро хеле хуб мешинохтаанд.
— Наход! Шумо аз куҷо фаҳмидед? Кӣ гуфт?
— Бибиҷонам гуфтанд. Дар як-ду рӯз мехоҳанд ба хонаи шумо меҳмонӣ раванд, — гуфт Фарҳод.
— Хеле хуб, марҳамат, биёянд. Дари хонаи мо ҳамеша кушода аст.
— Боз як гапи дигар ҳам дорам. Гӯям???
— Ҳа, гӯед.
— Не, дилам нахост, ки гӯям, — Фарҳод дидаву дониста ба рашки Имона расид.
— Агар намегуфтед, чаро гап сар кардед? Равед-е! — гуфт Имона ва телефонро хомӯш кард.
— Оббо, ҳатто шӯхиро намефаҳмад, — гуфта Фарҳод боз занг зад, вале Имона гӯширо набардошт.
"Вой, хонуми қаҳрчи е", — гуфт Фарҳодва ба навиштани СМС шурӯъ кард:
"Боз як хушхабари дигар: бибиам мехоҳанд ба хостгории ту раванд. Ту чӣ мегӯӣ? Розӣ мешавӣ?"
"Ихтиёри ман дар дасти дадаам аст, онҳо чӣ гӯянд, ҳамон мешавад", — СМС-и ҷавобиро хонда, Фарҳод аз хурсандӣ бол баровард. Пас ақаллан каме умед ҳаст ва Имона ҳам ба ӯ бепарво нест. Фарҳоддар оғӯши хаёлҳои ширин ба хоб рафт.
Нимашаб. Фарҳод якбора аз хоб парида хест. Аз таъсири хобе, ки дида буд, ба худ омада наметавонист. "Хайр бошад", — гуфт ӯ ва хобашро ба ёд овард.
Имона ва Фарҳод дар оғӯши табиати зебо гул мечиданд. Дар пеши онҳо кӯҳи калоне буд ва онҳо аз гулҳои худрӯи доманакӯҳ дастагул месохтанд. Фарҳод дастагулро ба Имона дароз кард, вале Имона фурсат наёфт, ки онро бигирад — ногаҳон замини байни онҳо кафид. Онҳо дар ду тарафи ҷарӣ монданд. Дар дохили ҷарӣ оташи сӯзон пайдо шуд. Имона аз тарс дод зад ва хост аз оташ гурезад, вале ба чоҳ афтид. Фарҳод "Имона!" гӯён фарёд мезад, вале чорае надошт... Дар ҳамин лаҳза ӯ бедор шуд.
"Хайр бошад", — гӯён ба ошхона рафт, об нӯшид ва дигар хобаш набурд.
Туркия. Истанбул.
Фотиҳ бо телефон бо Салим гап мезад ва дод мезад:
— Чаро то ҳол духтар дар назди ман нест? Ман ба шумо чӣ гуфта будам? Ҳамин имрӯз ба кор шурӯъ кунед! Мехоҳам пагоҳ духтарҳо дар наздам бошанд. Имрӯз ҳардуро дуздида, бо роҳҳои пинҳонӣ ба назди ман биёред!
— Хуб шудааст, ҷанобам, — гуфт Салим ва ба Гӯнеш занг зад. — Алло, Гӯнеш, босс дар ғазаб аст. Бояд зуд даст ба кор шавем. Аввал духтари калониро медуздем, баъд хурдиро. Оғоз кун!
Субҳи барвақт Хадича бо дили ноором бедор шуд. Ҳангоми нонушта ба ҳама бо меҳри зиёд нигоҳ мекард, махсусан ба модараш. Вақте ба мактаб мерафт, модарашро сахт ба оғӯш гирифту бӯсид, гӯё бори охир бошад. Сакина ҳайрон шуда пурсид:
— Хадичаҷон, тинҷӣ аст? Имрӯз дигар хел ҳастӣ.
— Не, очаҷон, фақат шуморо пазмон мешавам, барои ҳамин, — гуфт Хадича. Баъд бо бибиву падараш ҳам хайрухуш кард, як бор ба қафо нигаристу ба мошин нишаста ба мактаб рафт.
Имона низ бо ҳама хайрухуш карда аз хона баромад. Намедонад чаро, дилаш нахост ба мошин нишинад. Дар бораи гапҳои шаби Фарҳод фикр карда, хост каме пиёда гардад. Вақте ба сари роҳи калон баромад, як мошини сиёҳ дар наздаш истод.
Имона бо ҳайрат нигоҳ кард. Дари мошин кушода шуд ва рӯи як зани миёнасол намудор гашт.
— Хуб ҳастед? Биёед, мо шуморо мебарем.
— Не, раҳмат, худам оҳиста меравам, — гуфт Имона.
— Биёед, нишинед, мо ҳам ба ҳамон клиникае, ки шумо кор мекунед, меравем, роҳамон як аст.
— Шумо маро мешиносед? — пурсид Имона.
— Ҳа, на танҳо шуморо, балки падаратонро ҳам хуб мешиносем. Биёед, рафтем, — гуфт зан. Бе ягон шак, ин зан Гӯнеш, одами Фотиҳ буд.
Имона бо соддагӣ "хайр, майлаш" гуфту ба мошин нишаст. Ҳамин ки ӯ нишаст, мошин бо суръат ҳаракат кард.
— Оҳистатар ронед, — гуфт Имона. Вақте ронанда ба Имона нигоҳ кард, ӯ аз тарс ларзид. Рӯи ронанда пур аз ҷароҳат (шрам) буд ва як чашмаш гӯё дар ҷояш набуд.
— Шумо кистед? Маро ба куҷо мебаред? Манъ кунед, ман мефароям! — дод зад Имона. Дар ҳамин лаҳза зан рӯймолчаеро ба бинии Имона зер кард ва ӯ аз ҳуш рафт.
— Демир, зуд бош! ӯро ба ҳавлии берун аз шаҳрӣ мепартоем ва баъд хоҳарашро ҳам меорем. Бегоҳ бо роҳҳои пинҳонӣ ба Туркия меравем. Босс бесаброна моро мунтазир аст, махсусан ин духтарро.
Демир ва Гӯнеш ба ҳавлӣ даромаданд ва Имонаро бардошта ба ошёнаи дуюм, ба як ҳуҷраи махсус бурданд. ӯро ба диван хобонда, дарро қуфл карда баромаданд.
— Акнун навбати хурдӣ, — хандид Гӯнеш. — Фикр мекунам, ӯро ҳам бе мушкил дастгир мекунем. Демир, ба тарафи мактаб рон! Тезтар ӯро ҳам бигирем ва ба босс расонем. Дастонамон долларҳои зиёдро хоҳанд дид. Ин дафъа босс барои ин ду духтар пули бештар медиҳад. Дар омади гап, он ду духтари дигаре, ки пештар дуздида будем, низ ҳастанд. Ҳамаашро якҷо мебарем. Ин дафъа "шикор"-и мо зӯр шуд!
Фарҳод ба кор омада, ба ҳуҷрааш даромад. Баъди оғози кор хост аз Имона хабар гирад, вале дари ҳуҷраи ӯ қуфл буд. Ба телефонаш занг зад — хомӯш. "Ин духтар дар куҷо монд? Ҳеҷ гоҳ дер намекард", — гуфта истода буд, ки дар роҳрав Фирдавсро дид.
— Ассалому алайкум, Фирдавс Акбарович! Тинҷӣ аст?
— Ваалайкум ассалом, раҳмат Фарҳод. Ту дар ин ҷо чӣ кор мекунӣ?
— Омадам, ки бинам Имона омадааст ё не, вале дараш қуфл аст.
— Чӣ хел? Чаро наомадааст? Охир ӯ аз хона пеш аз ман баромада буд, мошинашро ҳам нагирифтааст. Гуфтам, шояд пиёда омада бошад. Ҳозир занг мезанам.
Фирдавс рақам чид, вале вақте овози "аппарат хомӯш аст"-ро шунид, ба воҳима афтод. Имона ҳеҷ гоҳ телефонашро хомӯш намекард. У духтари бисёр бомасъулият буд. Бехабар ба куҷо рафта метавонад?
Фирдавс ба хавотир афтод. ӯ пайиҳам ба дугонаҳои Имона занг заданро сар кард...
Хадича дар дарс нишаста буд, вале дилаш ноором буд. Дар ҳамин вақт дар так-так шуд ва як духтар нигоҳ карда гуфт: «Мумкин аст Хадичаро як дақиқа бинам?» Омӯзгораш бо ҳайрат пурсид: «Тинҷӣ аст? Чӣ гап шуд?»
— Ҳа, модараш бетоб шудаанд, барои ҳамин ӯро фарёд карданд, мошин фиристоданд, — гуфт он духтар.
— Хадича, рафта хабар гир, — гуфт омӯзгор. Хадича "майлаш" гуфту аз синф баромад, вале пеш аз баромадан ба ҳамаи ҳамсинфонаш як-як нигоҳ кард. Чашмонаш пур аз ашк шуданд. Бо вуҷуди ҳама чиз, ӯ ҳанӯз кӯдак буд. Эҳсос кард, ки имтиҳонҳо сар шуданд. "Эй Аллоҳ, ҳар имтиҳоне, ки медиҳӣ, фақат хайрашро насиб кун", — гӯён дуо кард ва ба берун баромад.
Вақте аз мактаб баромад, ҳамон мошини сиёҳи шинос мунтазираш буд. Ҳамин ки Хадича наздик шуд, дари мошин кушода шуд ва Гӯнеш, ки ороиши рӯяшро дигар карда буд, аз мошин фаромад. Хадича ба ӯ салом дода, пурсид:
— Шумо маро фарёд кардед?
— Ҳа, духтари ширин.
— Шумо кӣ ҳастед?
— Ман ҳамкори падарат ҳастам, бо ҳам кор мекунем. Модарат дар беморхона аст, ногаҳон дилаш хурӯҷ кард. Туро фарёд дорад. Ман тоқат накарда, худам омадам, ки туро барам.
Хадича ба ин зан умуман бовар накард. Вале дилаш ҳис кард, ки агар ҳоло бо хоҳиши худ наравад, онҳо бо зӯрӣ ӯро хоҳанд бурд.
— Майлаш, рафтем, — гуфт Хадича ва ба мошин нишаст. Дар роҳ Хадича дид, ки онҳо ба самти тамоман муқобили клиника рафта истодаанд.
— Шумо маро ба куҷо мебаред? Шумо кӣ ҳастед? Мошинро манъ кунед, ман мефароям! — Хадича хост дарро кушода худро ба берун партояд, вале Гӯнеш рӯймолчаро ба биниаш зер кард. Хадича аз ҳуш рафт.
— Тез бош, Демир, рафтем! Имрӯз бояд ҳатман аз Ӯзбекистон берун шавем.
Демир мошинро бо суръати баланд ронд. Вақте ба ҳавлии берун аз шаҳрӣ расиданд, Демир Хадичаро бардошта ба ҳуҷрае, ки апааш буд, бурд.
Кор тамом шуд ва Гӯнеш барои гирифтани "семинчи ба Фотиҳ занг зад.
— Алло, ҷанобам, хуб ҳастед? Кор буд шуд. Ҳарду "мурғак" дар қафасанд.
Фотиҳ Гӯнешро таъриф мекард ва ӯ аз ин сарфароз мешуд.
— Мебинед босс, коре нест, ки аз дасти ман наояд. Ба ғайр аз ин ду нафар, боз ду духтари дигарро ҳам меорам. Ҳамаашон ҷавон ҳастанд. Аз ҳиссаи онҳо низ ба ман ҷудо мекунед.
— Гӯнеш, ту ҳам бисёр бад шудӣ, ба долларҳои зиёд одат кардӣ, ҳа? Майлаш, ту биё, ҳиссаатро мегирӣ. Чӣ қадаре зиёд кор кунӣ, ҳамон қадар зиёд пул медиҳам, — гуфт Фотиҳ.
— Хуб, пас бегоҳ ба роҳ мебароем. Ман рафта аз ҳоли "мурғакҳо" хабар гирам.
Имона ба ҳуш омад ва чашм кушода ба атроф нигоҳ кард.
— Ман дар куҷоям? Ба ман чӣ шуд? Сарам... сарам сахт дард мекунад.
Имона ба атроф нигоҳ карду Хадичаро, ки дар дивани кунҷе беҳуш мехобид, дида фарёд зад:
— Хадича! Ба ту чӣ шуд? Чашмонатро кушо! — Имона дастҳои Хадичаро молиш дода, гиря мекард. — Илтимос, ба ҳуш биё. Ту чаро ин ҷоӣ? Моро кӣ ба ин ҷо овард? Инҳо кӣ ҳастанд?
Имона рӯи Хадичаро сила мекард: "Хез, хоҳарҷонам". Хадича оҳиста чашм кушод. Пеши чашмонаш хира буд, апаашро базӯр мешинохт. "Ман дар куҷоям?" — гуфта ба атроф нигарист.
— Ба ҳуш омадӣ, азизам? — Имона Хадичаро ба оғӯш гирифт.
— Апа, мо дар куҷоем? Чӣ шуд? Тинҷӣ аст? — пурсид Хадича.
— Намедонам, ҳеҷ чиз нафаҳмидам. Фақат ҳаминро ёд дорам, ки ба як мошини сиёҳ нишастам, — гуфт Имона.
— Ие, апа, барои ман ҳам ҳамин хел шуд. Биёед аз ин ҷо равем, ман метарсам. Очаамро пазмон шудам, — Хадича гиря сар кард.
Имона ба назди тиреза рафт, вале афсӯс, ки тирезаҳо бо панҷараҳои оҳанӣ баста буданд ва гурехтан имкон надошт. Ӯ ба назди дар рафту бо мушту лагад ба дар зад:
— Дарро кушоед! Шумо кистед? Чаро моро ба ин ҷо овардед? — фарёд мезад ӯ.
Дар ҳамин вақт қулфи дар садо дод ва Демир бо Гӯнеш даромаданд.
— Овозатро хомӯш кун! Ба ҳар ҳол дар ин ҷо касе садои туро намешунавад, — гуфт Гӯнеш.
— Ту кӣ ҳастӣ? Чаро моро ба ин ҷо овардӣ? Аз мо чӣ мехоҳӣ? Пул лозим? Ба падарам мегӯям, ҳар чӣ қадар пул хоҳед, медиҳанд, моро ҷавоб диҳед! — гуфт Имона.
Вале Гӯнеш бо масхара хандида гуфт:
— Мехоҳӣ ба ту як сирро кушоям? Гуноҳи шумо ин аст, ки духтарони Фирдавс таваллуд шудаед. Барои гуноҳҳои падаратон шумо ҷавоб медиҳед. Ҳар коре, ки падаратон дар гузашта карда буд, акнун ба сари шумо бармегардад.
— Нафаҳмидам, кадом гузашта? Кадом гуноҳ? Чӣ гапҳо мезани?!
— Акнун боқимондаашро дар Туркия гап мезанем, духтари зебо. Босс туро мунтазир аст. Рафта дили боссро меёбӣ. Ӯ "ғунчаҳои" ношукуфтаро мисли ту бисёр дӯст медорад.
Имона аз шунидани ин суханон карахт шуд. Гӯнеш ба Демир фармон дод: "Тез бош, дастҳояшонро бубанд ва ба мошин савор кун. Он ду нафари дигарро ҳам аз таҳхона барор, вақт рафта истодааст".
Демир дастҳои ҳардуро баста, ба мошин бурд ва баъд ба таҳхона рафт. Вақте ду духтари дигарро аз торикӣ ба рӯшноӣ баровард, чашмонашон хира шуд ва онҳо низ ба гиря даромаданд.
— Илтимос, моро ҷавоб диҳед, амакҷон. Падару модарамонро пазмон шудем, — илтиҷо мекарданд духтарчаҳои бечора. Вале Демир мисли оҳан бераҳм буд ва ба гапи онҳо гӯш надода, онҳоро ҳам ба мошин тела дод.
Идома дорад...
Дӯстони азиз ва ҳамсафони гурӯҳ!
Тавре дидед, воқеаҳо дар қиссаи "САКИНА: УЗВФУРӮШОН" ба авҷи худ расиданд. Имона ва Хадича дар чанголи ҷаллодон афтоданд ва роҳ ба сӯи Туркия оғоз шуд... 😱
Мехоҳам бароятон як хабари муҳимро расонам:
Бинобар сабабҳои техникӣ (тамом шудани маблағи интернет), давоми қисса бо як ками таъхир (дертар) нашр мешавад. Ҳамин ки мушкилии интернет ҳал шуд, ман зуд ба назди шумо бармегардам ва қисмҳои боз ҳам ҳаяҷонбахштарро пешкашатон мекунам!
Аз шумо хоҳиш мекунам:
Ин қисмро ба ёру дӯстонатон равон кунед.
Дар зери ин пост бо коментарияҳои худ маро дастгирӣ кунед.
Сабр кунед, зеро давомаш воқеан даҳшатноку ҷолиб аст!
Ташаккур барои дарки вазъият ва дастгириатон! ❤️
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 2
Дадаҷон, ман ба мулоқот меравам, — гуфт Имона.
— Хурсандам, духтарам. Ҳамон гап гап: агар маъқул нашавад, маҷбур нестӣ.
— Раҳмат дадаҷон, шуморо дӯст медорам. Акнун оҳиста рафта тайёрӣ бинам, — гӯён Имона барои баромадан аз ҳуҷра дарро кушод ва боз ба ҳамон ҷавони (ҷингала) бархӯрд.
— Эй Худо, ман чӣ гуноҳ карда бошам, ки имрӯз ин ҷавон бори сеюм аз пешам мебарояд? — гуфт Имона бо нороҳатӣ.
— Аслан, ман бояд ин гапро мегуфтам. Боз туӣ? — гуфт ҷавон ҳам.
Дар ин вақт Фирдавс Акбарович ба берун мебаромад ва суханони духтарашро шунида, гуфт:
— Ҳа, Имона, шинос шав, ин Фарҳод. Аз имрӯз ин ҷо кор мекунад. Дар Олмон дар бахши бемориҳои дил таҳсил кардааст, мутахассиси хеле бомаҳорат аст. Ту ба ин ҷавон ёрӣ мерасонӣ.
— Фирдавс Акбарович, ин духтари шумост? Аз шиносоӣ хурсандам, — гуфт Фарҳод.
— Дадаҷон, худам мушкилӣ кам доштам, ки шумо ба ман боз як "мушкили калон"-ро тӯҳфа кардед, — гуфт Имона ва ба сӯи лифт равон шуд.
— Фарҳод, илтимос хафа нашав. Имрӯз табъаш хира аст, вагарна духтари хеле хуб аст. Покдил аст, вале каме гапгардон ҳам ҳаст, ки аз модараш гузаштааст, — гуфт Фирдавс.
— Рости гап, Фирдавс Акбарович, духтаратон хеле якрав будаанд, — гуфт Фарҳод бо табассум.
— Ҳа, ба қадри худаш, вале хеле меҳрубону оқил аст.
Фарҳод рафтору атвори Имонаро ба ёд оварда, зери лаб табассум кард.
Имона ба ресторане, ки мулоқот таъин шуда буд, 10 дақиқа дер расид. Вориди ресторан шуда, чашмаш ба ҷавоне афтод, ки дар сари мизи каноре нишаста буд. «Сипас "домодшаванда" ҳамин будааст-да. Барои ҳамин шуда бо модарам ҷанг кардам? Ист, ки ҳозир туро як адаб диҳам», — гӯён ба назди миз рафт.
— Ассалому алайкум, маро интизор ҳастед? — пурсид аз ҷавон.
Ҷавон, ки чашм аз телефонаш намеканд, шитобон гуфт:
— Ҳааа... шумо Имона ҳастед?
— Бале, ман Имона.
— Аз шиносоӣ хурсандам, номи ман Ҷасур. Марҳамат, нишинед, — таклиф кард ӯ.
— Раҳмат, — гуфт Имона. — Хайр, "Ҷааа-суууррр"-и мегуфтагиашон шумо будаед-да. Гапро дароз намекунам, чаро ба ман хостгор фиристодед? Сабабаш чист?
— Сабабаш? — гуфт Ҷасур. — Падари ман соҳибкор аст, падари шумо клиника дорад. Ба фикрам, аз ҷиҳати мавқеъ оилаҳои мо ба ҳам мувофиқанд. Барои ҳамин шуморо тавсия доданд ва ман розӣ шудам. Охир ман бояд бо касе издивоҷ кунам, ки дар сатҳи худам бошад.
— Бубахшед, — гуфт Имона. — Шумо дар сатҳи ман нестед. Ман ҳеҷ гоҳ ба марде, ки ҳама чизро бо боигариву мавқеъ чен мекунад ва фикри шахсии худро надорад, ба шавҳар намебароям. Шумо ба ман тамоман маъқул нашудед.
— Чӣӣӣ? — Ҷасур, ки худ хеле мағрур буд, дар бораи Имона маълумоти дигар шунида буд.
— Ҳамон чизе, ки шунидед. Дигар маро безобита накунед, ҷаноби "Ҷааа-суууррр". Ман ба шумо ҳеҷ гоҳ ба шавҳар намебароям, инро хуб гӯш кунед. Шумо ҷавони орзуҳои ман нестед. Ба ман ҳамсаре лозим нест, ки мисли зулук аз ҳисоби дигарон зиндагӣ кунад. Фаҳмо (Понятно)?
Имона бо қадамҳои тез аз ресторан баромада, таксӣ гирифт ва ба сӯи хона равон шуд. Дар ин вақт аз паси таксӣ як мошини сиёҳ низ ба роҳ даромад. Имона бо хаёлҳои худ банд буд ва ба чизе аҳамият намедод. Вақте ба хона расид, занги дарро пахш кард. Дарро хизматгори хона, Руқия-апа кушод.
— Ассалому алайкум, холаҷон, хуб ҳастед? Ман омадам.
— Ваалайкум ассалом, раҳмат духтарам, хуб омадӣ? — гуфта Руқия-апа ба сӯи ошхона рафт. — Зудтар либосҳоятонро иваз кунед, хӯрок тайёр.
Имона "майлаш" гуфту ба ҳуҷраи бибиаш рафт.
