«Ҳақиқий дада»
Ўгай отам ҳаётимизга мен 12 ёшда, опам эса 17 ёшда бўлганида кириб келган. Унинг шу йиллар давомида бизга қанчалар меҳр берганини энди, орадан узоқ вақт ўтибгина англаяпман. Онам билан ўн йил бирга яшади. Кейин саратон касаллигидан вафот этди.
Бугун ўгай қизлар билан муносабатлар, оилавий ҳаёт, айниқса, тўқсонинчи йиллар ҳақидаги ҳар бир ёзувни ўқисам, беихтиёр у ёдимга тушади.
Афсуски, у ёрдамга муҳтож бўлган пайтларда ёнида бўлолмадим. Гарчи ўшанда ҳам қўлимдан нима келарди, билмайман. Лекин ундан бир умр миннатдорман. У бизни шунчаки яхши кўрарди. Онамни ҳам, бизни ҳам чин дилдан севарди.
Опам фарзандли бўлганида, у бир нарсадан қаттиқ хавотирда эди: «Мени бобо деб аташга рухсат берармикан?», деб ўйларди. Опам чақалоқни кўтариб кириб, «Мана, бизнинг бобомиз ҳам келди», деганини ҳеч қачон унутмайман. Унинг қувонганидан сакраб кетгани ҳали ҳам кўз олдимдан кетмайди. Набирасига шунчалар меҳр қўярдики, кўз тегмасин деб, бошида парвона бўларди.
У уйимизга келганида, деярли ҳеч вақоси йўқ эди: битта кўйлак, сандал, куртка, битта шим ва спорт кийими. Кейин эса ҳаётимиз ўзгарди: ҳаммом қурилди, ҳовлида экин-тикин бошланди, мотоцикл олдик, уй янги мебелларга тўлди.
У онам билан бирга яшаш учун ичишни ҳам, чекишни ҳам ташлади. Қўли гул, ҳар ишнинг уддасидан чиқадиган, ҳар қандай вазиятдан йўл топа оладиган, бақувват, бўйдор, сочлари сарғиш бир инсон эди.
Эҳ, қанийди, у ҳозир ҳаёт бўлганида...
©️ Сарвар Раҳимийнинг "Дунёдан мактублар" китобидан.
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
Правая колонка