— Ассалому алайкум, бибиҷон, хуб ҳастед? Ором нишастед?
— Раҳмат духтарам, хуб омадӣ? Хӯш, рӯзат чӣ хел гузашт?
— Эҳ бибиҷон, напурсед. Имрӯз аз субҳ рӯзам хуб сар нашуда буд, пайваста нохушиҳо шуд. Аз ҳама бадтараш, он Ҷасур ба ман тамоман маъқул нашуд. Бачаи аҷиб будааст. Мағруру ҳавобаланд. Гӯё барои боигарии дадаам ба ман хонадор мешуда бошад.
— Тавба, охир ӯро хеле таъриф карда буданд-ку? — гуфт бибиаш.
— Эҳ бибиҷон, дар халқамон як мақол ҳаст: "Духтари таърифӣ дар тӯяш..." — ҳамон хел.
Агар Аллоҳ хоҳад, ҳатто аз даруни санги оддӣ гул мерӯяд. Ҳама чиз дар ин дунё дар дасти Офаридгор аст, вале мо бандагони оддӣ инро ҳамеша дарк намекунем.
Ҳангоми хӯроки шом Сакина гап кушод:
— Хӯш, Имона, ҷавон ба ту маъқул шуд? Модараш ба ман занг зад, ту ба ҷавон писанд омадаӣ.
— Чӣӣӣ? Ҳеҷ гоҳ! Очаҷон, ин кор намешавад. Ман ҳеҷ гоҳ бо ҷавоне, ки фақат мансаби падарашро фикр мекунад, оила барпо намекунам. Фикри шахсӣ надорад. Бойгарӣ барояш дар ҷои аввал аст. Зиндагӣ ин ба мағоза рафта либос интихоб кардан нест, ки агар маъқул нашавад, рафта иваз кунӣ. Ӯ лоиқи ҳамсари ман шудан нест.
Фирдавс, ки суханони Имонаро гӯш мекард, ба Сакина нигоҳ карда гуфт:
— Сакина, бас аст, дигар дар бораи тӯй гап намезанем. Духтари ман дар кӯча намондааст. То он даме, ки бо хости Аллоҳ вақту соаташ расад, интизор мешавем. То он вақт хонишашро ҳам тамом мекунад.
Сакина"майлаш" гуфт, зеро дилаш дигар ба баҳсу талош тоқат намекард. Имрон, ки дид ранги рӯи модараш каме тағйир ёфт, гуфт:
— Модарҷон, биёед, рафта истироҳат кунед, ман шуморо то ҳуҷраатон ҳамроҳӣ мекунам.
Ҳазор бор шукр ба Аллоҳ таоло барои неъмати фарзанд. Илоҳо ҳамаро ба ин бахт мушарраф гардонад.
Имрон модарашро оҳиста аз зери бағалаш гирифта, ба ҳуҷрааш бурд.
— Модарҷон, аҳволатон хуб аст? Худро чӣ хел ҳис мекунед?
— Ҳа, писарам, хубам.
— Не, оча, чаро рангруятон паридааст, гӯё бемор бошед.
— Нағзам, писарам, раҳмат. Саломат бош. Фақат ту даррав ҳолати маро пай бурдӣ-я. Беҳуда намегуфтаанд, ки писар ба қалби модар наздик мешавад. Майлаш, писарам, ман каме дам гирам.
— Хуб, модарҷони ҷаннатрӯи ман. Шуморо дӯст медорам. Шумо ҷаннати рӯи замини ман ҳастед.
Пас аз баромадани Имрон, Сакина ба хаёл ғарқ шуд. «Ин Имрон дигар хел аст, хеле меҳрубону покдил. Дар кӯдакӣ ҳам агар каме "оҳ" мегуфтам, даррав болои сарам меомад. Рӯйҳоямро сила карда менишаст. Бе ман як қадам намемонд. Ҳамеша маро аз апааш рашк мекард. Имона қаҳраш омада мегуфт: "Оча, магар фақат аз они шумост?". Он вақт Имрон мегуфт: "Хайр, ба шумо ҳам каме медиҳам", ва вақте Имона маро ба оғӯш мегирифт, то се мешумурду мегуфт: "Вақтатон тамом шуд". Аммо вақте Хадича таваллуд шуд, аслан рашк накард, ҳайрон монда будам. Хадича аз хурдӣ дигар хел буд, рӯяш нуронӣ буд. Бе нозу адои зиёд калон шуд. Хеле ором буд ва аз хурдӣ ба китоб меҳр дошт...»
ТУРКИЯ. ИСТАНБУЛ.
Фотиҳ асабӣ буд ва занги Салимро интизор мешуд. Пас аз ним соат Салим занг зад.
— Ало, беги ман.
— Чӣ гап? Чӣ шуд?
— Ҳамааш "окей".
— Наход? Кани, гӯш мекунам.
— Бегам, Фирдавсро ёфтам. Дар Ӯзбекистон будааст. Оила, ду духтар ва як писар доштааст. Ҳамон касби духтуриашро давом дода истодааст. Аз ҳама ҷолибаш ин ки духтараш ҳам духтур будааст. Ҳанӯз хонишро тамом накардааст. Фирдавс барои мо як кадри хеле лозимиро тайёр кардааст. Ман ду рӯз боз аз паси духтараш ҳастам. Духтари дуюмаш айнан ба мо мувофиқ, 12-сола будааст. Гюнешро ба кор меандозам. Духтари Фирдавс албатта солим аст. Узвҳои ӯро бо нархи хеле гарон мефурӯшем, — гӯён Салим бо овози баланд хандид.
— Бас, Салим, ба ту гап нест. Маълумоти бештар ҷамъ кун. Ҳанӯз Фирдавсро ба зону мешинонам ва узвҳои духтаронашро як-як гирифта, ба экспорт мефиристам. Духтари калониашро ҳам аввал хуб истифода мебарем, баъд ӯро ҳам ба "товари экспортӣ" табдил медиҳем.
Салим боз ба лоф задан давом дод:
— Бегам, Гюнеш барои шумо боз 10 "товар"-и нав тайёр кардааст. Аз ҳама ҷои зӯраш ин ки онҳо 12-14 солаанд. Ин дафъа ҳамааш олиҷаноб мешавад. Хотиратон ҷамъ бошад.
— Хеле хуб, ман ҳамин имрӯз аз лаборатория хабар мегирам, — гуфт Фотиҳ. — Мехоҳам кори духтуронро назорат кунам. Хеле вақт шуд хабар нагирифтам, равам як бӯи боигариҳоямро ҳис кунам, — Фотиҳ хандаи аҳриманӣ кард.
— Ҳа, акнун беги ман, дар "бозори сиёҳ" як дил 150 ҳазор доллар бошад, шояд аз он ҳам гаронтар шавад. Толеамон баланд аст, аз мо бойтар одам нест. Шарикони мо дар Олмон аз мо розиянд. Илоҳо ба савдоямон чашм нарасад.
— Хуб, Салим, он Фирдавсро аз мадди назар дур накун, ман бо ӯ ҳисобу китоби алоҳида дорам.
Сакина барои каме гаштугузор ба кӯча баромад. Хост аз мағозаи наздик ширинӣ харад ва он ҷо бо ҳамсояаш Назира-апа ва боз ду зани дигар рӯ ба рӯ шуд. Назира-апа бо ҳаяҷон дар бораи чизе гап мезаду дигарон гӯш мекарданд.
— Ассалому алайкум, — салом дод Сакина.
— Вой, Сакинахон, шунидед? Дар маҳаллаи ҳамсоя ду кӯдак гум шудаанд!
— Наход? Чӣ мегӯед? — Сакина ба Назира-апа нигоҳ кард. — Чаро гум мешаванд? Ба куҷо?
— Эҳ, аз мактаб бармегаштаанд. Як мошини сиёҳ омада истодааст, аз дарунаш як зан фаромада гуфтааст, ки "биёед, ба шумо ширинӣ медиҳам". Дутоаш розӣ шудаанд, вале сеюмиашон — як духтарча — гуфтааст, ки "ман ширинро бад мебинам" ва нарафтааст. Баъд он зан ба он ду духтарча ширинӣ дода, гуфтааст, ки "биёед, шуморо як бор гардонда меорам". Духтарҳо ҳам розӣ шуда, савор шудаанд. Вақте бегоҳ шуду духтарҳо барнагаштанд, падару модарашон ба кофтуков даромаданд. Аз он дугонаашон пурсиданд, ӯ воқеаро нақл кард. Ҳозир ҳама сарсон, онҳоро ёфта наметавонанд.
— Бечораҳо, — гуфт Сакина бо дили реш. — Илоҳо ёфт шаванд.
— Ҳаминро гӯед, — ҳамсояҳои дигар ҳам ҳамроҳ шуданд. — Ба падару модарашон (сахт) шуд. Беҳуда намегӯянд, ки ин телефонҳо бало шуданд. Ин замон нотинҷ шудааст-а.
— Дили ман сиёҳ аст, — гуфт Назира-апа. — Ҳозир одамфурӯшҳо ҳам бисёр шудаанд. Мабодо...
— Чӣ гуфтаниед? —Сакина ва дигарон якбора пурсиданд.
— Мегӯянд, ки дар бозори сиёҳ нархи узвҳои одам хеле гарон будааст. Барои ҳамин, ҷинояткорон барои пули осон кӯдаконро медузданд, ба кадом як ҷой бурда, узвҳояшонро мегиранд ва ҷасадашонро реза карда месузонанд. Эй Худо, худат тинҷӣ кун. Аллоҳ ҳамаро дар паноҳаш нигоҳ дорад. Ҳеҷ касро ба доғи фарзанд гирифтор накунад, — гапашро тамом кард Назира-апа.
Дарди дили Сакина оғоз шуд. Аз ёдаш баромад, ки барои чӣ ба кӯча баромада буд. Бо ҳамсояҳо шитобон хайрухуш карду ба хона шитофт. Ҳамин ки омад, ба ҳуҷрааш даромада, худро ба болои кат партофт. «Эй Худо, наход сояҳои гузашта боз маро кофта омада бошанд? Як вақтҳо ин савдоҳо аз сари ман гузашта буданд. Рауф ва Фирдавс маҳз бо ҳамин кор машғул буданд. Фақат онҳо фоҳишаҳоро шикор мекарданд, инҳо бошанд кӯдакони хурдсолро медузданд. Чӣ кор кунам? Бо Фирдавс гап занам? Не, ӯро ҳам безобита накунам, худаш гузаштаро фаромӯш карда, акнун нағз кор карда истодааст. Чӣ қадар азоб кашид аз пушти гузаштааш».
Сакина дар зери фишорӣ андешаҳои вазнин хоб буд, ки ногаҳон дар тақ-тақ шуд. Ӯ тарсхӯрда пурсид: — Кист?
— Манам, духтарам, дарро кушо, — овози модараш омад.
Сакина дарро кушод.
— Тинҷӣ аст? Чаро дар ин аҳволӣ? Рангат кандааст. Ягон ҷоят дард мекунад? Гап зан, маро натарсон.
— Хубам оча, хавотир нашавед. Ҳозир дар кӯча як хабар шунидам, аз ҳамон каме дилам ғаш шуд.
— Чӣ гап, тинҷӣ аст?
— Оча, медонед, одамдуздҳо аз маҳаллаи ҳамсоя ду духтарчаро дуздидаанд. Аҳволи онҳоро фикр карда, зиқ шудам. Медонед, дар гузаштаи ман ин ҳолатҳо бисёр буд. Рауф ва Фирдавс маҳз ҳамин хел буданд. Фоҳишаҳоро фиреб дода меоварданд ва кушта, узвҳояшонро мефурӯхтанд. Рауф барои ҳамин Фирдавсро духтур карда буд. Вақте маро ба Олмон бурданд, шоҳиди ин сирҳои онҳо шудам. Он вақт аз пушти Рауф кӯдакамро аз даст дода будам. Гузашта майлаш, гузашта рафт, Фирдавс ҳам ба инсоф омад, корҳои бадашро партофт. Ҳамааш ба низом даромада буд, вале намедонам чаро ин рӯзҳо дилам сиёҳ аст. Гӯё ба сари оилаи мо абрҳои сиёҳ омада истода бошанд. Аз фарзандонам хавотирам, махсусан аз Хадича.
Аллоҳ таъоло вақте модарро офарид, пеш аз ҳама ӯро соҳиби қалби нозук гардонид. Гӯшту ҷони ӯро бо фарзанд яке кард. Бинобар ин, банди одам чӣ дард кашад ё ба мушкиле дучор шавад, аввалин шуда "вой, очаҷон" мегӯяд.
Сакина бо модараш дуру дароз сӯҳбат карда, дилаш холӣ шуд. "Майлаш, ҳар чӣ шавад, оқибаташ хайр бошад", — гуфт ӯ дар дил. Қасд кард, ки бегоҳ бо Фирдавс ҳамсуҳбат шавад.
Ҳангоми хӯроки шом ҳамаи аъзои оила ҷамъ шуданд. Фирдавс барои оилааш як қонун ҷорӣ карда буд: ҳангоми нонушта ва хӯроки шом ҳама бояд ҳозир бошанд. Фирдавс дар сӯҳбат бо як инсони аҳли илм шунида буд, ки агар аъзои оила ҷамъ шуда, дар гирди як дастурхон хӯрок хӯранд, ба он хонадон файзу барака ва раҳмати Аллоҳ меборад. Ҳамин одатро ӯ дар оилааш ҷорӣ намуд.
Вақте ки хурок мехӯрданд, Хадича пурсид:
— Дадаҷон, мехоҳед бароятон як амали осонеро гӯям, ки бароятон савоби бисёр меорад?
— Албатта, кани бигӯй, духтарам, — гуфт Фирдавс.
— Агар падар ҳангоми ба хона омадан, аз бозор ё ҷои дигаре туҳфае биёрад ва онро аввал ба духтаронаш диҳад, ба он падар раҳмати Аллоҳ меборидааст ва савобаш беҳисоб мешудааст. Бубинед, чӣ қадар осон! Чунки дили духтар мисли шиша нозук ва мисли гул зебо мебошад.
— Раҳмат, духтарам! Пас ман бояд баъди хурок як бор ба кӯча баромада оям-да, — хандида гуфт Фирдавс. — Имрӯз шуморо як хурсанд кунам.
— Фирдавс , вақте омадед, бо шумо гап доштам, — гуфт Сакина.
— Хуб, баъди ним соат бармегардам. Имрӯз барои модарам ва духтаронам як ид сохта диҳам. Дар омади гап, ту зуд қаҳр накун, барои ту ҳам ҳаст, — гуфт Фирдавс бо ханда.
— Қаҳр накардам, вақте омадед, гапи муҳим дорам.
— Майлаш, баъди ним соат бармегардам, гули ман. Чӣ мегуфтанд: "Маро интизор шав ва ман бармегардам", — Фирдавс хандида ба кӯча баромад.
Пас аз ним соат Фирдавс бо як ҷаҳон шириниҳо баргашта, садо кард.
— Имона, Хадича, маликаҳои хурдсоли ман, биёед!
Хадича ва Имона аз хонаҳояшон баромаданд. "Барои духтарони азизам мана инҳо", — гӯён ба ҳардуяшон рӯймолҳои нафиси гулдори гулобӣ дод.
— Раҳмати калон, дадаҷон! — гӯён ҳарду духтар гардани Фирдавсро ба оғӯш гирифта, аз рӯяш бӯсиданд ва миннатдорӣ намуданд.
— Акнун инҳоро ҷо ба ҷо кунед, ман як ба модаратон хабар гирам, — гуфта ба ошёнаи боло баромад.
Вақте ба хона даромад, Сакина маҳзун менишаст.
— Тинҷӣ аст, гули ман? Ба ту чӣ шуд? — ҳайрон шуда пурсид Фирдавс.
— Ҳа, тинҷӣ. Медонед, гузашта такрор шуда истодааст. Гузаштаи мо боз баргашта истодааст.
— Чӣ мегӯӣ? Кадом гузашта? Чӣ такрор мешавад? — пурсид Фирдавс бо тааҷҷуб.
— Гузаштаи ману шумо... он боз бармегардад...
Туркия. Истанбул.
Фотиҳ бо телефон бо касе бо диққат гап мезад. "Магар рӯзҳои интизориам наздик шуда истодаанд? Акнун ман бойтарин босси олами мафия мешавам. Ниҳоят, он рӯзҳо расиданд".
Телефонро гузошта, зуд ба Салим занг зад:
— Салим, зуд ба Туркия парвоз кун. Ба Олмон меравем. Таҷрибаҳои мо аз санҷиши аввал гузаштанд. Тез биё, мунтазирам.
Фотиҳ беҳуда хурсандӣ намекард. ӯ даст ба як кори даҳшатноку ваҳшиёна зада буд. Бино ба шуниди ӯ, мағзи ҳароми ҷанин (тифли дар батн буда)-и семоҳа хеле нодир ва гаронбаҳо будааст. Гирифтани он осон нест. Барои ин бояд ҷанинро дар батни модар се моҳ зери назорат нигоҳ дошта, баъд бо роҳи ҷарроҳӣ (кесерово) гирифтан лозим буд. Аммо мутаассифона, ҳангоми аз батни модар гирифтан, нафаси ҳаёти ҷанин қатъ мешуд. Ҳеҷ чиз ҷои батни модарро гирифта наметавонист. Ин чиз асаби Фотиҳро хароб мекард ва ӯ табибонро сахт фишор медод.
Олмон.
Фотиҳ ва Салим ба Олмон парида омада, сӯи лаборатория шитофтанд. Лабораторияи махфие, ки бо низоми сахти рамзӣ ҳифз мешуд ва дар он се табиб тӯли се сол боз рӯи рӯшноиро надида, таҳқиқот мебурданд.
Фотиҳ аз тариқи низомҳои махфӣ ба дохил ворид шуд ва роҳбари табибонро ба бозпурсӣ кашид:
— Кани боигариҳои ман? Кани миллионҳои ман?
— Хуш омадед, Фотиҳбей. Мана ҳамон чизе ки хоста будед, — гӯён роҳбари табибон як зарфи шишагиро (пробирка) нишон дод. Дар даруни зарфи калон як ҷанин (тифл)-и 3-моҳа (тақрибан 12-ҳафтаина) намудор буд.
Андоза: тақрибан 6–9 см.
Вазн: тақрибан 15–25 грамм.
— Ҳоло ҳамин якто аз санҷиш гузашт, акнун барои зиёд кардани он бояд худамон шароити сунъӣ созем, — гуфт табиб. Фотиҳ хурсанд шуда: "Албатта шароит месозем. Хӯш, барои ин чӣ лозим?" — пурсид.
— Пеш аз ҳама, зани солим лозим. Мо аз ӯ намуна гирифта, дар шароити сунъӣ дар зарфҳои махсус парвариш мекунем ва вақте семоҳа шуд, бо ёрии сӯзандору моеъи мағзи ҳаромашро мегирем.
— Пас маслиҳат шуд ман занҳои солимро меорам, шумо намуна гирифта, ба ман мағзи ҳаромро медиҳед. Шарики ман хеле хурсанд мешавад-да! Кист, ки ҷавонии абадиро нахоҳад?
Фотиҳ чунон одами бадхоҳ буд, ки ба ғайр аз худаш касеро фикр намекард. Сабаби ин дар он буд, ки вақте ӯ кӯдак буд, Рауф хоҳари ӯро дуздида, ба номусаш таҷовуз кард ва баъд ӯро кушта, узвҳои дохилиашро дар як қуттии зебо ба падари Фотиҳ — Пӯлод Қашқа фиристод. Фотиҳ он вақт кӯдаки хурд буд. ӯ қуттиро дида хурсанд шуд ва вақте падараш мактуби рӯи қуттиро мехонд, ӯ шитобон қуттиро кушод ва аз даҳшат дод зад. Падараш писарашро, ки чашмонаш аз косахонааш берун мешуданд, зуд ба беморхона бурд. Он вақт Фотиҳ як сол дар ҳолати шок ва кома хобид.
Пас аз як сол ба ҳуш омада, Фотиҳ ба як одами асабӣ ва бадҷаҳл табдил ёфт. Дар мактаб бо касе дӯст нашуд. Соли хатми мактаб падараш Пӯлод Қашқа дар тирпарронӣ бо Рауф кушта шуд. Баъд аз ин Фотиҳ тамоман аз худ рафт. "Ҳанӯз аз ҳамаатон як-як қасд мегирам", — қасам хӯрд ӯ. Дар ин миён дар олами ҷиноӣ ҷои падарашро гирифт ва ба савдои аъзои бадан оғоз кард. Чанд духтарони ҷавон дар дасти ӯ қурбон шуданд. ӯ духтаронро як шаб нигоҳ медошт ва рӯзи дигар ба одамонаш месупурд. Онҳо бошанд, ба таҳхонаҳои махфӣ бурда, духтаронро мекуштанд, узвҳояшонро мегирифтанд ва ҷасадро месӯзонданд. Фотиҳ чандин сол Фирдавсро кофт ва ниҳоят фаҳмид, ки ӯ дар Ӯзбекистон аст. "Акнун ту хуни дил мегирӣ, Фирдавс, тамошо кун", — гуфт ӯ бо аламҳои кӯҳна. "Чунон азобат диҳам, ки худат илтиҷо кунӣ, ки маро бикуш".
Ӯзбекистон. Хонадони Фирдавс.
— Сакина, ту хубӣ? Ба ту чӣ шуд, чаро ин хел мегӯӣ? — пурсид Фирдавс бо хавотир.
— Имрӯз ба кӯча баромада будам. Дар мағоза ҳамсояҳоро дидам. Бино ба гуфти апаи Назира, аз маҳаллаи ҳамсоя ду духтарро дуздидаанд. Ҳеҷ ҷо даракашон нест.
— Чӣ мегӯӣ?! Наход? — ҳайрон шуд Фирдавс.
— Ҳа, Фирдавс , ин рост аст. Намедонам чаро дилам ноором аст. Фақат гузаштаамон барнагардад. Он вақт вақте сӯҳбати шуморо пинҳонӣ шунида будам, ман ҳам хеле тарсида будам. Фикр мекардам, ки маро ҳам кушта, аъзои баданамро мефурӯшанд. Медонед, ба хаёлам як тахмин меояд. Мабодо ин кори одамони ҳамон Пӯлод набошад? Баъди марги сардорашон, шояд инро тиҷорати тайёр гуфта, давом дода истодаанд? Чӣ мегӯед?
— Дар ин гапат ҳам ҷон ҳаст, Сакина. Ман аз фардо оҳиста-оҳиста ҷустуҷуро сар мекунам. Бинам, киҳо будаанд онҳо. Ту ба духтаронамон ҳушёр бош. Махсусан ба Хадича. Имона худаш ҳушёр ва зирак аст, ҳаққашро ба касе намедиҳад. Аз Хадича хавотирам.
Хуб мешавад, ҳамон тавр ки гуфтед, хоҳад шуд. Шумо оҳиста-оҳиста кӯшиш кунед, ки ҳақиқатро фаҳмед, дар ин ҷо мақомоти корҳои дохилӣ ҳам бекор намешинанд, шояд ҷустуҷӯ доранд. Дили ман ба падару модари бечораашон месӯзад. Бечораҳо дар чӣ аҳволе бошанд-а? — инро гуфта Сакина гиря кард. — Эй Худо, ин кӯдакони бегуноҳро дар паноҳат нигоҳ дор, то ки саломат ёфт шаванд.
Аллоҳ таъоло ба баъзе бандагонаш чунон мукофоти бузург медиҳад, ки он фарзанди боилм, закиву ҳушманд ва дорои лаёқати фавқулодда мебошад. Фирдавс ва Сакина ҳайрон буданд, вале Худованд маҳз чунин фарзанд — Хадичаро ба онҳо дода буд. Аммо ин хислатҳо бинобар хурдсолии Хадича ҳанӯз ошкор нашуда буданд ва табиист, ки волидонаш низ аз ин бехабар буданд. Хадича барои он ба дунё омада буд, ки тамоми гиреҳҳои марбут ба гузаштаи Фирдавсу Сакинаро кушояд ва ба бадхоҳон ҷавоби муносиб диҳад. Вале чунон мешавад, ки бе изни Аллоҳ ҳатто хоре ба дасти банда халида наметавонад.
Хадича як-ду рӯз боз худро ноором ҳис мекард, гӯё ягон қувваи мармузе ӯро идора менамуд. Аммо ба сабаби кӯдакӣ инро ба касе гуфта наметавонист. ӯ аз тағйирёбии олами рӯҳии худ дар ҳайрат буд. Баъзан ӯ ба ҳолати муроқаба (ғарқ шудан дар зикру андеша) меафтод. Дар он ҳолат пеши чашмони Хадича абрҳои сап-сафед ва дар болои абрҳо мӯйсафедони нуроние пайдо мешуданд, ки ришҳои сафедашон то ба сина расидаву дар пешашон китоб мехонданд. Бори аввал ин ҳолат бо Хадича ҳангоми дарс рӯй дод. Муаллим ва ҳамсинфонаш аз назар ғоиб шуданд ва Хадича худро дар болои абри сафед дид.
Хадичаи ҳайратзада намефаҳмид, ки чӣ шуда истодааст. Аммо рӯҳаш чунон сабуку пок буд, ки тасаввураш душвор буд. ӯ дар болои абрҳо шино мекард. Пас аз чанде ба як боғи бисёр зебову мафтункор расид. Оҳиста ба боғ даромад. Дар маркази боғ тахти зебои тиллоӣ меистод ва дар он мӯйсафеди нуроние нишаста буд. Дар пеши ӯ Китоби Қуръон дар ҳаво муаллақ меистод ва мӯйсафед бо овози бисёр фораму ширин тиловат мекард.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу, бобоҷон, — оҳиста салом дод Хадича.
— Ваалайкум ассалом ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу. Биё, духтарам, туро хеле боз мунтазирам. Хуш омадӣ. Мо туро аз байни одамони рӯи замин интихоб кардем. Ту ҳарчанд хурдсол ҳастӣ, вале инсони баргузидаи моӣ. Зеро дар тақдири ту ҳамин рӯзҳо навишта шудаанд. Мо мехоҳем тавассути ту қабоҳату разолат ва паст задани қадри инсонро дар рӯи замин нест кунем. Тайёр ҳастӣ, духтарам?
— Тайёрам, бобоҷон, лекин ман чӣ кор бояд кунам? Вазифаи ман чист?
— Ту ҳоло ба олами худ баргард, мо худамон бо ту алоқа барқарор мекунем.
Хадича "хуб мешавад" гуфту боз аз байни абрҳо пас гашт. ӯ худро мисли як барги сабук ҳис мекард. Ҳангоми парвоз эҳсос намуд, ки мехоҳад дар ҳамон ҷо бимонад. Аммо дар фикри падару модар, бародару хоҳар, бибиҷон ва наздиконаш афтод ва ин фикр ӯро баргардонд. Ногаҳон ӯ боз дар синфхона пайдо шуд. Аҷибаш он буд, ки дарс ҳанӯз тамом нашуда буд ва муаллим ҳамон мисолро дар тахтаи сиёҳ менавишт. Хадича ҳайрон шуд. Охир, ба назараш вақти зиёде гузашта буд! Вале ӯ намедонист, ки қудрати Аллоҳ беинтиҳост. Вақту соат дар дасти Ӯст. Агар Ӯ бихоҳад, соатҳоро ба лаҳзае табдил медиҳад.
Пас аз дарс Хадича ба хона баргашт, вале хаёлаш ҳанӯз дар он олами дигар буд. Сакина ӯро дида, бо хавотир пурсид:
— Хадича, духтарам, ту хубӣ? Имрӯз дигар хел менамоӣ. Тинҷӣ аст ё дар мактаб чизе шуд? Ба ман гӯй, пинҳон накун.
— Не, очаҷон, ҳамааш хуб. Фақат каме хаста шудам, каме дам мегирам ва баъд барои хӯрок мефароям.
— Майлаш, духтарам, — гуфт Сакина бо нигаронӣ. — Илоҳо тинҷӣ бошад.
Мо бандагони оҷиз ҳастем. Барои худ нақшаҳои зиёд мекашем, вале фаромӯш мекунем, ки ҳама чиз дар дасти Парвардигори олам аст. Агар Ӯ "Бишав!" гӯяд, он замон мешавад.
Сакина бо дили ноором ба ошхона баргашт. Дили модар ҳамеша чизеро ҳис мекунад. Пас аз хӯроки шом, Хадича ба ҳуҷрааш баромада, Қуръонро ба даст гирифт ва ба хондан шурӯъ кард. Вақте сураи "Мулк"-ро мехонд, ояти 10-ум диққаташро ҷалб кард. Дар он ҷо чунин навишта шуда буд:
«Ва онҳо мегӯянд: "Агар мо гӯш медодем ё ақл мерондем, дар зумраи аҳли оташи сӯзон (дӯзахиён) намебудем"».
Хадича ҳарчанд ин сураро ҳар шаб мехонд, вале намедонист, ки чаро маҳз имрӯз ин оят хаёлашро банд кард. Имтиҳонҳо барои ӯ акнун оғоз мешуданд. ӯ ҳатто тасаввур карда наметавонист, ки ин оят дар оянда ба ҳоли Фотиҳ ва ҳаммаслакони ӯ, ки ҳангоми ҷазо дидан тавба мекунанд, ишора аст.
Хадича дар бораи он сабукии рӯҳиву ҷисмие, ки ҳангоми муроқаба ҳис карда буд, фикр мекард. ӯ эҳсос намуд, ки комилан ба як одами дигар табдил ёфтааст. Дар зеҳни ӯ фикрҳо ва ақлу идроке пайдо мешуд, ки аз синну солаш хеле болотар буд.
Идома дорад...
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 1
Ба номи Аллоҳи бахшояндаву меҳрубон. Умедворам ин асар барои ҳамаи мо хайрхоҳона ва ибратомӯз хоҳад буд.
Субҳи барвақт. Садои азони бомдод, ки гӯё қасд дорад тамоми қалбҳои дар сукунат хуфтаро бедор кунад, оламро фаро гирифт. Сакина, ки ҳанӯз қабл аз ин садо бедор шуда буд, бо меҳру муҳаббат ба Фирдавс нигоҳ карда менишаст.
Фирдавс ногаҳон аз хоб парида чашмонашро кушод ва ба Сакина, ки сӯяш менигарист, лабханд зад.
— Субҳ ба хайр, ҳаёти ман, хуб истироҳат кардед? Кани, зуд бошед, то дар адои фарзи Аллоҳ дер намонем.
— Албатта, маликаи оқилаву зебои ман. Бо вуҷуди он ки солҳои зиёд гузаштанд, ту ҳамон тавр зебо ва мафтункунанда ҳастӣ. Туро дӯст медорам, Сакинаи ман.
— Ман ҳам, беги ман. Биёед, зудтар фарзи Аллоҳро адо кунем, то он вақт нонуштаро ҳам омода мекунанд. Ҳазор шукр ба Аллоҳ, ки ба ман мисли ту ҷуфти ҳалолу боимон ва фарзандони ширин ато кардааст. Ҳар субҳи ман бо ҳамин гуна шукрона оғоз мешавад ва ин барои ман бахти бузург аст.
— Дар омади гап, бачаҳо ҳам хестанд? Медонӣ-ку, адои фарзи Аллоҳ ҳамроҳи оила файзи дигар дорад, Сакинаҷон.
— Албатта, беги ман. Фарзандонамон шуморо интизоранд.
Фирдавс таҳорат гирифта, либосҳои сап-сафедашро пӯшид ва ба сӯи намозхона равон шуд. Вақте вориди хона шуд, тамоми оила ҷамъ омада, ӯро интизор буданд. Аз берун ин манзара хеле зебо ба назар мерасид: дар пеш Фирдавс, дар паси ӯ Имрон, сипас Сакина, Имона ва Хадича. Хадича хурдии ин хонадон буда, баъд аз дугоникҳо ба дунё омадааст. Байни ӯ ва дугоникҳо 10 сол фарқ буд. Дугоникҳо ҳоло 20-сола ва Хадича 10-сола буданд.
Пас аз адои намози бомдод бо ҷамоат, оила барои нонушта ба ошёнаи якум фаромаданд. Дар он ҷо онҳоро модари Сакина ва Руқия-апа, ки гӯё як узви ин оила шуда буд, пешвоз гирифтанд.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу. Модарҷон, хуб хоб рафтед? Саломатиатон хуб аст? — пурсиданд Фирдавс ва Сакина аз модарашон.
— Алҳамдулиллоҳ, шукр фарзандони ман, — ҷавоб дод модар.
— Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу, бибиҷон! — кӯдакон низ бо як овоз салом дода, ҳолпурсӣ карданд.
— Раҳмат, набераҳои ширини ман. Шумо ҳам хуб истироҳат кардед? Кани, ба нонушта марҳамат.
Ҳангоми нонушта Хадича пурсид:
— Дадаҷон, бибиҷон, мумкин аст дар бораи сабақҳое, ки омӯхтам, каме бароятон нақл кунам?
— Албатта, асали ман, — гуфт Фирдавс.
— Ҳоло ман мехоҳам ба шумо дар бораи модарамон Хадича (разияллоҳу анҳо) нақл кунам. Охир ман кӯшиш дорам, ки лоиқи номи худ бошам.
— Садақаи ин духтари асалам шавам, хеле ширинсухан ҳастӣ-да, — ӯро навозиш кард бибиаш.
— Албатта-да бибиҷон, охир ман духтари кистам? Ман духтари Фирдавс Акбарович ҳастам! — гуфт Хадича бо содагӣ.
Аз ин сухани ӯ ҳамаи аъзои оила хандиданд.
— Кани, маликаи кӯчаки ман, оғоз кун, — гуфт Фирдавс.
Хадича ба нақл кардан шурӯъ намуд:
— Модарамон Хадича бинти Хувайлид (р.а) дар Маккаи Мукаррама, дар қабилаи Қурайш, аз авлоди Бану Асад ба дунё омадаанд. Эшон 68 сол пеш аз ҳиҷрат, яъне солҳои 556 ё 557-и мелодӣ таваллуд шудаанд. Падарашон Хувайлид ибн Асад ва модарашон Фотима бинти Зоида буданд. Лақаби эшон дар замони ҷоҳилият "Тоҳира" (Покиза) буд...
Фирдавс аз маълумоти бо мулоимат додаи духтараш мутаассир шуда, аз ҷояш хест ва пешонаи ӯро бӯсид:
— Духтари оқилаи ман, ту барои ман мукофоти Аллоҳ ҳастӣ.
— Хадичаи ман... — гуфт Сакина бо чашмони пурнам.
— Лаббай, модарҷон.
— Аллоҳ илматро зиёда кунад, — гуфт Сакина ва ба Имона рӯ овард: — Имрӯз дарсат соати чанд тамом мешавад? Хостгорон дари хонаро шикаста истодаанд. Имрӯз ба мулоқот мебароӣ.
— Бубахшед, очаҷон, то хонданамро тамом накунам, ба шавҳар намебароям. Ин мавзӯъ тамом!
Фирдавс, ки то ин вақт бо ҳавас гӯш мекард, дахолат кард:
— Нафаҳмидам? Чӣ гап шуда истодааст? Имонаҷон, чаро ба модарат бо садои баланд гап мезанӣ? Фаҳмон ба ман, духтарам.
— Дадаҷон, то хонишро тамом накунам, нияти шавҳар кардан надорам. Агар ҳозир равам, пас тақдири клиника чӣ мешавад? Ин қадар заҳмат кашидам, магар ҳамааш беҳуда меравад?
Фирдавс ба андеша рафта гуфт:
— Ту аввал вохӯрда бин, агар ба ту писанд наояд, ман туро маҷбур намекунам.
Имона аз ин сухани падар хурсанд шуда, ӯро ба оғӯш гирифт: "Раҳмати калон, дадаҷони азизам! Акнун бо хотири ҷамъ ба дарс меравам."
— Аҷала накун мулоқот имрӯз соати панҷ, — таъкид кард Сакина. — Дер намонӣ.
— Очаҷоооон...
— Чӣ "очаҷон"? Агар чизе нагӯям, хеле эрка шудаӣ. Бидон, ки бозори духтар як бор гарм мешавад. Агар ҷои хуб бошад, бояд туро ба соҳибат супорем. Орзуву мақсадҳоятро ҳамроҳи ҳамсарат амалӣ мекунӣ. Гап тамом! Кани модарҷон, дуо кунед, ки бачаҳо ба дарс дер намонанд.
Пас аз нонушта ҳама ба кори худ рафтанд. Дар хона танҳо Сакина, модараш ва Руқия-апа монданд.
Сакина баъд аз гусел кардани ҳама, барои каме истироҳат ба хонааш даромад. Намедонад чаро, вақтҳои охир боз дилаш безобитаа мешавад. Лекин ба касе нишон намедиҳад. Агар Фирдавс фаҳмад, фавран ӯро ба клиника мехобонад ва пеш аз ҳама, аз ӯ меранҷад. Сакина бошад инро намехоҳад. Имрӯз Имона ҳам ӯро каме хафа кард. "То чашмонам биноянд, фарзандонамро ба соҳибашон супорам" гуфта фикр кард ва ногаҳон худаш аз ин андеша тарсид. Ӯ ҳақ надорад, ки бимирад! Охир ба ин рӯзҳо расидан осон набуд. Чӣ қадар азобҳоро паси сар кард. Акнун, ки "даҳонаш ба ош расид"...
— Эй Аллоҳ, худат маро бубахш, тавба кардам, — гӯён Қуръонро ба даст гирифт, то каме мутолиа кунад.
Ҳангоми хондани каломи Аллоҳ аз чашмонаш ашк мерехту қалбаш оромӣ меёфт. Дар дил қарор дод: "Ман модарам ва дар ҳар ҳолат модар мемонам. То охири умре, ки Аллоҳ бароям додааст, барои Фирдавс ва фарзандонам зиндагӣ мекунам. Ман ҳанӯз ба онҳо хеле лозимам, чунки вазифаамро то охир адо накардаам..."
Имона ҳатто хоҳиши савор шудан ба мошинашро накарда, бо табъи хира аз хона баромад. «Каме пиёда гардам, шояд табъам болида шавад», — гӯён, дар хаёлот ғарқ шуда, чӣ тавр ба сари роҳи калони асфалтпӯш баромаданашро нафаҳмида монд. Аз садои баланди тормоз «ғиррр» такон хӯрда, босуръат ба қафо нигоҳ кард. Дид, ки дар пасаш як мошини калони тамғаи «Chery» истодааст ва аз даруни он ҷавони қадбаланди (ҷингала), сафедпӯст, бо абрувону чашмони сиёҳи зебо шитобон фаромад.
— Дар куҷо хаёл карда мегардӣ, духтари хуб? Магар ба пеши поят нигоҳ карда роҳ рафтан мумкин нест?
— Ба хаёлоти ман шумо чӣ кор доред? Равед, ба роҳатон давом диҳед, ман сиҳату саломатам, — гуфт Имона, гӯё мехост алами табъи хираи субҳгоҳиашро аз ин ҷавон гирад.
— Ие, шумо аҷоиб духтар будаед-ку, худатон ба сари роҳи ман баромадед ва боз гап ҳам мезанед. Барои маълумотатон, роҳи калон барои мошинҳо аст, на барои хаёлпарастони мисли шумо, — гӯён ҷавон шарт ба қафо гашту мошинашро ронда рафт.
— Чӣ гуфт? — Имона ба худаш савол дод. — Маро хаёлпараст гуфт? Худаш кӣ бошад? Як "баррача" будааст-ку, — Имона мӯйҳои ҷингалаи ҷавонро ба ёд овард. — Вой, "барашкаей", маро хаёлпараст гуфт-а.
Имона бо худаш гап занон ба донишгоҳ расид. Каме монда буд, ки ба дарси аввал дер кунад.
Пас аз хатми ду дарси аввал, Имона ба клиника шитофт. Имрӯз Фирдавс барояш як имконият доданӣ буд, яъне иҷозат дода буд, ки ҷараёни як ҷарроҳии мураккаби дилро мушоҳида кунад. Имона ба клиника расида, дид, ки дарҳои лифт пӯшида шуда истодаанд ва шитобон давид. Ҳангоми пӯшида шудани дар, пояшро ба канори дар зад.
— Айй, поям! — гуфт Имона.
— Чӣ, ту доим ҳамин хел духтари беуҳдабаро ҳастӣ?
Имона аз саволе, ки аз болои сараш дода шуд, тарсхӯрда сарашро бардошта нигоҳ кард ва ҳамон ҷавони соҳиби мошинро дид.
— Чӣӣӣ? Боз ту? Чаро боз дар роҳи ман пайдо шудӣ? Маро поида мегардӣ, чӣ бало? Худи имрӯз рӯзам аз сабаби ту расво сар шуд, — Имона ба рехтани тамоми заҳри дарунаш оғоз кард.
Ҷавон, ки дигар тоқати шунидани гапҳои духтарро надошт, рост ба рӯи Имона нигоҳ карда гуфт:
— Агар ҳозир хомӯш нашавӣ, лабҳоятро бо скоч мечаспонам.
— Чӣӣӣ? — Имона ӯро хеле хуб фаҳмид, ки чӣ тавр ӯро хомӯш карданӣ аст ва чашмонашро калон-калон кушода, бо шитоб ба ҷавон нигоҳ кард.
— Беруй (беҳаё) будаӣ, "барашка", — гуфт Имона ва ҳамоно ки дари лифт кушода шуд, шарт берун баромад. Бале, Имона айнан ҷавонии Сакина буд. Гарчанде илми динӣ дошт, аммо хислату характери тунду тезро аз модараш гирифта буд. Духтари бекина ва покдил буд, лекин агар қаҳраш ояд, касеро амон намедод ва гапро рост ба рӯяш мегуфт. Сакина ҳамеша аз ин хислати Имона метарсид. "Илоҳо хушбахт шавад ва дар ҷои рафтааш мисли санг сахт шавад (пойдор монад)", — гӯён дар ҳар намозаш дуо мекард.
🌹🌹🌹🌹🌹
Имона аз лифт баромада, худро каме ором кард ва ба дари утоқе, ки дар он "Духтури дараҷаи олӣ, кардиолог Фирдавс Акбарович" навишта шуда буд, тақ-тақ зад.
Пас аз шунидани овози "Дароед", оҳиста ба хона даромад ва ба падараш, ки дар сари миз менишаст, салом дод.
— Ассалому алайкум, дадаҷони меҳрубонам, шуморо ёд кардам — гӯён рафта гардани Фирдавсро ба оғӯш гирифт.
— Омадӣ, духтарам? Нағз хонда омадӣ? Хуб ҳастӣ? — Фирдавс ҳолпурсӣ кард.
— Раҳмат дадаҷон, хубам, — гуфт Имона.
— Намедонам чаро, вале ба хубӣ намеравад. Субҳ модаратро хафа кардӣ. Агар "хӯб" (майлаш) мегуфтӣ, тамом буд, вале ту якравӣ кардӣ, — гуфт Фирдавс.
— Дадаҷон, илтимос аз шумо, маро ҳам дуруст фаҳмед. Ман мехоҳам карйера кунам, намехоҳам дар хона шишта монам, ба шавҳар баромада, дар хона маҳбус шуданро дӯст намедорам. Ман бояд идомадиҳандаи муносиби шумо бошам.
— Хайр, туро фаҳмидам, лекин имрӯз бояд бо номзад вохӯрӣ. Фаҳмидӣ-ку, духтарам?
— Хуб, дадаҷон, фақат барои шумо. Агар писанд наояд, тӯй (бекор) мешавад. Ваъда диҳед, илтимос.
— Хуб, ваъда медиҳам. Ту имрӯз вохӯрда бин. Лекин бидон, ки ман туро ҳеҷ гоҳ маҷбур намекунам, духтараки ман, — гуфт Фирдавс.
— Раҳмат, дадаҷони худам, шуморо дӯст медорам. Акнун ба ҷарроҳӣ медароед, а? Ман бояд барои таҷриба (амалиёт) бинаму омӯзам. Тайёрӣ бинем?
— Ҳа, акнун тайёрӣ бинем, ҷарроҳии мо ҷарроҳии муҳим аст.
Имона ва Фирдавс Акбарович ба тайёрӣ барои ҷарроҳӣ оғоз карданд.
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
ТУРКИЯ. ИСТАНБУЛ.
— Ман ба ту чӣ гуфта будам? Магар то ин вақт ягон маълумот дар бораи ӯ пайдо карда натавонистӣ? — Фотиҳ ба хизматгоре, ки дар наздаш истода буд, даҳонгап карда, як мушт зад. — Ба ман маълумот лозим аст, ҳатто агар аз таги замин бошад ҳам. Ман ҳамаашро ба онҳо нишон медиҳам.
— Дар омади гап, Салимро ҷеғ зан бигзор дар бораи корҳоямон ҳисобот диҳад.
Пас аз чанде Салим ба хона даромад.
— Ҷеғ задед, беги ман (хоҷаам)?
— Ҳа, Салим, бизнес чӣ хел рафта истодааст? Савдо нағз аст? Нархҳо баланд шуданд?
— Ҳа, беги ман. Дирӯз 10 духтарро оварданд. Имрӯз ҳамаашон "саранҷом" (омода) шуданд, узвҳояшон ба ҷойҳои лозима ҷойгир карда шуданд. Барои фардо, барои харидор фиристодан тайёр карда мондем.
— Пас нағз. Инчунин миллионҳо доллари ман фардо меояд-да. Ту боз бо Гюнеш гап зан, акнун ба узвҳои духтарони ҷавонтар харидор пайдо шуда истодааст.
— Ҷарроҳӣ муваффақона гузашт, — гуфт Фирдавс ба наздикони бемор, ки дар берун менишастанд. — Аввал аз Аллоҳ, мо фақат як сабабгорем, халос.
— Раҳмат доктор, саломат бошед. Модарам акнун зиндагӣ мекунад, а? Намемирад, а? Ҳастии ман ҳамин ягона модарам аст. Агар ба модарам чизе шавад, худамро намебахшидам. Ягон маротиба аз дилаш шикоят накарда буд, модари мушфиқам, қалби зебои ҷаннатиам, — гӯён ҷавон бо чашмони пур аз ашк ба Фирдавс пайваста миннатдорӣ мекард.
— Бошад шуд хавотир нашавед, ҳамааш нағз, — гуфт Фирдавс ва ба қафо гашта, ба Имона гуфт: — биё, рафтем ба хона (утоқ).
Пас аз даромадан ба утоқ пурсид:
— Хӯш, аз ҷарроҳӣ чӣ омӯхтӣ?
Имона бо чашмони пур аз ашк ба падараш нигоҳ карда, ба гап даромад:
— Медонед дадаҷон, инсон бояд ҳамеша қадри ҷонеро, ки Аллоҳ додааст, бидонад. Мо бошем ҳамеша ношукрӣ мекунем. Аз чизҳои оддӣ шикоят мекунем. Шукр намекунем, ки дасту пойи солим, ҷисми обутобёфта, чашмони бино дорем ва нафас мекашем. Ҳамеша аз чизҳои ночиз шикоят мекунем. Дар асл, ба Аллоҳе, ки ҷонамонро додааст, исён мекунем. Ба Ӯ ҳамду шукр гуфтанро намедонем. Боз як тарафаш, гапҳои писари беморро шунида, фаҳмидам, ки субҳ модарҷонамро чӣ қадар ранҷондаам. Модар барои мо азизтарин мавҷуди дунёст. Аз он ки дилашро озор додам, сахт пушаймонам. Ба хона рафта, албатта бахшиш мепурсам.
Дадаҷон, илтимос, имрӯз аз он шириние, ки модарам дӯст медорад, харида баред. Мехоҳам бо ёрии ширинӣ бахшиш пурсам.
— Хӯб майлаш духтарам, албатта мебарам, асали ман.
— Дар омади гап дадаҷон, ман имрӯз ба вохӯрӣ меравам.
Давом дорад...
Агар хоҳед давомаш тез барояд. Дустони худро ба гуруҳ даьват намоед лутфан..
Бехато
Қисми 6
Ҷавон, ки натавонист ба раъйи падараш муқобил барояд, ин дафъа ҳам хомӯш монд. Кӯшиш кард, вале нашуд. Пас аз он ки ҳама аз аҳволи Марям бохабар шуданд ва ба хонаҳояшон рафтанд, Самир ва Марям дар ҳуҷра танҳо монданд.
— Зебо, барои Марям об биёр, — Самир гуфт, вале Зебо гӯё нашунида бошад, хомӯш монд.
— Зебо гуфтам! Барои Марям об биёр, — Самир боз як бори дигар такрор кард.
— Ман хизматгори ӯ нестам. Агар лозим бошад, худаш хеста нӯшад, — Зебо аз беруни дар ҷавоб дод.
— Падарам туро барои он ин ҷо овард, ки ба Марям нигоҳ кунӣ. Намефорад? Пас даф шав, бирав! — пас аз ин суханони Самир, Зебо дар дилаш дашномкунон маҷбур шуд об биёрад.
Марям бошад, чизе намегуфт. Гӯё ба одаме табдил ёфта буд, ки аз зиндагӣ умедашро кандааст.
Шаб шуд ва ҳама ба ҳуҷраҳои худ рафтанд. Зебо мунтазири омадани Самир буд. Аммо аз Самир дараке набуд. Духтар аз ҳуҷра баромада, оҳиста ба дари ҳуҷраи Марям нигарист ва дид, ки Самир дар паҳлӯи Марям хоб рафтааст. Аз рашк наздик буд девона шавад. Дарро бо шиддат кушода, даромад:
— Азизам, ба ҳуҷраамон намеравем? Охир ман шуморо интизор шуда, хоб нарафтаам.
— Ин боз чӣ хел рафтор аст? — Самир дарҳол аз ҷояш хест.
— Чӣ шуд Самир? Тинҷӣ ҳаст? — Марям, ки чизеро намефаҳмид, безобита шуд.
— Ҳеҷ гап не. Хобатро давом деҳ, Марям. Ҳозир дар як дақиқа бармегардам, — Самир болои Марямро пӯшонд ва дасти Зеборо маҳкам фишурда, аз ҳуҷра берун кард.
— Ту ақл дорӣ ё не? — Самир банди дасти духтарро сахт фишурд.
— Танҳо Марям зани шумо нест, Самир! Ман ҳам дар ин хона ҳастам. Ман ҳам зани шумоям, фаромӯш кардед? — Зебо кӯшиш кард дасташро раҳо кунад.
— Худат гунаҳкорӣ. Ман туро дар аввал огоҳ карда будам. Маро айбдор накун. Ҳозир ба ҳуҷраат бирав. Ман ҳоло ба Марям лозимам, — Самир ақиб гашт ва чашмони Зебо аз ашк пур шуданд.
— Лекин шумо ба ман ҳам лозимед, Самир. Хеле лозимед... — духтар ҳарчанд кӯшиш кард, ки гиря накунад, вале натавонист.
Рӯзҳо бо азоб мегузаштанд. Имрӯз рӯзи нуҳум буд. Нуҳ рӯзе, ки ду зани кундош дар як хона зиндагӣ мекарданд. Ва имрӯз боз як рӯзи мудҳиш буд.
— Ба Марям хуб нигоҳ кун. Агар илоҷ медоштам, ҳатто бо маҷбурӣ ҳам ӯро ба ту намесупоридам. Бояд биравам, пас аз 2-3 соат бармегардам, — Самир, ки ба кор шитоб дошт, ба Зебо таъкид кард.
Зебо шавҳарашро гусел карда, дар бораи Марям фикрҳои хеле бад мекард. Аммо ба хотири Самир худро боздошт:
— Худоё, ба ман сабр деҳ, то ӯро накушам.
Ба Марям гуфта буданд, ки бояд оби зиёд нӯшад. Духтари бечора Зеборо чандин бор садо кард. Аммо Зебо агарчи мешунид, парвое надошт. Овози телевизори ҳуҷраашро баланд кард, то ӯро нашунавад. Оқибат Марям худаш асояшро гирифта, бо такя ба девор хост аз ҳуҷра барояд.
— Эй Худоҷон, чаро ин қадар мушкил аст. Агар вақти биноиам ношукрӣ карда бошам, маро бубахш, — аз сахтии кор ашк ба чашмони Марям омад.
Зебо аз ҳуҷра баромада, кундошашро дид, ки кӯр-кӯрона ба лаби зинапояи ошёнаи дуюм наздик шудааст. Суханони модараш ба ёдаш омаданд:
— Ту танҳо монеаи миёни мо ҳастӣ, Марям. Агар ту бимирӣ, барои ҳамаамон хуб мешавад, — Зебо инро ба худ гуфту ба назди Марям рафт.
Ҳамин ки Марям хост қадамашро ба зина монад, Зебо ӯро аз пушташ тела дод. Ҷисми нозуки ӯ якбора ба ошёнаи поён ғелида афтод.
Дар он лаҳза Зебо фаҳмид, ки хатои калон кард. Агар ӯ мурда бошад, Самир ҳама ҷоро ба оташ мекашад.
— Эй Худо, чӣ кор кардам! — Зебо ба худ омада, давида ба поён фаромад. Марям дар рӯи фарш беҳуш мехобид.
— Марям?... Марям, хез, маро натарсон. Хез, ман беқасд тела додам, хез... — духтар ҳарчанд ӯро такон медод, Марям хомӯш буд.
— Самир маро мекушад. Зинда намемонад. Худоё, чӣ кор мекунам? — Зебо дар кунҷе нишаста, пойҳояшро ба оғӯш гирифту гиря сар кард. Ӯ гумон кард, ки Марям мурд.
Дар ҳамин вақт занги дар садо дод. Зебо аз тарс парида хест. Гумон кард, ки Самир аст. Намедонист чӣ кор кунад ва ба куҷо гурезад. Рафта дарро кушод.
— Шумо...? Ин ҷо чӣ кор мекунед? — Зебо бо дидани он шахс бештар тарсид.
— Чӣ мекардам? Ба хабаргирии хоҳарчаам Марям омадам. Марям куҷост? Аҳволаш хуб аст? — Азиз, ки дирӯз аз хориҷа баргашта буд, субҳи барвақт барои дидани хоҳараш омада буд.
— Ӯ... ҳамон... ӯ... — Зебо аз тарс гапашро гум кард. Азиз ҳис кард, ки чизе шудааст ва духтарро ба як сӯ тела дода, ба дарун давид.
— Марям? Куҷоӣ? Марям! — ҷавон ба дарун даромада, хоҳарашро кофт. Чашмаш ба Марям афтод, ки дар назди зинапоя беҳуш мехобид. Наздик буд ақлашро гум кунад.
— Марям, ба ту чӣ шуд, моҳчеҳраи ман? Чашмонатро кушо, бародаратро натарсон! — Азиз ӯро ба оғӯш гирифт ва дид, ки нафас намекашад. Ӯро бардошта, бо шитоб аз хона баромад.
Зебо бошад, дар назди дар нишаста, мисли беморони рӯҳӣ пайваста гиря мекард.
Азиз мисли бод ба беморхона расид:
— Тез духтурро ҷеғ занед! Аҳволи хоҳарам вазнин аст!
Боз ҳамон шӯъбаи ҷарроҳӣ, боз ҳамон ҳуҷра ва боз ҳамон духтар. Аммо ин дафъа наҷоти ӯ бештар ба иродаи худи бемор ва хости Худо вобаста буд.
— Оҳ Марям, Марям, туро ба чӣ рӯзҳо андохтанд? Илтимос, акнун ки хатоҳоямро фаҳмидам, маро танҳо нагузор. Ман бояд аз ту бахшиш пурсам, охир.
Ҷавоне, ки мунтазири баромадани табибон буд, намедонист ба кӣ хабар диҳад. Волидонаш, ки аз ҷарроҳии қаблӣ хаста буданд, инро бардошта наметавонистанд.
Модар... маро бисёр азоб доданд. Кош ҳоло дар оғӯши ту мебудам. Мӯйҳоямро сила мекардӣ ва ман хоб мерафтам. Аз ман хушбахттар касе намешуд.
Самир ба беморхона давида омад ва ба сӯи ҷарроҳихона шитофт.
— Ту ин ҷо чӣ кор мекунӣ? Марям куҷост? — бо тарс пурсид Самир.
— Ман хоҳарамро ба ту амонат супорида будам! Ту бошад, ба сари ӯ чӣ рӯзҳоро овардӣ? Медонӣ ӯро дар кадом аҳвол ёфтам, номард? Ҳамин аст мардии ту? Ҳамин аст ишқи ту? — Азиз аз гиребони Самир гирифт.
— Илтимос, ғавғо накунед. Мушкилатонро дар берун ҳал кунед. Ин ҷо беморхона аст, — ҳамшира онҳоро аз ҳам ҷудо кард.
— Вақте ба хона омадам, занчаат дарро кушод. Марямро пурсидам, ба гиряву талваса афтод. Даромадам, ки Марям дар назди зинапоя беҳуш аст. Як соат боз ҷарроҳӣ доранд. Дуо кун зинда монад, вагарна худату занату хонаатро якҷоя оташ мезанам! — Азиз бо таҳдид гап мезад.
Табибон баромаданд.
— Ин духтари бечораро ба чӣ рӯз овардед? Ӯ ҳатто намехоҳад зинда монад.
— Бо ин чӣ гуфтан мехоҳед? — Самир дуо мекард, ки гумонаш хато бошад.
— Ҷарроҳӣ ба иродаи бемор вобаста аст. Агар нахоҳад, мо ҳеҷ кор карда наметавонем. Ӯ аз ҷиҳати рӯҳӣ хаста шудааст. Ҷойҳои ҷарроҳишуда боз осеб дидаанд. Бигзор дар беморхона монад, агар нигоҳ карда натавонед, ба мо супоред, — гуфт духтур бо киноя.
Самир худро хеле гунаҳкор ҳис мекард. Ӯ ба хона баргашт ва бо ғазаб фарёд зад:
— ЗЕБО! КУҶОӢ? ЗЕБО ГУФТАМ!
Вақте духтар баромад, ғазаби Самир бештар шуд:
— ТУ БО КАДОМ АҚЛ ИН КОРРО КАРДӢ? Мехостӣ ӯро бикушӣ? Занеро, ки аз ҷонам бештар дӯст медорам, куштанӣ шудӣ? Гап зан! Медонӣ ҳозир чӣ кор карданам меояд? Дастҳоятро мебуридам, агар Худо наметарсидам!
— Илтимос, бубахшед Самир. Шайтон маро гумроҳ кард. Нафаҳмидам чӣ кор карда истодаам... — духтар гирякунон бахшиш мепурсид.
— Ба чашмам нанамо! Даф шав аз хонаам!
— Шаб ба куҷо меравам? Илтимос, пеш накунед!
Самир дасти духтарро кашолакунон ба мошин шинонд. Пас аз 15 дақиқа онҳо дар назди ҳавлии калон буданд. Самир ӯро ба дарун даровард. Саидбой аз ғавғо бедор шуд.
— Ман ба шумо гуфта будам, ки бо ин издивоҷ намекунам! Шумо маҷбур кардед. Ман ба хотири шумо "лаб" накушодам. Марямро байни ду оташ гузошта бо ин хонадор шудам. Ин бошад, зани беморамро аз зинапоя тела дод! Ҳоло ӯ дар ҳолати вазнин аст. То Марямро накуштааст, инро аз пеши чашмам дур кунед!
— Ба аммаам гӯед, ки дигар ба роҳи ман набарояд, вагарна ба хешутаборӣ нигоҳ намекунам! — Самир инро гуфту боз ба беморхона баргашт.
Вақт мисли дарё мегузашт. Тобистон ба тирамоҳ табдил ёфт. Марям дар беморхона буд. Азиз дар канори ӯ нишаста буд.
— Шояд туро ба хориҷа барам, он ҷо табобат мегирӣ. Самир ҳам ҳар рӯз ҳаминро мегӯяд. Духтур гуфта буд, ки агар дар 1-2 моҳ биноиат барнагагардад, дигар намебинӣ. 20 рӯз гузашт, бояд сабр кунем.
— Худаш куҷост? Ба назди он занаш рафт? Чӣ тавр туро танҳо мегузорад? — Азиз асабӣ шуд.
— Не, ин тавр нест. Имрӯз кораш зиёд буд. Ба ман ин ҷо хуб нигоҳ мекунанд, — Марям хост бародарашро ором кунад.
Азиз рафт. Марям хост хоб кунад, ки телефонаш занг зад. Бо душворӣ онро ёфт ва ҷавоб дод. Ин ҳамон овози ошно буд...
Марям дарҳол шинохт, ки кӣ занг мезанад.
— Чаро занг мезанӣ? Барои вайрон кардани асабҳои ман? Бас кун. Магар ин қадар азоб бароят кам буд? — Марям бо талхӣ гап зад.
— Худро ба даст гир, кундоши азизам. Танҳо мехостам огоҳ кунам, ки Самир имшаб дар назди мо мемонад, — овози духтар аз худи гапҳояш бештар нохушоянд буд.
— Чӣ? — Дар даруни Марям гӯё чизе шикаст.
— Ҳа, худаш ба хонаи мо омаду гуфт, ки ин ҷо мемонад. Ҳозир дар ҳаммом аст. Гуфтам, ки занг зада безобитааш накунӣ, Зебо пеш аз он ки Марям чизе бигӯяд, гӯшакро гузошт.
Марям худ ба худ мегуфт: "Худам айбдорам. Худам розигӣ додам, ки зани дуюм гирад. Акнун бояд тоқат кунам." Ӯ то саҳар гиря кард, гӯё касе дилашро бо корд мебурид.
Наздикии субҳ Нафиса, духтаре, ки ба Марям нигоҳ мекард, тирезаҳоро кушод, то ҳавои тоза дарояд. Нури офтоб оҳиста ба рӯи бистари Марям афтод.
Марям бедор шуда, эҳсос кард, ки рӯшноии аҷиберо мебинад. Аввал гумон кард, ки ин танҳо хаёл аст. Аммо вақте чашмонашро молида боз кард, ҳама ҷоро хира дид. Бори дуюм, ки чашм кушод, ҳуҷра комилан намоён шуд. Ӯ бовараш намеомад, ки боз мебинад.
— Апаи Марям, хубед? — Нафиса аз рафтори ӯ ҳайрон шуда пурсид.
— Мебинам... Нафиса, ман ҳама ҷоро мебинам! Туро ҳам мебинам! — Марям бо гиря ба духтар нигарист. Нафиса ҳам аз хурсандӣ ӯро ба оғӯш гирифт:
— Ё Аллоҳ! Рост? Бояд инро зудтар ба акаи Самир гӯем!
Дар ҳамин вақт Зебо ба модараш занг мезад:
— Оча, ҷодуи фолбин кор кард! Дишаб Самир ба хона омад ва тамоми шаб ин ҷо монд. Ҳозир хоб аст.
— Хеле хуб! — Садоқат-апа хурсанд шуд. — Акнун он коғазеро, ки фолбин дода буд, ба ҷайбаш гузор. То он даме, ки Марямро комилан фаромӯш накунад, додани он доруро дар чояш қатъ накун. Хонаву мошинашро ба номат кун, ба Марям як тин ҳам намон.
— Хатман, оча. Мебинед, ӯро мисли лӯхтак мерақсонам, — Зебо бо хандаи маккорона гуфт.
Марям ба Нафиса гуфт:
— Ба Самир занг зан, вале нагӯй, ки чашмонам бино шуданд. Бигӯ, ки аҳволам вазнин аст, мехоҳам ба ӯ сюрприз кунам.
Нафиса ба Самир занг зад. Самир, ки нав аз хоб бедор шуда буд, бо тарс гӯшакро бардошт.
— Акаи Самир, тез биёед! Апаи Марям ба ҳуш намеоянд, аҳволашон бад аст! — Нафиса чунон бо эҳсос гап зад, ки Самир аз ҷояш парида хест.
Самир бо шитоб либос мепӯшид, ки аз ошхона овози Зеборо шунид. Ӯ бо модараш дар бораи "лӯхтак" ва "дору" гап мезад. Самир фаҳмид, ки онҳо ба корҳои ҷодугарӣ даст задаанд. Ӯ бо ғазаб вориди ошхона шуд.
— Хӯш, киро лӯхтак карда рақсонданӣ ҳастӣ? — Самир ба Зебо нигарист.
— Самир... шумо нодуруст фаҳмидед...
— Хомӯш шав! Ин кори дуюми палидонаи туст. Бояд ҳамон вақте ки Марямро аз зинапоя тела додӣ, талоқатро медодам. Ту дигар зани ман нестӣ! Ҷавобатро додам! Зебо, даф шав! — Самир бо қаҳр аз хона баромад, агарчи Зебо ба пойҳояш афтода зорӣ мекард.
Самир ба беморхона расид. Вақте ба зинапоя наздик шуд, Марямро дид. Марям бо табассум ва нигоҳи бино ба сӯи ӯ меомад.
— Ту... мебинӣ? — Самир бовар намекард.
— Ҳа, азизам, мебинам, — Марям ӯро ба оғӯш гирифт. Самир аз хурсандӣ гиря кард. Ҳама чиз гӯё ба поён расида буд. Самир ба падараш гуфт, ки дигар ҳеҷ гоҳ Зеборо ба хонааш намеорад ва аризаи талоқро ба суд супорид.
Пас аз ду рӯз, Марям дар хона ба худ оро медод. Ӯ мехост бо Самир ба берун барояд. Ногаҳон дар ҷевон як ҷузвдони (сумка) сурхи ношиносро дид. Онро кушод ва дар дарунаш шиносномаи (паспорт) Садоқат-апаро ёфт.
Дар он лаҳза гӯё барқе дар сараш зад. Ҳама чиз ба ёдаш омад: чӣ тавр Садоқат-апа ба хона омада ӯро зада буд ва чӣ тавр ӯро аз зинапоя тела дод.
— Ҳамааш ба ёдам омад, Самир... ҳамааш! — Марям бо ларза гуфт.
Самир Марямро ба идораи пулис бурд. Марям ҳама чизро нақл кард ва ҷузвдони фаромӯшшударо ҳамчун далел супорид.
Садоқат-апа дар хонааш буд, ки занги дар садо дод.
— Ассалому алайкум. Сержант Абдураҳмонов аз идораи корҳои дохилӣ. Шумо Садоқат Алламова?
— Ҳа, ман... чӣ шудааст? — зан ба ларзидан даромад.
— Шумо дар кӯшиши куштори Марям Абдуғафурова айбдор мешавед. Бояд бо мо биравед.
— Ман ҳеҷ кор накардаам! Ин хатост! — фарёд мезад зан, вале пулис дастбандро ба дастонаш зад.
Кӣ ҳаст? Марям? — Зебо пайваста занги дарро пахш мекард. Марям намехост дарро кушояд, зеро медонист, ки дилаш боз нарм мешавад. Аммо маҷбур шуд.
— Ба ту чӣ лозим? — пурсид Марям, бе он ки ӯро ба дарун гузорад.
— Илтимос Марям, аризаатро пас гир. Ҳар чӣ бигӯӣ, мекунам. Фақат модарамро ҳабс накун. Ӯ қасдан накардааст. Моро бубахш, — Зебо бо гиря зорӣ мекард.
— Бубахшам? — Марям дигар тоқат накарда, гапҳои дилашро гуфт. — Пеш аз тӯй барои ҷудо кардани мо ҳама корро кардед. Пас аз тӯй натиҷаҳои таҳлилро иваз карда, амаки худро фиреб додед. Зебо! Ба ту чӣ лозим? Сарват? Магар ин қадар ташнаи пулу мол ҳастӣ? Охир, вайрон кардани оилаи каси дигар чӣ қадар вазнин аст. Боз Самирро ҷоду ҳам кардаед... То ин дараҷа паст рафтед?
— Ман ҳеҷ гоҳ сарват нахостаам. Ҳамааш барои модарам буд. Қасам мехӯрам, Самирро воқеан дӯст медоштам. Гунаҳкорам, Марям, маро бубахш! — Духтар ба зону зада зорӣ мекард.
— Ман ҳамеша мебахшидам. Аммо ҳар амал бояд ҷазо дошта бошад. Бахшидани ман — ин некии ман ба туст. Аммо ҷазоро Худо тавассути қонун дода истодааст. Ман зидди ин баромада наметавонам. Акнун бирав, — Марям дарро баст. Ӯ аз як тараф ба духтар раҳм мекард, вале аз тарафи дигар зулмҳои онҳоро фаромӯш карда наметавонист.
Пас аз 3 рӯз
Дар толори суд ҳама ҷамъ буданд. Ба дастони Садоқат-
апа дастбанд зада буданд. Акнун адолат пирӯз мешуд.
— Айбдоршаванда, барои сафед кардани худ чизе доред? — пурсид судя.
— Ман... ман ҳамаашро барои хушбахтии духтарам карда будам, — Садоқат-апа сарашро хам кард.
— Чашмони шуморо бойгарӣ кӯр карда буд, — ҷавоб дод Зебо аз ҷояш хеста. — Агар дар фикри хушбахтии ман мешудед, мефаҳмидед, ки ин корҳо аз аввал хато буданд.
Ҳукм хонда шуд: Садоқат Алламова мувофиқи моддаи 97-и Кодекси ҷиноӣ барои кӯшиши куштор ба 8 соли зиндон маҳкум шуд. Ҳеҷ кас эътироз накард.
Марям ҳангоми баромадан ба Зебо, ки дар кунҷе ғамгин менишаст, гуфт: — Маслиҳати охирини ман ба ту: аз ин ҷо бирав ва ҳаёти нав оғоз кун, Зебо. Ту ҳам лоиқи зиндагии хуб ҳастӣ. Дигар худро паст назан.
Пас аз 1 ҳафта
Марям ва Самир дар кӯчаҳои деҳаи кӯдакии Марям сайругашт мекарданд.
— Чӣ рӯзҳоеро аз сар гузарондӣ, азизи ман. Туро хуб ҳимоя карда натавонистам, маро бубахш, — Самир ҳанӯз худро гунаҳкор медонист.
— Ин тавр нагӯед. Шумо ҳамеша дар канорам будед. Ҳардуи мо азоб кашидем. Ин танҳо як имтиҳони илоҳӣ буд, — табассум кард Марям.
Онҳо ба кӯдаконе, ки дар кӯча бозӣ мекарданд, нигаристанд.
— Хафа нашав, моҳчеҳраи ман. Мо ҳам соҳиби фарзандони зиёд мешавем. Духтаронамон ба ту дастёр мешаванд, — Самир ӯро ба оғӯш гирифт.
— Самир... шояд кӯдакеро ба фарзандӣ қабул кунем? — оҳиста пурсид Марям.
Самир каме фикр кард. Ӯ аллакай 30-сола буд ва ҳамсолонаш соҳиби фарзанд буданд. — Агар натиҷаи таҳлилҳои моҳи оянда ҳам хуб набароянд, ҳамин тавр мекунем. Розиӣ? — Марям бо ашки шодӣ сар ҷунбонд.
Рӯзе Зайнаб бо хушхабар омад: — Апаҷон! Ман дугоник таваллуд мекардаам!
Марям аз хурсандӣ гирист. Аммо Зайнаб идома дод: — Мо бо Зафар ва волидонамон маслиҳат кардем... пас аз таваллуд яке аз дугоникҳоро ба шумо медиҳем.
Марям ба тиреза нигарист. Дар берун Зафар ва Самир гап мезаданд. Дар чашмони Самир ашк ҳалқа зада буд. Ӯ ба сӯи Марям нигарист — ин як ҳаяҷони бемисл буд.
Ҳама ба тӯйхона рафта буданд, аммо Марям худро бад ҳис кард ва онҳо каме дер монданд. Азиз аз субҳ дар хизмати домод буд.
Марям хост аз хона барояд, вале ногаҳон беҳуш шуд. Зайнаб тарсида ба Самир занг зад. Самир мисли бод худро ба хона расонд ва Марямро ба беморхона бурд.
Пас аз муоина, табиб бо табассум гуфт:
— Табрик мекунам! Шумо ба наздикӣ падар ва модар мешавед!
Марям бовараш намеомад: Ман... модар мешавам? Ва ин марди зебои канорам падар мешавад? Худоё, шукрат!
Самир аз хурсандӣ намедонист чӣ кор кунад. Ӯ ҳатто ба духтур мукофотпулӣ дод. Бахт чист? Бахт пулу мол нест. Бахт — дар канори азизон будан, саломатии волидон ва доштани фарзанд аст.
Пас аз 9 моҳ
Марям дар назди Шайдо-хонум ва Зайнаб нишаста буд, ки ногаҳон дардаш гирифт.
— Оғоз шуд... Очаҷон... — Марям дасти Шайдо-хонумро маҳкам гирифт.
Самир мисли тир ба ҳуҷра даромад: — Ман чӣ кор кунам? Марям, натарс... Ман чӣ кор кунам? — Ӯ аз ҳаяҷон намедонист ба куҷо равад.
Дар беморхона ҳама мунтазир буданд. Оқибат духтур баромад:
— Муждагонӣ диҳед! Писарбачаи паҳлавон ба дунё омад!
Ҳама чиз ба хайр анҷом ёфт. Агар Худо имтиҳоне диҳад, пас аз он ҳатман сабукӣ ва хушбахтӣ мебахшад. Фақат сабру ирода лозим аст.
ТАМОМ.
Қиссаи "Марям" бо тамоми пасту баландӣ, дардҳои ҷонкоҳ ва ниҳоят бо нури умеду хушбахтӣ ба охир расид. Мо шоҳиди он гаштем, ки чӣ тавр сабру таҳаммул ва имони қавӣ метавонад инсонро аз зулмоти бадхоҳӣ ба сӯи равшании ҳақиқӣ ва оғӯши гарми оила барад.
Ин қисса ба мо ёд дод, ки:
• Некӣ ҳамеша бар бадӣ ғолиб меояд, агарчи роҳи расидан ба он пур аз хору санги имтиҳон бошад.
• Сабр калиди кушоиши ҳама дарҳост. Марям бо гум кардани биноӣ ноумед нашуд ва Худованд ба ӯ ҳам нури чашм ва ҳам нури фарзандро ато кард.
• Ҳар амал ҷазо дорад. Касоне, ки бо роҳи ҷодуву фиреб оилаеро вайрон карданӣ буданд, дар назди қонун ва виҷдони худ шарманда гаштанд.
Эзоҳ: Муаллифи аслии ин асар бо қалами сеҳрноки худ ин оламро офаридааст. Ман танҳо ҳамчун тарҷумон кӯшиш намудам, ки ин эҳсосоти нобро ба забони тоҷикӣ ба шумо бирасонам.
Муаллиф: Баҳор Ускинова
Тарҷумон: Mahadsharif
✍️ Фикри шумо барои мо муҳим аст!
Агар ин қисса ба дили шумо роҳ ёфт ва аз мутолиаи он лаззат бурдед, лутфан бетараф набошед:
• Кадом лаҳзаи қисса бештар шуморо мутассир кард?
• Оё интизор доштед, ки тақдири Маряму Самир бо чунин хушбахтии бузург (соҳиби фарзанд шудан) анҷом меёбад?
• Дар бораи хислатҳои Самир ва садоқати ӯ чӣ гуфта метавонед?
Ҳатман фикру мулоҳизаҳои худро дар коментария нависед. Ҳар як фикри шумо барои ман илҳомбахш аст ва барои лоиҳаҳои оянда кӯмак мекунад!
Бо эҳтиром, тарҷумони шумо — Mahadsharif
Ташаккур, ки то лаҳзаи охирин бо мо будед! 🌸
Бехато
Қисми 5
Марям савори аспаш Қамар дар дашту саҳро мехӯрд. Бод мӯйҳои каштанранги ӯро парешон мекард ва ӯ як лаҳза худро озод ҳис кард, гӯё тамоми дардҳояшро фаромӯш карда бошад. Вақте хуршед ғуруб кард, ӯ ба аспхона баргашт. Самир, ки аз хавотирӣ девона шуда буд, ӯро ёфт ва сахт ба оғӯш кашид.
Шаб Самир кӯшиш кард, ки Марямро ором кунад:
— Марями ман, ин тӯй танҳо барои ворис аст. Ту ягона зани ман мемонӣ.
Марям бошад, дар фикри Зебо буд: — Охир ӯ ҳам орзу дорад, ӯ ҳам мехоҳад дӯст дошта шавад...
Субҳи дигар, ҳангоми нонушта, Саидбой (хусуриМарям) занг зада, Самирро сарзаниш кард, ки чаро барои харидани либоси арӯсӣ ба назди Зебо намеравад. Самир ноилоҷ розӣ шуд. Пеш аз рафтан, ӯ ба Марям гуфт:
— Шояд боз як бор назди табиб равем? Ту ин рӯзҳо дигар хел ҳастӣ... шояд умеде бошад?
— Не, Самир, — ҷавоб дод Марям. — Танҳо аз сабаби тӯйи шумо рӯҳияам хароб аст.
Пас аз рафтани Самир, Садоқат апа (модари Зебо) ба хона омад. ӯ бо ғазаб ба Марям ҳамла кард:
— Ту ятимча дирӯз қасдан Самирро банд кардӣ, ки наздаш наояд! Духтарам шаб то саҳар гиря кард!
Зан мӯйҳои Марямро гирифта, ӯро латукӯб кард ва бо тамоми қувват тела дод. Сари Марям ба кунҷи сахти раковина (дастшӯяк) бархӯрд ва ӯ беҳуш ба замин афтод.
Садоқат апа дид, ки аз сари Марям хун равон аст. ӯ тарсид:
— Ман ӯро куштам! Самир маро зинда ба гӯр мекунад! — Зан аз тарс сумкаашро фаромӯш карда, аз хона гурехт.
Самир, ки дар мағоза бо Зебо буд, дилаш сиёҳ мешуд. ӯ пули зиёд ба Зебо доду гуфт, ки худаш либос интихоб кунад ва зуд ба хона баргашт. Дар роҳ барои Марям гулдастаи калони садбарг харид.
Вақте ба хона даромад, Марямро пурри хун дид. Гулҳо аз дасташ афтоданд.
— Марям! Чашмонатро кушо! Кӣ ин корро кард? — Фарёд мезад ӯ, вале касе дар хона набуд. Самир набзи Марямро санҷид... дилаш намезад!
Дар беморхона Марямро ба ҷарроҳии фаврӣ бурданд. Самир мисли девонаҳо дар калидор дод мезад. Падари Марям, Равшан ака ва модараш Шайдо хонум расида омаданд. Равшан ака аз гиребони Самир гирифта, гиря мекард:
— Ту умри духтари маро хӯрдӣ! Ту гунаҳкорӣ!
Пас аз чанд соат ҳамшира баромад:
— Бемор дар ҳолати кома аст. Ҷарроҳӣ ҳанӯз давом дорад.
Ниҳоят, пас аз 4 соат ҷарроҳӣ тамом шуд. Табиб ба наздашон омад:
— Аҳволаш вазнин аст. Ҷароҳати сахти мағзӣ бардоштааст ва хуни зиёд гум кардааст. Аз ҳама бадаш — хунравии дохилӣ. Мо маҷбур шудем... мӯйҳои ӯро комилан тарошем.
Самир такон хӯрд. Мӯйҳои зебои Марям...
Боз як чизи аз ин ҳам бадтар ҳаст, — идома дод табиб.
Табиб ба чеҳраҳои пур аз ашки Самир ва волидони Марям нигариста, бо садои паст идома дод:
Хунравии дохилӣ вобаста ба муддаташ метавонад боиси фалаҷшавӣ, аз даст додани хотира ва ё нобиноӣ гардад. Бинобар ин, ҳатто пас аз ба ҳуш омадани бемор, ба ӯ лозим меояд, ки бо яке аз ин мушкилот мубориза барад. Ӯ ҳанӯз дар ҳолати кома аст. Кай ба худ меояд — танҳо ба Худованд маълум. Муҳимаш боварӣ аст. Умедро аз даст надиҳед, — духтур ду бор ба китфи Самир зад ва он ҷоро тарк кард.
Ҳама хомӯш буданд... Аммо садои гиряи бесадо гӯё тамоми дунёро фаро мегирифт.
Зафар дид, ки ҳамсараш зиёд дар по истодааст, ӯро оҳиста ба сӯи диван бурд.
Вазнинтарин ҷудоӣ — ин аз даст додани инсони дӯстдошта аст. Дардноктарин азоб — дидани ранҷу азоби маҳбуб ва нотавонӣ дар кӯмак ба ӯст.
Ҳама ба хонаҳояшон рафтанд. Танҳо Самир дар як ҷо истода, аз паси шиша ҳамсарашро, ки ба дастгоҳҳои гуногун пайваст буд, тамошо мекард.
— Бедор шав, оҳучашми ман, бедор шав. Маро дар ин ҳоли хароб танҳо нагузор. Бе ту хеле мушкил аст. Мешунавӣ, Марями ман? Бе ту наметавонам. Тоқат карда наметавонам. Майлаш, он мӯйҳои қаҳваранги дӯстдоштаам боз месабзанд. Боз худам онҳоро мебофам. Фақат бедор шав. Илтимос... — Самир дасташро ба шиша гузошта, ба ҳамсараш нигариста бесадо гирист.
Аммо Марям ӯро намешунид. Ӯ комилан дар олами дигар буд.
Ҷавоне, ки тамоми шаб дар болои курсӣ нишаста хоб рафта буд, субҳ бо дарди шадид дар китфҳояш бедор шуд.
— Ассалому алайкум, падар, — ҷавон бо чеҳраи аз дард кашидашуда аз ҷояш хест.
— Ваалайкум ассалом. Ба ман субҳ хабар доданд. Ҳамин ки шунидам, давида омадам. Чӣ шуд? Ба Марям чӣ шуд? — Саидбой бо изтироб пурсид.
— Намедонам, падар. Вақте ба хона баргаштам, раковина шикаста буд ва ӯ бо сари хуншор дар рӯи фарш мехобид. Духтур гуфт, ки аз сабаби дер мондан дар ин ҳолат, хунравии дохилӣ шудааст. Мӯйҳояшро тарошиданд... — чеҳраи Самир пажмурда шуда буд.
— Муҳимаш зинда мемонад-ку, бачаам. Мӯй то мурдан месабзад, — Саидбой ҳанӯз вазъиятро пурра намедонист.
— Гуфтанд, ки пас аз бедор шудан шояд фалаҷ шавад, ё нобино, ё хотираашро гум кунад. Аммо ҳатто кай бедор шуданаш ҳам маълум нест, падар... Агар ӯ равад... — Самир барои тамом кардани гапаш қувват наёфт.
— Ин тавр намешавад, бачаам. Ҳамааш хуб мешавад... Ту ҳоло бояд дар бораи тӯят фикр кунӣ, — пас аз ин суханони падар ғазаби Самир ҷӯшид.
— Кадом тӯй, падар? Ин тӯй намешавад! Вақте ҳамсарам ин ҷо бо марг даст ба гиребон аст, ман чӣ тавр гӯё чизе нашуда бошад, бо дигаре издивоҷ кунам? Ҳеҷ гоҳ! Танҳо вақте Марям бедор мешавад ва розигии ӯро мегирам, он гоҳ шояд издивоҷ кунам.
— Медонам, Бек, ҳоло вақташ нест. Марямро дӯст медорӣ. Аҳволат хуб нест, аммо пас аз 3 рӯз тӯйи туст. Ҳама чиз тайёр. Ҳама даъват шудаанд, — Саидбой кӯшиш кард ба писараш фаҳмонад.
— Ба ҳеҷ кадоме аз инҳо кор надорам. Вақте занам ин ҷо ҷон меканад, ман он ҷо хурсандӣ карда наметавонам, — Самир қатъиян рад кард.
— САМИР! Ман ба ин тӯй шарикони корӣ ва дӯстони хориҷиамро даъват кардаам. Намегузорам, ки маро дар назди онҳо шарманда кунӣ! — аз оҳанги садои Саидбой маълум буд, ки ӯ хеле хашмгин аст.
— Падар...
— Агар дар тӯй мушкилӣ эҷод кунӣ, дигар маро "падар" нагӯ. Ту медонӣ, ки ман шармандагиро дар назди мардум таҳаммул карда наметавонам, Бек, — Саидбой гапашро гуфту ба Марям аз паси шиша як нигоҳ кард.
— Худованд шифо диҳад. Каме ин ҷо бошу баъд ба хона баргард. Ба тӯй тайёрӣ бин, — ӯ пеш аз рафтан огоҳ карданро фаромӯш накард.
Самир пас аз рафтани падараш, бо зорӣ аз табибон иҷозат гирифта, ба назди Марям даромад. Ӯ дар канори ҷисми хурде, ки ба дастгоҳҳо пайваст буд, нишасту тоқат накарда гирист.
— Дастҳоят ях кардаанд, оҳучашми ман... Биё, худам туро гарм мекунам. Фақат маро ин тавр натарсон.
Пас аз 1 рӯз
Садоқат-апа ду рӯз боз худро дар хонааш маҳкам карда буд. Зебо хавотир шуда, ҳар соат дарро мекӯбид ва ноумед бармегашт.
— Оча... пагоҳ тӯйи ман аст. Илтимос, дарро кушоед. Чӣ шуд охир? — Духтар бо ҳазорон фикри бад ба дар такя кард ва дар ҳамин лаҳза қулф чарх зад.
— Оча... — Зебо аз аҳволи модараш фаҳмид, ки вазъият бад аст.
— Ӯ мурд? — зане, ки ҳанӯз либосҳои онрӯзаашро иваз накарда буд, ба девонаҳо монанд менамуд.
— Дар бораи кӣ мегӯед, оча? — Зебо акнун тарсиданро сар кард.
— Марям... Ӯ мурд? — бо ҳамон овози номуайян пурсид зан.
— Шумо дар ин бора... аз куҷо... фаҳмидед? — Зебо умед дошт, ки гумонҳояш хатоанд.
— Ман ӯро куштам. Ман ӯро куштам. Худаш айбдор, ман гунаҳкор нестам. Ман танҳо мехостам ӯро аз роҳи ту дур кунам, — Садоқат-апа ба замин нишаста, ба гиря сар кард.
Зебо чизҳои шунидаашро ҳазм карда наметавонист. Модараш барои ӯ хостааст рақибашро бикушад, аммо то ҳол касе аз ин хабар надорад.
— Ҳеҷ кас намедонад. Исбот карда наметавонанд, ки ин корро шумо кардед, — Зебо кӯшиш кард модарашро ором кунад.
— Ӯ мурд? — боз пурсид Садоқат-апа.
— Не, ҳоло дар кома аст.
— Вақте бедор шавад, ҳатман маро мегӯяд. Бояд коре кунам. Бояд овози ӯро хомӯш кунам, — зан ба одаме, ки ба бемории ваҳм гирифтор шудааст, монанд шуда буд.
— Оча, илтимос ором шавед. Маро метарсонед, — Зебо каме аз модараш дур шуд.
— Як роҳ ҳаст... — зан каме ба худ омада, ҷиддӣ шуд. — Пеш аз он ки ба ҳуш ояд, бояд ӯро бикушам. Агар ин корро накунам, ҳамааш расво мешавад. Имрӯз, ки ба хабаргириаш меравам, ҳатман ин корро мекунам.
— Оча... магар ин шумоед? — Зебо ба чашмонаш бовар намекард.
— Ҳа, духтарҷонам. Ин барои ояндаи туст. Барои хушбахтии ту.
Рӯзи тӯй. Табассум аз чеҳраи арӯс дур намешуд. Ӯ бо касе издивоҷ мекард, ки дӯсташ медошт, агарчи он инсон ӯро дӯст намедошт. Зебо дар назди оина худро тамошо мекард. Дугонаҳояш, ки медонистанд ӯ зани дуюм мешавад, намедонистанд чӣ гӯянд ва чӣ орзу кунанд. Дар ин вақт Садоқат-апа ба хона даромад.
— Духтаронам, шумо берун бароед, пеш аз рафтан бо духтарам гап дорам, — зан имрӯз хеле ҷиддӣ менамуд.
Вақте духтарон баромаданд, Садоқат-апа пешонии духтарашро бӯсид.
— Ниҳоят он рӯзе, ки интизораш будем, омад. Акнун гӯш кун: вақте ба он хона меравӣ, Самир акнун танҳо аз они туст.
— Аммо ӯ маро дӯст намедорад. Марям ҳушу ёди ӯро рабудааст, — Зебо ғамгин шуд.
— Акнун ин тавр намешавад. Мӯйҳояшро тарошидаанд, хунук шудааст. Зани хунукро касе дӯст намедорад. Илова бар ин, маълум нест зинда мемонад ё не. Аз имрӯз ӯ дигар дар роҳи ту монеа нест. Дигар нагузор касе ба роҳи ту барояд, махсусан ба Марям имкони бозгашт нате.
Самир вақте барои бурдани арӯс омад, дар чашмонаш асаре аз хушбахтӣ набуд. Танҳо рӯҳафтодагӣ ва ғам. Дар тӯйхона ҳам ӯ ба Зебо ҳатто нигоҳ намекард.
Ғайбати мардум бошад, касро девона мекард:
— Занаш бемор шуду дарҳол дигарашро гирифт. Ба ин бойҳо ҳама чиз мумкин-да, — пичиррос мезад як зан.
— Э напурсед, боз духтари аммаашро гирифтааст. Худаш фарзанд намешавад, боз хешутаборбозӣ мекунад. Кӯдакашон ҳатман маъюб мешавад.
— Зани аввалаш дар беморхона ҷон меканад, ин кас бошад бо духтари ҷавон тӯй дорад. Тавба, одамонро чӣ шудааст, — ин гапҳо оҳиста-оҳиста паҳн мешуданд.
Аммо ҳақиқат он қадар зишт набуд. Самир наметавонист сухани падарашро ду кунад. Ӯ ин никоҳи маҷбуриро намехост. Аммо имрӯз ҳама чиз тағйир ёфт. Марям ба ин чӣ тавр тоқат мекунад — ин танҳо Самирро нигарон мекард.
Ман чашмонамро дар як лолазори зебо кушодам. Дар он сӯ кӯҳҳо буданд ва аз онҳо чашмаҳо ҷорӣ мешуданд. Атроф чунон зебо буд, ки таъриф карда намешуд. Дар наздам як рӯшноӣ буд... Касе маро аз даст дошт. Ин Самир буд. Бо гиря дастамро медошт:
— Нарав, илтимос. Маро танҳо нагузор, Марям.
— Аммо ман... — чӣ гуфтанамро намедонистам.
— Оҳучашми ман, илтимос маро танҳо нагузор.
Дар он лаҳза гӯё касе маро ба ақиб кашид. Ман бедор шудам. Овози занеро шунидам. Ин модарам буд. Ӯ пайваста мегуфт: "Марям, Марям чашмонатро кушо"
Ман ҳис кардам, ки чашмонам бозанд, аммо чизе намедидам... Ҳама ҷо торикии мутлақ буд...
— Ҳаяҷон накун, духтарам. Корҳои гуфтаи шавҳарат ро кун, моро шарманда накун, — янгаҳо ба Зебо насиҳат мекарданд. Самир ба хона даромад. Хомӯш буд. Зебо салом дод, Самир танҳо нигоҳ карду оҳи сард кашид.
— Аз пеш гӯям, Зебо... аз ман чизеро интизор нашав. Медонӣ, ки ман ин тӯйро намехостам. Барои ман фарзанд ҳам лозим нест. Ин тӯйро падарам ва модарат ташкил карданд. Агар дилатро озор диҳам, аз онҳо гила кун, — дар ҳамин вақт телефонаш занг зад.
— Самирбек... Марям... Марям бедор шуд! Туро мепурсад. Тез биё!
Самир инро шунида, аз ҷояш парида хест. Фаромӯш кард, ки шаби тӯяш аст.
— Истед, куҷо меравед? — Зебо гиря кард. Самир мисли шамол аз хона баромад.
— Ҳой, куҷо меравед домод? Чӣ шуд? — янгаҳо роҳашро гирифтанд.
— Занам Марям бедор шуд, ман ин ҷо монда наметавонам!
Ӯ ҳамаро канор зада, аз хона баромад. Зебо дар хона зор-зор гиря мекард. Янгаҳо ба Садоқат-апа занг заданд. Агар ӯ фаҳмад, ки домод духтарашро дар шаби аввал танҳо гузошта ба назди Марям рафтааст, хонаро ба оташ мекашад. Ин дафъа ӯ ҳатман Марямро хоҳад кушт.
Самир бо шиддат вориди беморхона шуд ва мустақим ба сӯи ҳуҷраи Марям давид.
— Чӣ шуд, аҳволаш хуб аст? — Самир баробари дидани Шайдо-хонум ӯро ба савол гирифт.
— Ҳамин ки бедор шуд, ба таҳлука афтод. Табибон сӯзандоруи оромбахш заданд... Ва боз... — зан хост чизе бигӯяд, вале гиря гулӯяшро гирифт.
— Боз чӣ...? — дили Самир бештар сиёҳ шуд.
— Худ даромада бин, — пас аз ин суханони Шайдо-хонум, Самир оҳиста ба ҳуҷраи Марям қадам гузошт.
Дар кати миёни ҳуҷра Марям ба як нуқта чашм духта, хомӯш менишаст. Сараш бо бинт печонида шуда, аз он доғҳои хун намоён буд. Сӯзандоруҳо ва дастгоҳҳои пайвастшуда ҳанӯз гирифта нашуда буданд. Самир аҳволи ҳамсарашро дида, ҷигараш хун шуд.
— Марями ман? — ҷавон оҳиста ба сӯи ӯ қадам монд. Марям, ки овози шавҳарашро дарҳол шинохт, ба тарафи нодуруст нигоҳ кунад ҳам, фаҳмид, ки ин ӯст.
— Самир? Ин шумо ҳастед? — Марям ба ҳар тараф нигариста, мехост ӯро бинад, вале бефоида. Зеро ӯ дигар намедид.
— Марям... чаро ба тарафи дигар нигоҳ мекунӣ? Ман ин ҷоям, — Самир ҳолати ӯро дида ва аз фикри баде, ки ба сараш омад, наздик буд девона шавад.
— Намебинам Самир, ба Худо қасам, дигар ҳеҷ чизро намебинам...
Самир ҳамсарашро, ки аз гиря худро боздошта наметавонист, маҳкам ба оғӯш гирифт.
— Мӯйҳоям Самир... мӯйҳоям дигар нестанд. Акнун ҳеҷ гоҳ намебинам? — Марям сарашро ба синаи Самир гузошта, зор-зор мегирист.
— Мебинӣ азизам, албатта мебинӣ. Мӯйҳоят боз месабзанд. Мисли ҳамеша худам онҳоро мебофам, хоҳӣ дид, ҳама чиз ба изи худ бармегардад.
— Илтимос, беморро зиёд хаста накунед. Ӯ танҳо имрӯз ба ҳуш омад. Бо ҳар касе гап занад, асабӣ мешавад, — ҳамширае, ки вориди ҳуҷра шуд, пеш аз задани сӯзандоруи оромбахш Самирро огоҳ кард.
— Ман ҳамин ҷо мешавам, Марями ман, хавотир нашав, намерам. Ту каме истироҳат кун, — Самир пешонии ҳамсарашро бӯсиду аз ҳуҷра баромада, рост ба назди сардухтур рафт.
— Ӯ шифо меёбад, ҳамин тавр-не? — Самир бо умеди ҷавоби хуб пурсид.
— Гапи дақиқ гуфта наметавонам. Зеро ҷароҳат амиқ аст. Дар чунин ҳолат ҳама чиз ба иродаи инсон вобаста аст. Дар ҳамсари шумо шояд гумшавии кӯтоҳмуддати хотира сар занад. Яъне воқеаҳои хурд, вале муҳим ё одамонро фаромӯш мекунад, аммо агар чизе ё касеро бинад, ки он воқеаро ба ёдаш орад, хотирааш бармегардад. Дар мавриди чашмонаш бошад... чизе гуфта наметавонем. Ҳамааш аз ҷониби Худост.
— Бо ин чиро дар назар доред? — Самир гӯё чизеро ҳис карда бошад, пурсид.
— Одатан бисёр беморон дар натиҷаи ҷароҳати сахти сар комилан нобино мешаванд. Агар қобилияти биноии ҳамсаратон давоми чанд моҳ барнагардад, ин маънои онро дорад, ки... ӯ дигар ҳеҷ гоҳ нахоҳад дид.
Ҷавон аз ҳуҷраи духтур дар ҳолати хароб баромада, боз дар назди дари Марям истод.
— Пеш аз он ки Марямро ба ту диҳам, духтари бечораи ман барои ту бисёр мубориза бурд. Гуфтам, ки ӯ нуқсон дорад. Гуфт: "Муҳимаш қалбаш нуқсондор набошад". Вақте ҷудо шудеду боз барои бурдани ӯ омадӣ, гуфтам: "Ӯ туро ҳимоя карда наметавонад". Гуфт: "Ба ӯ аз худам бештар бовар дорам". Ту бошад, ӯро ҳимоя карда натавонистӣ. Духтари Бенуқсони маро ба коми оташ партофтӣ, — Равшан-ака сарашро дар миёни дастҳояш гирифта гап мезад ва ҳама хомӯшона ӯро гӯш мекарданд.
Ҳисси гуноҳ синаи Самирро мисли оташ месӯзонд. Ӯ худро аз дарун хӯрдан гирифт.
— Ӯ ба ёд оварда наметавонад, ки чӣ тавр ба ин аҳвол афтод ва бо ӯ чӣ шуд, — Шайдо-хонум даҳонашро бо дастонаш пӯшида гирист. Агарчи модари угай буд, акнун масъулияти модариро ҳис мекард.
— КУҶОСТ Ӯ? КУҶОСТ ОН МАХЛУҚ? — зане, ки бо фарёд беморхонаро ба сараш бардошта ворид шуд, мустақим ба сӯи Самир омад.
— Худро ба даст гиред! Ин ҷо беморхона аст.
— Шумо кордор нашавед! — Садоқат-апа ҳамшираро ба як сӯ тела дода гузашт.
— Ҳайвони палид! — зан дар назди ҳама ба рӯи Самир шаппотӣ зад.
Вақте Садоқат-апа хост бори дуюм шаппотӣ занад, Самир нагузошт.
— Аз ҳад нагузаронед, — Самир агарчи дуруштӣ накард, вале бо асабоният дасти занро афшонда, аз ӯ дур шуд.
— Ту бо кадом ақл духтари маро дар шаби аввал танҳо гузошта рафтӣ, номард? Дар бораи номуси ӯ фикр накардӣ? — Садоқат-апа овозашро боз ҳам баландтар кард.
— Шумо дар бораи номус гап мезанед? Бояд инро пеш аз он ки духтаратонро ҳамчун зани дуюм медодед, фикр мекардед.
— Ман ӯро ҷеғ задам. Духтарам Марям мехост ӯро бубинад, — Шайдо-хонум ба худ омада, ба пеши зан баромад.
— Чӣ... ӯ ба ҳуш омад? — Садоқат-апа ях баст. Агар Марям ҳама чизро дар бораи ӯ ба Самир гуфта бошад, ҳамааш тамом. Самир на ӯро мебахшаду на духтарашро, балки зинда ба зинда гӯр мекунад.
— Ҳа, ӯ ба ҳуш омад. Чӣ шуд, чаро рангатон парид? Ё дуоҳоятон, ки духтарам бедор нашавад, мустаҷоб нашуданд? — Шайдо-хонум паст наомад.
Самир хомӯш буд, пас Марям ҳанӯз чизе нагуфтааст. Садоқат-апа кӯшиш кард худро нишон надиҳад.
— Ин духтари зараррасони ту ба мо танҳо бадбахтӣ меорад, — пас аз ин суханони зан, Шайдо-хонум хост бо ӯ ҷанг кунад, вале Самир нагузошт.
— Агар як бори дигар дар бораи Марям чунин гап занед, ба амма буданатон нигоҳ намекунам. Даф шавед аз ин ҷо, тез!
— Ба ман нигаред. Лату кӯб кардани духтарам лозим нест. Ӯ ба шумо ҳеҷ бадӣ накардааст. Марями шумо худаш ҳам акнун намебинад. Боз Худо медонад чиҳоро фаромӯш кардааст.
— Чӣ? Марям намебинад? — Садоқат-апа бо ҳайрат пурсид.
— Ҳа... ва боз баъзе чизҳоро фаромӯш кардааст, — Самир оҳиста ба курсӣ нишаста, сарашро хам кард.
— Маҳз чиҳоро фаромӯш кардааст? — зан бо умеди он ки кори кардаашро фаромӯш карда бошад, пурсид.
— Э ба шумо чӣ? Биравед аз ин ҷо, дигар барнагагардед, фаҳмо? — Шайдо-хонум Садоқат-апаро пеш кард.
Садоқат-апа бо зарда ба ақиб гашта рафт ва баробари ба мошин нишастан ба Зебо занг зад.
— Ало? Зебо? Самир дар беморхона, дар назди Марям аст. Он ба ҳуш омадааст.
— Уфф, ба ҳуш омад? Акнун чӣ мешавад? Самир намеояд?
— Гапи асосиро шунав, духтарам. Ӯ акнун намебинад. Боз бисёр чизҳоро фаромӯш кардааст. Хотираашро гум кардааст. Ба фикрам, ӯ фаромӯш кардааст, ки ин корро ман кардам, вагарна аллакай ба Самир мегуфт.
— Рост? Агар хотирааш бозгардад-чӣ?
— Он гоҳ ӯро бо ягон роҳ нест мекунам. Шояд аз зинапоя тела диҳам. Охир, ӯ акнун намебинад-ку.
Самир волидони Марямро ба хона фиристода, бо иҷозати табибон ба назди Марям даромад. Ӯ дар зери таъсири доруҳои оромбахш мисли фаришта ором хобида буд. Самир дастони ӯро гирифт.
— Марями ман... Чӣ тавр ба ин аҳвол афтодӣ? Ки ин корро кард? Маро бубахш, оҳучашми ман... Туро ҳимоя карда натавонистам.
Самир гиря мекард, тоқат надошт. Марям дар хоб ба (ҳазён) сар кард:
— Назанед... Назанед, илтимос... Ман ҳеҷ кор накардаам... Назанед... — Самир аз ин суханони ӯ дар ҳайрат монд.
Саҳар Зайнаб омад ва Самирро, ки дар курсӣ хобаш бурда буд, бедор кард.
— Язна хезед, субҳ шуд. Ба хона равед, истироҳат кунед, ман ба апаам нигоҳ мекунам.
Самир ба хона баргашт. Вақте вориди ҳавлӣ шуд, дид, ки дар маҳкам нест. Дар ошхона Зеборо дид.
— Ту ин ҷо чӣ кор мекунӣ? Кӣ иҷозат дод ба ин хона дароӣ? — Самир асабӣ шуд.
— Очаам гуфт, ки... акнун ман ин ҷо зиндагӣ мекунам. Бо шумо.
— Ӯ кист, ки ба хонаи ман бе иҷозати ман касеро дарорад? Ту чӣ ҳақ дорӣ ба чизҳои Марям даст занӣ? — ғазаби Самир зиёд мешуд.
— Ман ба чизҳои ӯ даст назадам...
— Ҳар як чизи ин хона ба ӯ тааллуқ дорад. Аз ин ҷо даф шав!
— Намеравам! Ман зани шумоям. Дигар Марям намешавад. Акнун Зебо ҳаст. Фаромӯш кунед он ҷодугарро! — Зебо ниҳоят гапҳои дилашро гуфт.
— Мефаҳмӣ чӣ мегӯӣ?
— Хеле хуб мефаҳмам. Чӣ мекунед ӯро? Ҳатто мӯй надорад. Кал аст. Боз кӯр аст. Маъюб. Ман аз ӯ чӣ камӣ дорам? Ман аз ӯ ҳазор бор зеботарам!
Самир пиёларо ба девор зад. Ғурураш нагузошт, ки занро занад.
— Барои ҳамин ӯро дӯст медорам. Ӯ ҳеҷ гоҳ талаби ишқ намекунад, ӯ худро дӯст медорад, — Самир ба Зебо, ки аз тарс гӯшҳояшро пӯшида буд, нигоҳ кард. — Ту ҳеҷ гоҳ зани дилхоҳи ман намешавӣ. Умедатро бикан, Зебо. Ту танҳо зани рӯи шартнома мемонӣ.
Пас аз 1 ҳафта
Самир Марямро ба хона овард. Ӯро дар даст бардошта ба хона даромад ва аз ҳеҷ кас шарм накард. Дар хона ҳама ҷамъ буданд: Шайдо-хонум, Равшан-ака, Саидбой, Зайнаб, Зафар ва Зебо.
— Ту боз ин ҷо чӣ кор мекунӣ? — Самир ба Зебо нигариста асабӣ шуд.
— Акнун ӯ ин ҷо зиндагӣ мекунад. Бо шумо. Ҳам дар наздат мешавад ва ҳам ба Марям кӯмак мекунад. Ман инро хостам, — Саидбой ин гапи барои Марям вазнинро гӯё чизе нашуда бошад, оромона гуфт.
Давом дорад
Бехато
Қисми 4
Ақрабаки соат ба 10-и шаб наздик мешуд. Марям дар хонаи наваш ҷойгир шуда, аз байни чизҳояш сурати модарашро гирифт ва оҳиста рӯйи диван нишаст.
— Очаҷон... Аз ҳама чиз хаста шудам, — чашмони духтар пур аз ашк шуданд.
Марям бархеста, боз ҷо ба ҷо кардани чизҳояш давом дод, ки дар ҳамин лаҳза занги дар садо дод. Дили духтар аз тарсу ҳарос ба задан даромад. Дар ин вақт кӣ буда метавонад? Шояд касе аз наздикони соҳибхона бошад?
Марям бо тарс ба дар наздик шуд ва онро кушод.
— Самир? Шумо ин ҷо чӣ мекунед? — Марям ҷавонеро дид, ки ба девор такя карда, ба зӯр рӯйи по меистод.
— Марям... Оҳучашми ман, — Самир ба духтар нигариста табассум кард ва қадамҳои ноустувор ба сӯйи ӯ гузошт.
— Магар нӯшидаед? — духтар аз рафтори ҷавон асабӣ шуд.
— Пазмонат шудам... — Самир ба гапҳои ӯ аҳамият надода, Марямро ба оғӯш кашид. Духтар шах шуда монд. Ӯ дар як вақт ҳам тарс ва ҳам ҳаяҷонро ҳис мекард.
— Илтимос, иҷозат деҳ имшаб дар наздат бимонам. Худро хеле танҳо ҳис карда истодаам.
Мошини сиёҳранг каме дуртар аз ҳавлии калон таваққуф кард.
— Аҳволат хуб аст? — Зафар ин саволро бо андешаи зиёд пурсид. Зайнаб оҳиста сар ҷунбонд, вале чеҳрааш хилофи суханонашро нишон медод.
— Раҳмати калон. Шуморо ҳам ба бало гирифтор кардам, — боз ашк дар чашмони духтар ҳалқа зад.
— Ин тавр нагӯ, — Зафар каме хам шуд, то ба чашмони духтар нигарад.
— Боз як бор раҳмат, — Зайнаб лаҳзае ба ҷавон нигаристу аз мошин фаромад. Вақте ба дарвоза наздик шуд, бори дигар ба тарафи мошин нигоҳ кард. Ҷавон оҳиста ба ӯ даст афшонд.
Ҳамин ки духтар ба дарун даромад, чеҳраи Зафар ҷиддӣ шуд. Телефонро гирифта ба касе занг зад:
— Латиф, имрӯз ҳамон ҷавони дар тарабхона бударо ёфта, каме "дарс" диҳед. Дар охир аз номи ман салом гӯед. Коре кунед, ки 1-2 моҳ аз хона баромада натавонад. Ҳамин имрӯз! — Зафар фармон дода, телефонро монд ва бо нигоҳи нарм ба тирезаи хонаи Зайнаб нигаристу он ҷоро тарк кард.
Зайнаб оҳиста ба дарун даромад, ки чароғи даҳлез даргирифт. Ӯ бо дидани акааш лаҳзае тарсид, вале кӯшиш кард, ки бепарво гузашта равад.
— То ин вақт дар куҷо будӣ? — овози Азиз хеле ҷиддӣ буд.
— Вақти рафтанам гуфта будам, ба фикрам, — Зайнаб оҳиста кафшҳояшро кашид.
— Ба ман дуруст ҷавоб деҳ! Ист... Ин костюми кист дар китфат? — Азиз бо дидани костюми сиёҳи мардона боз ҳам асабитар шуд. Дар асли Зайнаб худаш ҳам фаромӯш карда буд, ки костюми Зафар дар китфаш аст.
— Кори шумо набошад! — Зайнаб мисли пештара бо дуруштӣ ҷавоб дод.
— Зайнаб, хунамро ба ҷӯш наор. Ин чӣ гаштугузор аст? Аз духтарони кӯчагӣ фарқе надорӣ-ку! — суханони Азиз ба духтар сахт расиданд.
— Пеш аз он ки ба ман ақл омӯзед... худатонро бинед. Зеро ман мисли шумо инсони разил нестам! — Духтар ба чашмони акааш сахт нигариста, ин суханонро гуфт ва ба хонааш даромад.
Дар дивани меҳмонхонаи васеъ ҷавон хоб рафта буд. Марям оҳиста аз зинаҳо фаромада, кӯрпаеро ба рӯйи Самир партофт. Наздаш зону зада, хобашро тамошо кард ва дар чеҳрааш табассум пайдо шуд. Кафи дасташро оҳиста ба рӯйи ӯ молид.
Аз забони Марям:
"Ӯ чунон азиз аст, ки ҳайронам, чӣ тавр якуним солро бе ӯ гузарондам. Аммо ваъда медиҳам. Дигар касеро намехоҳам. Акнун, ки ҳама дардҳо паси сар шудаанду танҳо каме сабр лозим аст, ман наметавонам ӯро танҳо гузорам."
Марям каме ҳаяҷонзада шуда, наздик рафт ва пешонаи Самирро бӯсид. Вақте хост аз ҷой хезад, дасти касеро ҳис кард, ки аз дастонаш гирифт.
— Илтимос... нарав — Самир дар ҳолати нимхоб духтарро ба сӯйи худ кашид. Дили Марям ба тап-тап задан даромад. Ҳарчанд пештар ҳам дар канори Самир хобида буд, аммо ҳозир вазият тамоман дигар буд. Дастони ҷавон ӯро маҳкам ба оғӯш гирифта буданд.
Субҳ ҷавон бо каме дарди сар аз ҷой хест ва воқеаҳои дирӯзро ба ёд овард. Ба ошхона рафта, Марямро ҷустуҷӯ кард. Дар рӯйи стол нонушта омода буд ва дар як коғази хурд навиштаҷоте буд:
"Ҳамроҳи нонушта чойи лимондорро фаромӯш накунед. Ман бояд барвақт ба кор мерафтам."
Самир навиштаҷотро хонда, табассум кард.
Марям дар коргоҳ вориди хонаи кории худ шуд, вале бо дидани Азиз дар назди мизаш шах шуда монд.
— Ниҳоят омадӣ, — Азиз ба духтар нигариста табассум кард.
— Чӣ лозим? — Марям бо чеҳра ва овози сард пурсид.
— Чаро чеҳраи хоҳарҷонам ин қадар гирифта аст? Ҳа, дарвоқеъ, шунидам, ки Самир сиҳат шудааст. — Азиз аз ҷой хеста, оҳиста гирди стол гашт ва тарсу ҳарос ба дили духтар афтод. — Медонӣ, Марям... Дар хориҷа духтарони зебо хеле зиёд буданд. Аммо ман ба ҳар ҳол аз ту даст накашидам. Намедонам чаро. Шояд барои он ки ту хеле зебоӣ.
Азиз ҳамқади духтар шуда, ба чашмонаш нигарист.
— Шумо танҳо як палид ҳастед! — Марям бо нафрат ба акааш нигарист.
Дар ин вақт дари хона оҳиста кушода шуд ва Самир бо табассум ворид шуд. Вале бо дидани ин манзара табассумаш пажмурда шуд ва ҷояшро ғазаб гирифт.
— Туи разил! — Самир бо шиддат омада, ба рӯйи Азиз мушти сахте зад ва Марямро ба пушти худ гирифт. Азиз, ки ҳатто фурсати муҳофизат надошт, ба замин афтод.
— Рост будааст-да... — Азиз дар рӯйи замин истода, хуни даҳонашро пок кард ва табассуми маккорона намуд. — Сиҳат шудаӣ... Аммо ин чизеро тағйир намедиҳад. Марям ба ҳар ҳол аз ту намешавад.
Самир аз ин суханон қариб буд аз ақл бегона шавад. Ӯ Азизро зери лагад гирифт.
— Ӯ АЗ МАН АСТ, ФАҲМИДӢ? АГАР ЯК БОРИ ДИГАР БА Ӯ ДАЪВО КУНӢ, ЗАБОНАТРО АЗ КОМАТ МЕБАРОРАМ!
Самир дасти Марями гирёнро гирифта, аз хона баромад ва рост ба ҳуҷраи Равшан ако даромад.
— Барои фикр кардан ба шумо вақти зиёд дода будам. Хӯш? — Самир бо асабоният нафас мекашид.
— Кӣ кафолат медиҳад, ки шумо боз ӯро хафа намекунед? — Равшан ако айнакашро кашида ба ҷавон нигарист.
— Ман фақат як бор мегӯям. Падарам пагоҳ аз хориҷа бармегардад. Имрӯз бошад, холаам барои пурсидани дасти Марям ба хонаи шумо меравад. Мехоҳам ҳамин ҳафта тӯй шавад!
Зафар аз соати 9 дар назди хонаи Зайнаб ба мошинаш такя карда меистод. Ниҳоят Зайнаб ба зангаш ҷавоб дод.
— Аҳволат хуб аст? Ин занги 30-юми ман буд!
— Ҳа, чӣ шуд, тинҷӣ аст? — Зайнаб бо овози хоболуд ҷавоб дод.
— Магар то ҳол хоб будӣ? — ҷавон бо ҳайрат хандид. — Аз тиреза нигоҳ кун.
Зайнаб пардаро кушода Зафарро дид. Тез либос пӯшида ба поён фаромад. Дар дасти ҷавон як даста гули садбарги зебо буд.
— Зафар?... Девона шудаед?
— Ҳа. Аз рӯзе, ки туро бори аввал дидам, танҳо дар бораи ту фикр мекунам. Ман мехоҳам на танҳо дар назди дугонаҳоят ва ишқи собиқат, балки дар асл ҷавони дӯстдоштаат бошам.
Дар хонаи Равшан ако ду холаи Самир нишаста буданд.
— Қудо, айбро ба мо нагиред. Нофаҳмиҳо шуд, ҷавонон сарсон шуданд. Акнун тақдир ҳамин будааст, — гуфт Зуҳро-хонум.
Нон шикаста шуд. Дуо карданд. Акнун танҳо тӯй монда буд. Гӯё рӯзҳои хуш фаро расиданд.
Пас аз ду рӯз...
Марям ҳанӯз дар хонаи иҷорааш буд. Ӯ шириние пухта, хост онро ба Самир барад. Пеш аз зуҳр ба хонаи Самир рафт. Дарвоза кушода буд. Марям ба ошхона даромада, шириниро рӯйи стол монд ва Самирро садо кард. Ҷавобе наомад.
Духтар оҳиста ба ошёнаи дуюм, ба ҳуҷраи пештарааш рафт. Дили ӯ чизи бадеро ҳис мекард. Дари ҳуҷраро кушод ва аввалин чизе, ки дид — либосҳои занонаи бегона буд. Дили Марям гӯё аз задан монд. Дар болои кат либоси занона афтода буд.
Пеш аз он ки Марям инро дарк кунад, аз ҳаммом духтаре бо як халат баромад.
— Зебо? — ин ном аз лабҳои Марям баромад ва дилаш пора-пора шуд. Зебо аввал ҳайрон шуд, вале баъд бо макр табассум карда, бо мӯйҳояш бозӣ кард.
Гӯё дар даруни Марям чизе шикаст ва осмон ба сараш фурӯ рехт. Ӯ ин ҷо чӣ мекунад? Самир куҷост?
— Ту... ин ҷо чӣ мекунӣ? — Марям бо лабҳои ларзон ба зӯр пурсид.
— Худат чӣ фикр мекунӣ? — Зебо бо истеҳзо ҷавоб дод. — Ҳамааш ҳамон тавре аст, ки ту фикр мекунӣ. Мо бо Самир якҷоя будем. Ҳамон... фикр мекунам, акнун тӯй намешавад. — Зебо бо табассуми разилона ба духтар нигарист.
Марям ҳис кард, ки дубора ба чоҳи зулмоте афтодааст. Оё ӯ маҳкум аст, ки ҳамеша бо хиёнат ва дард зиндагӣ кунад?
Марям аз шунидани суханони Зебо қариб буд, ки аз ҳуш равад.
— Ӯ... Ӯ куҷост? — лабҳояш ин калимаҳоро оҳиста пичиррос заданд.
— Вай Дар ҳаммом, — духтар бо даст ба тарафи ҳаммом ишора кард.
Марям зор-зор гиря кард. Рӯяшро гардонда, бо қадамҳои ноустувор ба сӯйи дар рафт.
— Ба ӯ гӯям, ки ту омада будӣ? — Зебо боз ӯро масхара кард. Дар ин лаҳза Марям дар ҷояш истод. Лабҳояшро сахт газида, нафаси амиқ кашид.
— Мехоҳам, ки ҳеҷ гоҳ хушбахтиро ҳис накунӣ, Зебо... Охир мо бо ӯ никоҳ доштем. Пештар ҳам издивоҷ карда будем. Чаро ин корро мекунӣ? — Марям бо чашмони пур аз ашк ба духтар нигариста, ҷавоберо интизор шуд.
— Чунки ман ҳам ӯро воқеан дӯст медорам. Барои бо ӯ будан корҳои зиёде кардам. Ҳатто туро ба амакам фурӯхтам. Дар бораи он ки ту акаатро бо корд захмӣ кардӣ ва акаат туро дӯст медорад — ҳамаашро ман гуфта будам, — Зебо ин суханонро гӯё як гапи оддӣ бошад, ба забон овард.
— Ҳайвон будаӣ! — гуфт Марям ва он ҷоро тарк кард.
Марям, ки акааш дар кор буд, ба хонаи худашон рафта, рост ба ҳуҷраи бибияш шитофт.
— Бибиҷон... Дигар тоқат карда наметавонам, — Марям давида рафта, бибияшро ба оғӯш гирифт.
— Чӣ шуд, бачаҷонам? — кампир бо ҳайрат ба Марям нигарист.
— Аз ҳама чиз хаста шудам. Ӯ... ӯ... — Духтар аз гиряи зиёд ҳиққӣ мезад.
— Ором шав, азизам. Ҳамааш хуб мешавад, ман дар канорат ҳастам, — кампир сари набераашро оҳиста сила мекард. Марям сарашро ба зонуи бибияш гузошта, бо тамоми овоз гиря мекард.
Аз забони Марям:
"Падарам маро дӯст надошт. Модарам моро барвақт тарк кард. Акаам ҳамеша бо нияти бад ба ман нигарист. Модари ӯгай ҳеҷ гоҳ рӯзи хуш надод. Бо хоҳарам мисли дигарон наздик шуда натавонистем. Маҳбуби ман бошад... чеҳраи аслии худро нишон дод. Касе моро дӯст надошт. Худоё, ба ғайр аз Худат касе маро дӯст надошт."
— Ин тӯй дигар намешавад, биби.
— Хӯш, розӣ ҳастӣ? — Самир ба ҷавоне, ки дар рӯ ба рӯяш аз ғазаб месӯхт (Азиз), нигариста, бо истеҳзо табассум кард.
— Ақлатро кор фармо, Азиз. Тамоми ширкат вобаста ба қарори ту ё фурӯ меравад, ё боз ҳам баландтар мешавад. Ҳарчанд, намехоҳӣ, ки биноҳои сохтаи падарат дар як дақиқа вайрон шаванд.
— Чӣ мехоҳӣ? — Азиз, ки хун дар рагҳояш ба ҷӯш омада буд, ба Самир нигарист.
— Мехоҳам, ки пеш аз тӯйи мо, яъне ҳамин ҳафта, аз ин ҷо биравӣ. Вақте издивоҷ мекунӣ ё хонадор мешавӣ, бармегардӣ. Ин ҷо гуфта, тамоми Тоҷикистонро Пеш аз рафтан, аз Марям узр мепурсӣ! Ду рӯз муҳлат дорӣ.
Самир ба хонааш баргашта, аз дидани дарвозаи кушода ҳайрон шуд. Дар дилаш гуфт: "Оҳучашмам, Марями ман омадааст!" ва бо хурсандӣ ба дарун даромад. Дар ошхона ғизои омодашударо дида, боварӣ ҳосил кард, ки Марям омадааст.
— Марям? — садо баланд кард ӯ. Вале ҷавобе наомад. Ба ошёнаи дуюм баромад.
Дар ҳуҷрааш либосҳои занонаро дид, вале онҳо аз Марям набуданд. Дар болои кат касе хобида буд. Самир то лаҳзаи охир бовар дошт, ки ин Марям аст, вале наздик рафта дид, ки Зебо аст.
— Зебо? Ту ин ҷо чӣ кор мекунӣ? — Самир бо асабоният ба духтар нигарист.
— Ҳамон... — Зебо забонаш гирифт.
— Чаро либоси маро ба танаш кашидаӣ? — Самир ба халати сафеди худ ишора кард.
— Танҳо барои хабаргирии шумо омада будам... рӯз гарм буд... — Зебо баҳона меҷуст.
— Фаҳмо, сипас ғизои поён ҳам аз туст?
— Бале, онро бо дастони худам барои шумо пухтам, — Зебо бешармона дурӯғ гуфт.
— Чизҳоятро гиру аз ин ҷо гум шав! Агар як бори дигар ин ҷо биёӣ, ба хотири духтари аммаам буданат нигоҳ накарда, туро ба кӯча мепартоям! — Самир бо ғазаб аз хона баромад. Вале дар чеҳраи Зебо табассуми ғолибона ҳувайдо буд.
Азиз тасмим гирифт, ки биравад. Ӯ ба ҳуҷраи Марям даромад.
— Ин ҷо чӣ кор мекунед? Аз хонаам бароед, ҳозир падарамро фарёд мекунам, — Марям бо дидани Азиз тарсид.
— Ором шав. Танҳо барои гап задан омадам. Меравам, Марям. Барои хайрухуш омадам. Ба маънои хубаш.
Азиз нафаси амиқ кашид: — Рӯзи аввали омаданат хеле хурсанд будам. Ҳамеша мехостам туро ҳимоя кунам. Агар дигар бачаҳо бо ту бозӣ мекарданд, рашкам меомад. Аммо... ошиқат шудам. Медонистам, ки ин хатост. Мумкин набуд. Дар ҳаётам ҳеҷ гоҳ қоидаҳоро нашикаста будам, вале дар ин масъала шикастам.
— Аз таҳти дил узр мехоҳам. Барои ҳамааш. Афсӯс мехӯрам, ки эҳсосотамро нафаҳмидам ва идора карда натавонистам. Умедворам, ки бо он инсон хушбахт мешавӣ, хоҳарҷон.
Марде, ки дар умраш гиря накарда буд, ин дафъа гиря кард. Марям ҳам ашк рехт. Азиз рафт.
Самир ба Марям занг мезад, вале духтар ҷавоб намедод. Ниҳоят Самир ба хонаи онҳо омад. Зайнаб ӯро пешвоз гирифт.
— Ассалому алайкум, язнаи олиҳиммати ман!
— Ваалайкум ассалом, хоҳарҷон. Апаат куҷост?
Самир ба ҳуҷраи Марям баромад. Духтар мӯйҳояшро хушк мекард.
— Марями ман!
— Чаро омадед? Биравед аз ин ҷо! — Марям бо хашм нигарист.
— Чӣ шуд, оҳучашмам? Чаро чунин мегӯӣ?
— Маро аҳмақ накунед, Самир! Хиёнат кардеду боз мепурсед, ки чӣ шуд? Шумо палид будаед! Имрӯз ба хонаатон рафтам ва Зеборо дар ҳуҷраатон дидам. Ӯ гуфт, ки бо шумо буд! — Марям ба гиря даромад.
Самир шах шуда монд. Ӯ фаҳмид, ки Зебо чӣ кор кардааст.
— Ба ман бовар кун, Марям, қасам мехӯрам, ки хиёнат накардаам. Баъди гап задан бо Азиз ба хона омадам ва Зеборо дида, ҳамон замон пеш кардам. Байни мо ҳеҷ чиз нест! Оё ман ҷуръат мекунам, ки ба ту хиёнат кунам? — Самир духтарро ба оғӯш кашид. Марям ба чашмони ӯ нигариста, бовар кард. Зеро ӯро воқеан дӯст медошт.
Самир ба падараш занг зад:
— Ассалому алайкум, дада. Мехоҳам ҳамон касе, ки дафъаи гузашта гуфта будед, Зеборо ба никоҳаш гирад. Мехоҳам тӯйи онҳоро зудтар ва бесадо баргузор кунем. Ӯ номи маро сиёҳ кардан хост.
Рӯзи тӯй
"Ман дар ҷустуҷӯи хушбахтӣ сарсон будам, вале асли хушбахтӣ худам будаам."
Он рӯзе, ки интизораш будам, фаро расид. Марям дар назди оина худро медид ва ин дафъа ҳама чиз дигар буд. Дардҳо ва беадолатиҳо паси сар шуданд.
Марям бо куртаи арӯсӣ берун омад ва Самирро дид — ҷавони қадбаланду зебо дар костюм-шими сиёҳ. Дафъаи пеш ӯ дар аробачаи маъюбӣ буд, вале имрӯз барои Марям зеботарин марди дунё буд.
Падараш пешонаи духтарро бӯсид ва дасти ӯро ба маҳбубаш супурд. Чашмони Самир аз хушбахтӣ пур аз ашк шуданд. Ӯ ба гӯши Марям пичиррос зад:
— Оё омодаӣ, ки бо ман ба хонаи хушбахтӣ биравӣ, оҳучашми ман?
Марям бо табассуми малеҳ ҷавоб дод:
— Бо шумо ба ҳама чиз омодаам.
Пас аз 2 сол
— Намедонам чаро, вале намехоҳам биравам, — гуфт Марям ҳангоми нишастан ба мошин.
— Ҳамааш хуб мешавад, ин танҳо як муоинаи оддӣ аст. Агар падарам маҷбур намекард, ман ҳам нияти рафтан надоштам. Хавотир нашав, — Самир барои ором кардан дасти ҳамсарашро фишурд.
Дар беморхона ҷуфт пас аз ташхис мунтазири ҷавоби табиб буданд.
— Чанд вақт шуд, ки издивоҷ кардед? 2.5 сол? — пурсид табиб ҳангоми дидани натиҷаҳо.
— Дувуним сол. Дувуним сол шуд, ки тӯямон гузашт, — ҷавоб дод Самир дасти Марямро маҳкам дошта.
— Пас ошкоро мегӯям: дар асл дар ҳардуи шумо барои фарзанддор шудан мушкилӣ ҳаст. Дар чунин ҳолатҳо оилаҳо ба хориҷа рафта табобат мегиранд. Дар кишвари худамон ҳам натиҷаҳои хуб ҳастанд, вале оилаҳое ҳам ҳастанд, ки ҳатто пас аз табобати зиёд соҳиби фарзанд нашудаанд, — табиб қоғазҳоро ба канори миз гузошт.
Чашмони Марям пур аз ашк шуданд ва ӯ ба Самир нигарист. Самир нафаси вазнине кашида, кӯшиш мекард ба чашмони ҳамсараш нигоҳ накунад.
— Ё роҳи дигаре ҳаст. Бисёр вақт дида мешавад, ки оилаҳо пас аз 8-9 соли бефарзандӣ ҷудо шуда, бо каси дигар соҳиби фарзанд мешаванд. Агар... — Табиб гапашро тамом накарда, Самир сухани ӯро бурид.
— Мо ҷудо намешавем! Танҳо 2 сол гузашт. Ин вақти зиёд нест. Агар лозим шавад, дар хориҷа табобат мегирем, — Самир аз ҷой хеста Марямро ҳам ба бархостан ишора кард.
— Бек, агар падаратон аз ин хабар ёбад...
— Намеёбад! Намеёбад, фаҳмидед? — Самир миқдори зиёди пулро рӯйи миз гузошта, Марямро гирифта аз ҳуҷра баромад.
Мошин дар канори кӯча таваққуф кард. Самир мехост чизе бигӯяд, вале намедонист аз чӣ сар кунад.
— Марями ман... — оҳиста дасти ӯро гирифт.
— Пушаймонам... Воқеан пушаймонам, Самир, — Марям худро гунаҳкор ҳис карда, ба гиря даромад.
— Марям, ба ман нигоҳ кун. Ин гуноҳи ту нест. Чӣ тавр метавонад гуноҳи ту бошад? Гунаҳкори асосӣ манам. Аз вақте худро мешиносам, дар аробачаи маъюбӣ будам. Ин айби ман аст. Худро азоб надеҳ, ҳамааш хуб мешавад, — Самир Марямро маҳкам ба оғӯш кашид.
Дар майдончаи бозии кӯдакон волидон бо фарзандонашон бозӣ мекарданд.
— Падару модар будан бояд хеле аҷоиб бошад, — гуфт Марям бо ҳавас.
— Ин бузургтарин хушбахтии дунёст, — Самир ҳам онҳоро тамошо карда, дасти Марямро бӯсид.
— Ман ҳамеша орзу мекардам, ки агар духтардор шавем, номашро Малак гузорем. Агар писардор шавем, мехостам шумо ном гузоред.
— Ҳанӯз соҳиби фарзанд мешавем, Марям. Бовар кун ба ман.
— Агар табобат фоида накунад... дар бораи худатон фикр кунед, Самир. Шумо бо каси дигар ҳам метавонед хушбахт шавед...
— Ин гапҳои беҳударо бас кун! Чӣ гуна ҷудошавӣ? Оё ман аз зане, ки ҳатто вақти гап заданро фаромӯш карда будам, дар канорам буд, даст мекашам? — Самир рӯйи Марямро гирифта, ба чашмони пурашкаш нигарист.
Дар хона Марям ба ҳуҷрае даромад, ки соли гузашта барои кӯдак омода карда буданд. Як тарафи ҳуҷра кабуд ва тарафи дигар гулобӣ буд. Либосҳои хурд, бозичаҳо, пардаҳои зебо... Ҳама чиз мунтазири соҳиби худ буд. Зайнаб соли гузашта ду ҷуфт пойафзоли кӯдакона туҳфа карда буд. Марям онҳоро ба даст гирифта, бо табассуми маҳзун тамошо кард.
Дар поён Самир ба боғ баромада буд, то нафаси тоза гирад. Падараш Саидбой бо телефон бо хоҳараш (аммаи Самир) гап мезад:
— Аз аввал ба ман ин келини қадамшум нафорида буд. Айб дар Самир нест, ака. Келинатон гунаҳкор аст. Ҳоло ҳам дер нашудааст, бигзор ҷудо шаванд. Мебинед, агар Самир бо каси дигар издивоҷ кунад, соҳиби фарзанд мешавад.
Шом шуд. Марям дар рузномаи худ навишт:
"Тақрибан 3 сол мешавад, ки ҳар рӯз бо умед бедор мешавам. Вақте одамон мегӯянд, ки 6-7 сол боз фарзанд надоранд, ман мегуфтам 'Ин ҳам имтиҳон аст'. Аммо дар ин 3 сол худамро хӯрда тамом кардам. Аз ҳама бадаш гапи мардум: 'Марямхон, хабари нав ҳаст?', 'Марямхон, тинҷӣ аст?', 'Магар беморед?'. Ҳатто ба маъракаҳо намеравам. Танҳо ба хотири Самир сабр мекунам. Умедворам, ки рӯзе Худованд моро бо ин бахт сарфароз мегардонад."
Дар ҳамин вақт Зайнаб занг зад. Овозаш аз хушбахтӣ меларзид:
— Апаҷон, маро табрик кунед! Ман... ман ҳомиладорам! Ду ҳафта шудааст. Зафар маро ба беморхона бурд. Табрикам кунед!
Ин хабар Марямро ҳам шод кард ва ҳам дар дилаш дарди аҷиберо бедор намуд. Хоҳари хурдии ӯ, ки дирӯз бозича талаб мекард, имрӯз модар мешавад.
— Табрик мекунам, азизи дилам! Хеле хурсандам! — Марям ашкҳои худро боздошта натавонист.
Зайнаб онҳоро барои меҳмонӣ даъват кард. Самир ҳам аз ин хабар огоҳ шуд ва ҳарчанд дар дил ҳавас дошт, вале барои дӯсту хоҳарзанаш шод буд.
Дар хонаи Зафар меҳмонони зиёд буданд. Дар ошхона Марям мехост чой дам кунад. Аз ҳаяҷон ва парешонӣ чойник аз дасташ афтод ва оби ҷӯш ба дасту пояш рехт. Ӯ аз дарди сахт мегирист, вале бештар қалбаш месӯхт. Дар меҳмонхона овози занҳо меомад:
— Бечораҳо, 3 сол шуд, бефарзанданд. Ё Марям айбдор аст, ё Самир. Самир 20 сол дар ароба буд, шояд айб дар ӯст. Худо барояшон фарзанд намедиҳад...
Марям дигар тоқат накарда, бо дастони сӯхта аз хона берун шуд. Дар берун низ дӯстони Самир дар бораи ҳамин мавзӯъ гап мезаданд. Самир бо яке аз онҳо қариб дастбагиребон шуд:
— Ба забонат эҳтиёт шав! Дар бораи зани ман гап назан!
Марям Самирро фарёд кард. Самир бо дидани дастони сӯхтаи ӯ ҳама чизро партофта, ӯро ба беморхона бурд. Табиб дастҳояшро баст ва дору дод.
Дар роҳ ба хона Марям гуфт:
— Самир... Шояд зани дуюм гиред?
— Чӣ?! — Самир бо ҳайрат нигарист.
— Мардум мегӯянд, ки айб дар шумост. Ман медонам, ки ин тавр нест. Барои он ки соҳиби фарзанд шавед, зан гиред. Ман тоқат мекунам, ваъда медиҳад...
— Марям, бас кун гуфтам! — Самир мошинро манъ кард.
— Дигарон орзуи инро доранд... Шумо ҳам бояд падар шавед.
— Ман "дигарон" нестам, Марям! Ман танҳо як зан дорам ва он ҳам туӣ! Ва то охири умр ҳамин тавр мемонад. Дигар ин мавзӯъро накушо!
Намешавад, оча, намешавад! Дидед-ку дафъаи гузашта чӣ шуд. Кам монда буд, ки насиби як пирамард шавам ва умри ҷавонам хазон шавад. Хайрият, ки Марям ҳаст ва Самирро аз ин кор боздошт, — Зебо кӯшиш мекард ба модараш фаҳмонад.
— Ақлатро кор фармо, духтари аҳмақ. Кай ба ту бори охир хостгор омада буд? На аз оилаи бой, ҳатто аз камбағал ҳам касе намеояд. Мурғи давлат ба сарат нишастанӣ аст. Агар аз ин имконият истифода набарӣ, пушаймон мешавӣ, — Садоқат апа китфони духтарашро гирифта, ӯро бовар мекунонд.
— Оча...
— Чӣ оча? Чӣ оча? Ман дар фикри бахти ту ҳастам. Агар як ворис таваллуд карда диҳӣ, тамоми молу давлат аз они ту мешавад, дар байни пул меғалтӣ, духтарам, бой мешавӣ! — Даҳони Садоқат апа кафк мекард, то Зеборо бовар кунонад.
— Самир дар ду дунё ҳам бо ман издивоҷ намекунад, — гуфт Зебо ҳақиқатро дарк карда.
— Аз ин тарафаш хавотир нашав, албатта издивоҷ мекунад, — зан бо мағрурӣ табассум кард. — Чунин кор кунам, ки маҷбур шавад туро гирад. Ҳатто занашро фаромӯш кунад. Танҳо ту гуфтаҳои маро иҷро кун. Дар ҷое, ки пул ҳаст, ростӣ нест, ҳама чизро бо фиреб ба даст меорем.
Дар ин вақт Самир ба Марям тӯҳфаи аҷибе омода кард. Ӯ медонист, ки Марям аспҳоро дӯст медорад. Барои он ки ӯро аз рӯҳияи бад берун орад, як аспи зотии беҳтарин харид.
Дар аспхона Марям аспи сафеди холдорро дид, ки ниҳоят саркаш буд ва намегузошт касе ба ӯ наздик шавад.
— Ин барои ту, оҳучашмам. Вале бояд ӯро ром кард, ҳоло наздик нашав, — гуфт Самир.
Аммо Марям бетарс ба майдон даромад. Асп кякраву саркашӣ мекард, вале Марям бо меҳр ба ӯ наздик шуд ва ҷилави аспро гирифт. Пас аз чанд дақиқа асп ором шуд.
— Ҳамин тавр... Ором шав. Мисли моҳтоб ҳастӣ, ин холҳо ба ту хеле мезебанд. Номат "Қамар" (Моҳ) бошад, — гуфт Марям ва бинии аспро сила кард.
Самир аз дидани табассуми Марям хушбахт буд, вале намедонист, ки дар паси пушташон чӣ нақшаҳо кашида мешаванд.
Садоқат апа бо пора додани табиб натиҷаҳои ташхиси Самиру Марямро ба даст овард. Ӯ ба назди бародараш Саидбой рафта, вазъиятро дигаргун нишон дод.
— Ака, Самир 30-сола шуд. Ҳамсолонаш 2-3-тоӣ кӯдак доранд. Шумо кай боз интизори набера мешавед? Одамон мегӯянд, ки келинатон қадамшум ва "қисир" (бефарзанд) аст. Бигзор ҷудо шаванд!
Саидбой, ки обрӯяш дар байни мардум барояш муҳим буд, ба ғазаб омад:
— Самир ба ин розӣ намешавад.
— Шумо падараш ҳастед! Агар розӣ нашавад, маҷбур кунед. Ё ҷудо шавад, ё зани дуюм гирад. Зеборо ба ӯ диҳед, вай ҷавон аст, албатта фарзанд таваллуд мекунад.
Вақте Самиру Марям ба хона баргаштанд, мошини Саидбойро диданд. Самир дасти Марямро сахт фишурд, то ба ӯ қувват диҳад. Дар даруни хона Саидбой натиҷаҳои ташхисро рӯйи миз партофт.
— Ин чист, дада?
— Ин натиҷаҳои шумост. То кай маро фиреб медиҳӣ, Самирбек? Ман ҳам падарам, мехоҳам набераҳоямро ба оғӯш гирам. Дар ҳар меҳмонӣ маро мазоқ мекунанд, ки Саидбой пир шуд, вале набера надорад. Барои ман ин шармсорӣ аст!
Самир кӯшиш кард фаҳмонад, вале падараш қатъӣ буд:
— Агар чораи охирин ҷудошавӣ бошад...
— Ҳеҷ гоҳ! — гуфт Самир. — Ман ҳеҷ гоҳ аз Марям ҷудо намешавам. Ба хотири гапи мардум аз зане, ки дар вақти маъюбиам маро тарк накард, даст намекашам!
— Ҳатто агар ман гӯям ҳам? — пурсид Саидбой бо хашм.
— Ҳатто агар тамоми дунё гӯяд ҳам!
Саидбой нафаси вазнин кашид:
— Хайр, агар ҷудо намешуда бошӣ... Пас зани дуюм мегирӣ! Ё ба ин розӣ мешавӣ, ё ҷудо мешавӣ. Якеро интихоб кун. Ба духтари аммаат Зебо издивоҷ мекунӣ! То фардо фикр кун. Агар розӣ нашавӣ, дигар маро "дада" нагӯ.
Марям дигар тоқат накарда, ба замин нишасту зор-зор гиря кард. Самир падарашро гусел карда, ба назди Марям омад ва ӯро ба оғӯш гирифт.
— Гиря накун, оҳучашмам. Ман ҳамаашро ҳал мекунам...
Марям бо садои гирифта гуфт:
— Самир... Шояд ҷудо шавем? Шояд ин кори тақдир бошад...
— Ҳеҷ гоҳ! Ман аз ту даст намекашам. Ту барои ман ҳам модарӣ, ҳам ҳамсар. Ту маро шифо додӣ, чӣ хел аз ту ҷудо шавам? — Самир низ ашк дар чашм дошт.
Марям ба чашмони Самир нигарист ва роҳи ягонаро, ки барояш мисли марг буд, ба забон овард:
— Самир, як илоҷ ҳаст. Вале ин роҳ маро бештар аз марг месӯзонад... Бо Зебо издивоҷ кунед. Бигзор вай зани дуюматон шавад, то ин мушкил ҳал шавад.
Нафаҳмидам, ки субҳ чӣ гуна дамид. Шабро танҳо бо фикру хаёл рӯз кардем. Кошки хобамон мебурд. Субҳ Самирро ба кор гусел мекардаму на ӯ гап мезаду на ман. Танҳо сукут. Сукуте, ки чунон вазнин ва дарднок буд, ки гӯё мо акнун бегонаем.
Пас аз рафтани ӯ барояш паёмак навиштам, ки ба аспхона меравам. Он ҷо бо аспи навам Қамар рози дил кардам.
— Қамар... Чӣ фикр мекунӣ? Акнун ӯ маро фаромӯш мекунад? — Метарсидам, ки ӯ маро дигар дӯст намедорад.
Дар ҳамин вақт аз хоҳарам Зайнаб паёмак омад: "Апа, зуд ба хонаи дадаам биёед. Ин ҷо қиёмат аст. Дадаам бо падари язнаам баҳс доранд. Ин зани дуюм чӣ гап аст? Ман ҳам бо хоҳиши очаам омадам."
Вақте ба хонаи падарам расидам, ҳама он ҷо буданд. Падарам, модарам, хусурам ва Зайнаб.
— Биё, Марям. Мо туро мунтазир будем, — гуфт падарам. — Ҳамаашро шунидам. Акнун қарори туро шунидан мехоҳам. Вале худро ба оташ наандоз.
— Дада, ман ба Самир ваъда додаам, ки таркаш намекунам. Наметавонам равам, — гуфтам бо гиря.
— Духтарам, ҷудо шав, — мегуфт модарам. — Кундош барбир шавҳаратро аз ту мегирад.
— Бигзор маро дӯст надорад, бигзор зани дигар ақли ӯро дуздад, вале ман канори ӯ мемонам. Тоқат мекунам, — ҷавоб додам ман. Падарам гуфт, ки агар пушаймон нашавӣ, қарор аз они туст, вале даргоҳи ман ҳамеша барои ту боз аст.
Дар ширкат Самир бо падараш Саидбой суҳбат дошт.
— Танҳо барои фарзанд, — гуфт Самир бо қатъият. — Танҳо барои ворис. Аз ман чизи бештарро талаб накунед. Ӯ номи занро мегирад, вале ҳеҷ гоҳ ҷойи Марямро намегирад. Ва як шарт дорам: ӯ дар хонаи мо бо Марям зиндагӣ намекунад. Марям набояд сояи ӯро бинад.
Саидбой розӣ шуд, ки барои Зебо дар наздикии коргоҳи Самир хонае бихарад.
Дар хонаи мо аллакай омодагӣ ба тӯй сар шуда буд. Ман мисли касе будам, ки дар ботлоқ ғарқ шудааст. Вақте Самир аз кор омад, нахостам бо ӯ рӯ ба рӯ шавам ва худро дар ҳуҷра маҳкам кардам.
— Марям, дарро боз кун, гап занем, — мегуфт ӯ аз паси дар.
— Ман бояд истироҳат кунам, — ҷавоб додам бо садои гирифта.
Субҳи дигар Садоқат апа (модари Зебо) ба хона омада, бо заҳрханда гуфт:
— Самирро зуд бедор кун, бояд бо арӯс вохӯрад. Ва боз як гап: Марямхон, имрӯз ту ба хонаи мо ба хостгорӣ меравӣ. Ту бояд барои шавҳарат Самир дасти Зеборо талаб кунӣ. Охир Самир модар надорад, ин вазифаи туст!
Дунё дар назарам торик шуд.
— Чӣ? Ман, ки ҳамсараш ҳастам, барои кундошам ба хостгорӣ равам? — бо алам пурсидам.
— Бале, — гуфт зан. — Агар лозим шавад, зораву тавалло мекунӣ. Самир ба наздикӣ зани ҷавону зебо мегирад ва дигар ба рӯйи ту нигоҳ намекунад.
Ман ба чашмонаш нигариста гуфтам:
— Агар ӯ Самире бошад, ки ман мешиносам, духтари шумо ҳеҷ гоҳ дӯст дошта намешавад!
Зан ба рӯям як торсакӣ заду гуфт: — Ҳанӯз забонат дароз аст, ятимча? Чунон рӯзе ба сарат орам, ки худат аз ин хона гурехта равӣ!
Самир аз ҳуҷра баромада, ҷанҷолро дид. Садоқат апа зуд худро бегуноҳ нишон дода. Марямро гунаҳкор кард, вале Самир гуфт:
— Ман медонам, ки Марям ин хел гап намезанад. Амма, шумо ба хонаатон рафта омодагӣ бинед.
Марям аз Самир ҳам хафа шуд ва бе гап аз хона баромада ба аспхона рафт. Самир хост ӯро боздорад, вале дер шуд. Вақте Самир ба аспхона расид, коргарон гуфтанд:
— Марямхон хеле ғамгин буданд. Аспи Қамарро савор шуда, мисли шамол дур шуданд. Мо натавонистем ӯро боздорем.
Самир нигарон шуд. Сабраш ба охир мерасид. Марям дар ин ҳолат ба куҷо мерафта бошад?
(Давом дорад...)
Агар хоҳед давомаш тез барояд. Дустони худро ба гуруҳ даьват намоед..
Сакинат ва узвфурушон
Қисми 6 Имона ба даҳони профессор нигарон буд. "Дар он лаборатория чӣ ҳаст? Чӣ корҳо он ҷо анҷом дода мешаванд?" — ин саволҳо дар майнааш чарх мезаданд, аммо профессор намехост ҷавоб диҳад. — Илтимос, гӯед, хеле донистан мехоҳам, — бо исрор пурсид Имона, ки кунҷковии ҷавониаш боло гирифта буд. — Хӯб, модом ки даст намекашӣ, мегӯям. Лекин бидон, ки баъд аз шунидани ин дигар хобат намебарад. — Майлаш, ман дар ин синни ҷавониам чизҳоеро дидам, ки дигар ҳеҷ чизи даҳшатнок маро наметарсонад, — гуфт Имона. Профессор нафаси вазнине кашида, гуфт: — Дар он лаборатория болои моеъи ҳароммағзи кӯдакони семоҳа таҷриба мебаранд. Ин таҷриба ба наздикӣ муваффақ шуд. Мегӯянд, киСакинат ва узвфурушон
Қисми 5 Хеле хуб, пас меравем. Бигзор ӯ биёяд, хуб шинос шавем ва худамон ҳам даст ба кор шавем. Дар чунин вақт даст рӯи даст ниҳода нишастан хеле вазнин аст. Дар дили Фирдавс андаке равшанӣ пайдо шуд. "Насиб бошад, духтаронам пайдо мешаванд. Оилаамон боз ҷамъ меояд", — бо ҳамин хаёлҳо ӯ ба назди Сакина рафт. 
Туркия. Истанбул.
Фотиҳ фармон дод, ки Имонаро ба наздаш биёранд. Вақте Имонаи гуруснаву беҳолро оварданд, Фотиҳ гап сар кард:
— Ман мехоҳам ба ту як имконият диҳам. Агар аз ин ҳам даст кашӣ, он гоҳ бо ҳар роҳе набошад, хоҳарат ва он духтаронро мекушам. Аз имконияти охирин истифода кун.
Муҳофизон Имонаро ба як ҳуҷраи тозаву зебо бурдандСакинат ва узвфурушон
Қисми 4 Овозатонро гиред! Агар боз ягонтоатон гиря кунед, он гоҳ чораи дигар мебинам! — гуфт Демир бо ваҳшоният. Ҳа, ӯ мисли як махлуқи беҳисси "манқурт" буд. Роботе, ки ҳеҷ эҳсос надошт ва танҳо фармонро иҷро мекард. — Хомӯш, духтарҳо, дигар гиря накунед, — Имона онҳоро ором кардан гирифт. — Натарсед, ҳамааш хуб мешавад. Биёед, шинос шавем. Номи шумо чист? — Номи ман Зебо. — Ман Ойдин, — гуфт духтари дигар бо гиряву ҳиқ-ҳиқ. — Хеле хуб, номи ман Имона. Ин бошад хоҳарам Хадича. Натарсед, ман шуморо ҳатман ҳимоя мекунам. Шумо ҳам мисли хоҳари ман ҳастед. Ҳамааш хуб мешавад. — Апаҷон, ман очаамро пазмон шудам, назди очаам меравам, — Зебо дубора ба гиря даромад.Сакинат ва узвфурушон
Қисми 3 Рӯзи дигар Сакина ҳамаро ба кору хониш гусел карда, ҳамроҳи модараш ба маҳаллаи ҳамсоя рафт, то аз оилаҳое, ки фарзандонашон гум шудаанд, хабар гирад. Вақте пурсон-пурсон мерафт, фаҳмид, ки ин оилаҳо девордармиён ҳамсоя будаанд ва аз ин бисёр андӯҳгин шуд. Аввал дари як хонаро тақ-тақ заданд. Пас аз чанде зани нисбатан солхӯрдае дарро кушод. — Биёед, кӣ лозим? — пурсид зан. Сакина ба зан нигоҳ карда, дилаш сӯхт. Мӯйҳои зан парешон, рӯймолашро бепарвоёна баста, ранги рӯяш канда ва чашмонаш аз гиряи зиёд варам карда буданд. — Ассалому алайкум, апаҷон. Ман бо модарам барои хабаргирии шумо омадем. Мусибати ба саратон омадаро шунида, хеле ғамгин шудем. Гуфтем, шСакинат ва узвфурушон
Қисми 2 Дадаҷон, ман ба мулоқот меравам, — гуфт Имона. — Хурсандам, духтарам. Ҳамон гап гап: агар маъқул нашавад, маҷбур нестӣ. — Раҳмат дадаҷон, шуморо дӯст медорам. Акнун оҳиста рафта тайёрӣ бинам, — гӯён Имона барои баромадан аз ҳуҷра дарро кушод ва боз ба ҳамон ҷавони (ҷингала) бархӯрд. — Эй Худо, ман чӣ гуноҳ карда бошам, ки имрӯз ин ҷавон бори сеюм аз пешам мебарояд? — гуфт Имона бо нороҳатӣ. — Аслан, ман бояд ин гапро мегуфтам. Боз туӣ? — гуфт ҷавон ҳам. Дар ин вақт Фирдавс Акбарович ба берун мебаромад ва суханони духтарашро шунида, гуфт: — Ҳа, Имона, шинос шав, ин Фарҳод. Аз имрӯз ин ҷо кор мекунад. Дар Олмон дар бахши бемориҳои дил таҳсил кардаастСакинат ва узвфурушон
Қисми 1 Ба номи Аллоҳи бахшояндаву меҳрубон. Умедворам ин асар барои ҳамаи мо хайрхоҳона ва ибратомӯз хоҳад буд. Субҳи барвақт. Садои азони бомдод, ки гӯё қасд дорад тамоми қалбҳои дар сукунат хуфтаро бедор кунад, оламро фаро гирифт. Сакина, ки ҳанӯз қабл аз ин садо бедор шуда буд, бо меҳру муҳаббат ба Фирдавс нигоҳ карда менишаст. Фирдавс ногаҳон аз хоб парида чашмонашро кушод ва ба Сакина, ки сӯяш менигарист, лабханд зад. — Субҳ ба хайр, ҳаёти ман, хуб истироҳат кардед? Кани, зуд бошед, то дар адои фарзи Аллоҳ дер намонем. — Албатта, маликаи оқилаву зебои ман. Бо вуҷуди он ки солҳои зиёд гузаштанд, ту ҳамон тавр зебо ва мафтункунанда ҳастӣ. Туро дӯст медораБехато
Қисми 6 Ҷавон, ки натавонист ба раъйи падараш муқобил барояд, ин дафъа ҳам хомӯш монд. Кӯшиш кард, вале нашуд. Пас аз он ки ҳама аз аҳволи Марям бохабар шуданд ва ба хонаҳояшон рафтанд, Самир ва Марям дар ҳуҷра танҳо монданд. — Зебо, барои Марям об биёр, — Самир гуфт, вале Зебо гӯё нашунида бошад, хомӯш монд. — Зебо гуфтам! Барои Марям об биёр, — Самир боз як бори дигар такрор кард. — Ман хизматгори ӯ нестам. Агар лозим бошад, худаш хеста нӯшад, — Зебо аз беруни дар ҷавоб дод. — Падарам туро барои он ин ҷо овард, ки ба Марям нигоҳ кунӣ. Намефорад? Пас даф шав, бирав! — пас аз ин суханони Самир, Зебо дар дилаш дашномкунон маҷбур шуд об биёрад. Марям бошад, чизе намегуфт. Гӯёзагрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
Салому дуруд ба хонандагони гуруҳ...
♥♥♥Хама руза шумо метавонед қиссаҳои ҳаёти, шеърхои ошикона ва харфхои шоиронаи дили худро мутолиа кунед♥♥♥
Хонандагони азиз лутфан дар муҳокимаи мавзуьҳо одоби суҳбатро риоя намоед!!!
↘Дустони худро низ даъват намоед↙
➡➡����БОҚИ ДАР АМОНИ ХУДО⬅⬅����
- Махфи, Худжанд (Александрия Эсхата, Ходжент, Ленинабад)
Скрыть информацию
Правая колонка